Ο φράχτης της Μελίγια είναι στην πραγματικότητα μια μεταλλική περίφραξη, ένα φυσικό φράγμα που χωρίζει το Μαρόκο από την ισπανική πόλη της Μελίγια, του οποίου ο μοναδικός σκοπός είναι να εμποδίζει την μετανάστευση.
Είναι φτιαγμένος από χαλύβδινο σύρμα και το αρχικό κόστος του ήταν περίπου € 33.000.000. Η κατασκευή του άρχισε το 1998, αρχικά με τη δομή ενός φράχτη, αλλά τελικά κατασκευάστηκαν σαν δύο παράλληλοι φράχτες 3 μέτρων, που έφτασαν τα 6 μέτρα το 2005, μετά την λεγόμενη «κρίση του φράχτη». Το 2007 προστέθηκε ένα τρίτο εμπόδιο ανάμεσά τους, ένα τρισδιάστατο πλέγμα από συρματόσχοινα που φτάνει τα 3 μέτρα.
Αυτά τα μεταλλικά τείχη, μήκους 12 περίπου χιλιομέτρων, δεν είναι το πραγματικό σύνορο μεταξύ Ισπανίας και Μαρόκου. Φτιάχτηκαν σε ισπανικό έδαφος, κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου ML-300, γνωστού με το όνομα «περιφερειακός».
Ο φράχτης της Μελίγια από την πλευρά του Μαρόκο. Φωτογραφία του J.Blasco de Avellaneda
Για να περάσει κανείς από το Μαρόκο στη Μελίγια, πρέπει να διασχίσει ένα περιμετρικό δρόμο, ένα διπλό συρματόπλεγμα, μια τάφρο με 2 μέτρα βάθος και 4 μέτρα πλάτος και, τέλος, μια ζώνη ασφαλείας γεμάτη ειδικές δυνάμεις και σημεία ελέγχου και να φτάσει στο φράχτη.
Εκεί, θα βρεθεί μπροστά σε μια περίφραξη ύψους 7 μέτρων και κλίσης 10 μοιρών προς την πλευρά του Μαρόκου, με αγκαθωτό συρματόπλεγμα ή λεπίδες στο κάτω μέρος, αντι-αναρριχητικά πλέγματα στη μέση και λάμες χάλυβα με μεγαλύτερη κλίση στο πάνω μέρος, που εμποδίζουν τη στήριξη σκάλας και κάνουν ασταθή την κορυφή του φράκτη δυσκολεύοντας έτσι το πέρασμά του.
Αν κάποιος καταφέρει να περάσει, πριν φτάσει στο δεύτερο φράχτη με τα 6 μέτρα ύψος, πρέπει να διασχίσει το τρισδιάστατο πλέγμα από συρματόσχοινα -ένα δίκτυο από χαλύβδινα καλώδια, πακτωμένα σε πασσάλους με διαφορετικά ύψη, από ένα έως τρία μέτρα, που ταλαντεύονται όταν πέσει πάνω τους κάποιο βάρος, εμποδίζοντας έτσι κάθε βήμα, αποκλείοντας τη χρήση σκάλας και την τοποθέτηση κάποιου χοντρού πανιού- για να φτάσει μετά στη δεύτερη και τελευταία περίφραξη.
Το τρισδιάστατο πλέγμα από συρματόσχοινα του φράχτη της Μελίγια. Φωτογραφία του J.Blasco de Avellaneda
Σ’ αυτά τα φυσικά εμπόδια πρέπει να προστεθούν και τα τεχνολογικά, όπως ο μηχανισμός έγκαιρης προειδοποίησης, που χτυπάει όταν κάποιος ακουμπήσει στην εξωτερική πλευρά του φράχτη, το σύστημα με τους εκτυφλωτικούς προβολείς που ενεργοποιείται ταυτόχρονα με το συναγερμό, το σύστημα με τις κινητές κάμερες που εστιάζουν αυτόματα στο σημείο όπου έχει εντοπιστεί η κίνηση, το σύστημα με τα φώτα και τις σειρήνες συναγερμού που ειδοποιούν οπτικά και ηχητικά για το σημείο όπου έχει ανιχνευτεί μια ύποπτη κίνηση, ή το σπρέι πιπεριού το οποίο, αν και έχει εγκατασταθεί, δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ διότι ενδέχεται να προκαλέσει σοβαρή ζημιά σε ανθρώπους ήδη εξαντλημένους και, σε πολλές περιπτώσεις, σε ανθρώπους με αναπνευστικά προβλήματα.
Στην περίπτωση που καταφέρει να περάσει το φράχτη, ο μετανάστης έρχεται αντιμέτωπος με τα ελικόπτερα της αστυνομίας και της Πολιτοφυλακής, τους πύργους ελέγχου που έχουν στηθεί ανά 500 μέτρα και τις περιπολίες που σαρώνουν τον περιμετρικό δρόμο και διαθέτουν θερμικές διόπτρες για τη νύχτα.
Ένας τοίχος, που θεωρητικά είναι αδιαπέραστος, και που τον διασχίζουν συνεχώς όσοι δραπετεύουν από τη φτώχεια και αγωνίζονται να επιβιώσουν.
πηγή:x-pressed
