Πριν από περίπου δυο-τρία χρόνια, σε μια αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου εδώ στις Βρυξέλλες, είχε γίνει μία ακρόαση στο πλαίσιο μιας Επιτροπής Μειονοτικών Δικαιωμάτων, που είχε ως θέμα το σεβασμό των μειονοτήτων στην Ελλάδα. Η εκδήλωση ήταν δημόσια, και έτσι είχα παραστεί και εγώ. Στην ακρόαση αυτή κατέθεσαν άτομα που δήλωσαν ότι εκπροσωπούν τη μακεδονική, την τουρκική και νομίζω τη βλάχικη μειονότητα στην Ελλάδα, οι οποίοι ανέφεραν τα γνωστά παράπονά τους, και κυρίως ότι το ελληνικό κράτος δεν τους επιτρέπει ούτε καν να αποκαλούνται με τον τρόπο που επιλέγουν αυτοί, και διάφορα άλλα στοιχεία προς τεκμηρίωση των ισχυρισμών τους.
Επίσης, παρέστησαν φυσικά και εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους οι οποίοι προσπάθησαν να αντικρούσουν τις κατηγορίες.
Την ομάδα αυτή των Ελλήνων υπαλλήλων του ΥπΕξ συνόδευε μία αδύνατη μελαχρινή γυναίκα, η οποία σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας καθόταν μαζί τους και από κάθε άποψη έδινε την εντύπωση ότι αποτελούσε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας.
Κάποια στιγμή, ο πρόεδρος της Επιτροπής κάλεσε τον επόμενο μάρτυρα να καταθέσει. Εκφώνησε ένα όνομα, το οποίο φυσικά δεν συγκράτησα, και τότε σηκώθηκε αυτή η κυρία και προσήλθε να καταθέσει. Δήλωσε ότι είναι Ρομά από τη Θράκη και ότι η ίδια ως μειονοτική δεν έχει κανένα πρόβλημα με το ελληνικό κράτος, το οποίο την στηρίζει, αλλά καταπιέζεται μόνο από την Τουρκία και από την τουρκική μειονότητα.
Η παρακολούθηση της κατάθεσης αυτής μου είχε αφήσει μία πολύ δυσάρεστη και ενοχλητική αίσθηση. Την αίσθηση μιας ανειλικρίνειας, για να μην πω μιας δουλοπρέπειας· την αίσθηση που έχουμε όταν βλέπουμε κάποιον να λέει πράγματα που του έχουν υποβάλει άλλοι. Και σχεδόν μια ντροπή για δικό της λογαριασμό. Δηλαδή είχα αρχίσει να σφίγγομαι, όπως στις ταινίες του Χίτσκοκ που ξέρουμε ότι αυτός που βλέπουμε είναι ο ένοχος αλλά ταυτόχρονα αγωνιούμε μήπως αποκαλυφθεί. Επειδή στο μακρινό παρελθόν είχα κάτι πάρε δώσε με δίκες και δικαστήρια, (άσχετα αν τελικά δεν δικηγόρησα ποτέ), μπορούσα να καταλάβω –και να καταλάβω πότε καταλαβαίνει και ο δικαστής- ότι ένας μάρτυρας είναι στημένος, και με έπιασε ένα άγχος μήπως άθελά της κάνει καμιά γκάφα και φανερωθεί. Πέρα από το περιεχόμενο των λόγων της, και με τη γλώσσα του σώματος έδειχνε από ένα χιλιόμετρο ότι ήταν δασκαλεμένη.
Για όποιον θα είχε ίσως την περιέργεια, μπορώ να προσθέσω ότι στην κατάθεσή της αυτή δεν ανέφερε τίποτε που να έχει έστω απόμακρη σχέση με κάποια εκδοχή αριστεράς ή κοινωνικών κινημάτων.
Στο μεταξύ διάστημα είχα τελείως ξεχάσει το επεισόδιο αυτό. Ώσπου τις προάλλες, διαβάζοντας την ειδησεογραφία γύρω από το θέμα της απόρριψης της υποψηφιότητας της κας Σαμπιχά Σουλεϊμάν από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, σε ένα από αυτά τα άρθρα είδα και τη φωτογραφία της.
Αφήνω ένα ποσοστό 1% να την μπερδεύω, αλλά κατά 99% νομίζω ότι ήταν αυτή.
Πηγη:http://nomadicuniversality.wordpress.com
