Ταξίδεψαν από το Πακιστάν για να παραστούν στη δίκη των δολοφόνων του γιου τους. Οι γονείς του 27χρονου Λούκμαν Σαχζάτ κατάφεραν τελικά να φτάσουν στο δικαστήριο, στο οποίο κάποια στιγμή θα καταθέσουν. Η υπεράσπιση των κατηγορουμένων είναι προφανές ότι θα προσπαθήσει να αποσείσει τον χαρακτηρισμό του εγκλήματος ως ρατσιστικού, γι’ αυτό οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν ότι έχουν σχέση με τη Χρυσή Αυγή. Αν, άλλωστε, το δικαστήριο δεν κάνει αποδεκτή τη συσχέτιση του εγκλήματος με την εγκληματική ιδεολογία των νεοναζιστών, αν δεχθεί ότι ο φόνος ήταν «δι’ ασήμαντον αφορμήν», αδυνατίζει ένα από τα στοιχεία τα οποία μπορούν να οδηγήσουν στην ταύτιση του νεοναζιστικού κόμματος (ή ενός τμήματός του) με εγκληματική οργάνωση.
Το ευρύ πολιτικό ενδιαφέρον που έχει η δίκη, πάντως, θα δικαιολογούσε μεγαλύτερη κινητοποίηση των πολιτών αλλά και των θεσμών που υπερασπίζονται τη δημοκρατία έναντι των δυνάμεων οι οποίες την αντιστρατεύονται. Μία συγκέντρωση λίγων αντιφασιστών, συντονισμένη από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, δεν είναι ο πιο ευπρόσωπος τρόπος για να δηλωθεί η κοινωνική αντίθεση σε εγκλήματα που θεωρούνται ρατσιστικά. Και, πάντως, το θέμα δεν είναι συμβολικό. Ο θάνατος του Λούκμαν Σαχζάτ μπορεί να αποτελέσει κίνητρο ευρύτερης συνειδητοποίησης της εγκληματικής καταγωγής της ναζιστικής ιδεολογίας.
Αλλά η ευρύτερη κοινωνία, ούτως ή άλλως, απουσιάζει από αυτή τη δίκη – ή μάλλον παρίσταται μέσω των ΜΜΕ, απλώς περίεργη. Ενδεικτικό είναι ότι δεν λειτούργησε κάποιο ευρύτερο δίκτυο αλληλεγγύης, με αποτέλεσμα οι γονείς, ουσιώδεις μάρτυρες αφού θα περιγράψουν τον γιο τους και τη βοήθεια που τους έστελνε από ό,τι κέρδιζε με τη δουλειά του, να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν το κόστος διαμονής τους στην Ελλάδα έως τις 8 Ιανουαρίου, οπότε θα ξαναρχίσει η δίκη που στο μεταξύ διακόπηκε. Χρειάστηκε να γίνει έκκληση προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.
Ενδεικτική της απουσίας της κοινωνίας είναι και η σύνθεση της υπεράσπισης. Οι δικηγόροι της υπεράσπισης, καθ’ όλα άξιοι απ’ ό,τι λέγεται στον επαγγελματικό τους περίγυρο, είναι οι συνήθεις γνωστοί σε δίκες με περιεχόμενο τα δικαιώματα – και μπράβο τους για την εθελοντική προσφορά τους. Ωστόσο, ακριβώς επειδή η συγκεκριμένη δίκη αφορά μια υπόθεση της ευρύτητας που περιέγραψα, θα περίμενε κανείς να διεκδικήσουν, έστω για τον συμβολισμό, να βρεθούν στην πολιτική αγωγή και νομικοί με κοινωνική αναφορά πέραν των συνήθων «δικαιωματικών» οργανώσεων.
Η αλληλεγγύη περισσεύει στα λόγια. Και η έλλειψή της οδηγεί σε περιχαρακώσεις και, εντέλει, στην έμπρακτη αποχή ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων από την αντιρατσιστική-αντιναζιστική κινητοποίηση. Αραγε δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς;
Πηγη:tanea.gr
