Η Στέλλα είναι 21 ετών. Γεννήθηκε στην Αλβανία και την έφεραν οι γονείς της στην Ελλάδα όταν ήταν δυο (2) ετών. Μοιάζει πολύ η περίπτωσή της, με την περίπτωση της Άννας, της μεγάλης μου κόρης. Η Άννα ήρθε στην Ελλάδα όταν ήταν 5 μηνών και τώρα είναι στα 21 της. Μου είχε γράψει πριν καιρό λοιπόν η Στέλλα, για να με ευχαριστήσει για το γεγονός ότι γράφω συχνά για τους μετανάστες και τα παιδιά τους. Έκτοτε, δεν είχα νέα της. Σήμερα, όμως, και αφού διάβασε το κείμενο για τον μαθητή με γονείς από τις Φιλιππίνες, που κρατήθηκε επί 20 ώρες στο τμήμα, και τον απειλούσαν ότι «θα τον στείλουν στις Φιλιππίνες», ενώ τίποτα δεν εκκρεμούσε εις βάρος του, μου έγραψε ξανά. Θα έβαζα αυτούσιο το μήνυμά της αλλά είναι στα greeklsih.
Μου γράφει, μεταξύ άλλων:
«Πήγα στο αστυνομικό τμήμα να κάνω στον πατέρα μου εξουσιοδότηση, ούτως ώστε να καταθέσει για μένα τα δικαιολογητικά στην Περιφέρεια, για την ανανέωση της άδειας παραμονής μου. Την προηγούμενη δεν την είχα πάρει καν στα χέρια μου, παρεμπιπτόντως, και όταν την πήρα, είχε λήξει, με αποτέλεσμα να πληρώσω 150 ευρώ παράβολο για μια άδεια που ποτέ δεν πήρα, αφού είχε λήξει ήδη. Τώρα πλήρωσα άλλα 150, για να πάρω πάλι στα χέρια ένα απλό χαρτί που γράφει ότι… δεν είμαι νόμιμη.
Αντί της εξουσιοδότησης όμως, βρέθηκα κρατούμενη για τρεις ημέρες στην αστυνομία, από Παρασκευή μέχρι Δευτέρα, επειδή το χαρτί που μου είχε δώσει η Περιφέρεια όταν κατέθεσα, δεν είχε σφραγίδα, και επιπλέον, έγραφε ότι «δεν αποτελεί βεβαίωση νόμιμης παραμονής στη χώρα». Με πετάξανε στα κρατητήρια της αστυνομίας, μαζί με άλλες γυναίκες για παρόμοια θέματα ή για διάφορα αδικήματα. Τη Δευτέρα, η Περιφέρεια έστειλε ένα χαρτί με σφραγίδα και με άφησαν ελεύθερη. Ήταν η πρώτη μου φορά που ερχόμουν αντιμέτωπη με την αστυνομία ή με το κράτος γενικά, γιατί πάντα για μένα κατέθετε ο πατέρας μου. Αλήθεια, υπάρχει μια απάντηση για αυτό; Γιατί αυτή η ταπείνωση και η ταλαιπωρία, μετά από τόσα χρόνια ζωής και σπουδών στην Ελλάδα, χωρίς να υπάρχει κανένας απολύτως λόγος;»
Στέλλα, δυστυχώς δεν έχω να σου δώσω κάποια απάντηση. Όπως δεν έχω να δώσω απάντηση στο παιδί που τον κράτησαν 20 ώρες για παρόμοιο λόγο. Όπως επίσης δεν έχω να δώσω στις κόρες μου, και ειδικά στην Άννα που είστε ίδιας ηλικίας και όπως εσύ, και εκείνη ήρθε στην Ελλάδα όταν ήταν βρέφος. Κι όμως, 21 χρόνια τώρα, ακόμα την θεωρούν ξένη. ενώ σπουδάζει και εκείνη σαν εσένα. Τρόμαξε και αυτή την πρώτη φορά, όταν έπρεπε να καταθέσει. Μάλιστα, δεν πήρε καν μαζί της το διαβατήριο, επειδή θεωρούσε πολύ αυτονόητο ότι δεν χρειαζόταν. Ένιωθε και νιώθει πολύ Ελληνίδα – δυστυχώς ξέρει ελάχιστα αλβανικά- για να πιστέψει ότι θα της φερθούν ως ξένη και ως μετανάστρια.
Ως εκ τούτου, Στέλλα, στα πολλά «γιατί» σου μένω άφωνος. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συμπάσχω μαζί σου, να θυμώνω μαζί σου, να «τρελαίνομαι» μαζί σου. Αλλά, Στέλλα, θα τα καταφέρουμε. Ειδικά εσύ και η Άννα μου, και όλα τα παιδιά των μεταναστών, που σας μεταχειρίζονται τόσο απάνθρωπα. Εμείς, οι γονείς σας, σας πήγαμε ή σας γεννήσαμε στην Ελλάδα, με την ελπίδα ότι θα ζείτε καλύτερα από εμάς. Δεν πιστεύαμε ποτέ, πίστεψέ με, ότι όταν μεγαλώσετε, θα τραβάτε τα ίδια με εκείνα που τραβήξαμε εμείς όταν ήρθαμε στις αρχές του ’90, ξένοι σε μια ξένη χώρα. Και έχετε δίκιο να «τρελαίνεστε» γιατί για εσάς, η Ελλάδα δεν είναι ξένη χώρα. Κουράγιο, όμως, κορίτσι μου. Κουράγιο και όχι μίσος. Δεν μας φταίει η Ελλάδα για αυτό που τραβάτε και τραβάμε, ούτε και οι συμμαθητές ή συμφοιτητές σας που έχουν καλύτερη μεταχείριση από εσάς.
Θα τα καταφέρουμε, Στέλλα!
του Niko Ago
