Υπάρχουν μερικές ομάδες στον κόσμο που για τους φιλάθλους τους σημαίνουν κάτι περισσότερο από την ποδοσφαιρική τους «καψούρα» ή, αν προτιμάτε, την οπαδική τους προτίμηση. Κάποιες ομάδες που αποτελούν σύμβολο για μια ολόκληρη περιοχή ή ακόμη και για έναν ολόκληρο λαό, έχοντας παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο όχι μόνο σε αθλητικούς, αλλά και σε κοινωνικούς αγώνες.
Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις των ομάδων που εντάσσονται σε αυτή την κατηγορία (αν όχι η πιο χαρακτηριστική) είναι η Μπαρτσελόνα που σήμερα, Κυριακή 29 Νοεμβρίου, συμπληρώνει 110 χρόνια ζωής.
Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να συμβαίνει διαφορετικά, αφού το σύνθημά της είναι «més que un club», ήτοι «περισσότερο από ένας σύλλογος». Είναι, βλέπετε, ομάδα της Καταλονίας που, παραδοσιακά, αποτελεί «πηγή» αντίστασης στην κεντρική εξουσία της Μαδρίτης. Η «φήμη» της, μάλιστα, ξεπέρασε τα στενά όρια της περιοχής της, αφού μεγάλο μέρος του Ισπανικού λαού, αλλά και η πλειονότητα των διανοούμενων της αριστεράς που τη θεωρούσαν σύμβολο υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών. Φήμη, πάντως, που κερδήθηκε δικαιωματικά, εξαιτίας της στάσης της στα χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο.
Η Μπαρτσελόνα (Μπαρθελόνα στα ισπανικά, Μπαρσελόνα και πιο απλά Μπάρσα στα καταλανικά), γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1899, όχι από κάποιον Καταλανό επαναστάτη, αλλά από έναν Ελβετό επιχειρηματία (!). Ο Γιοάν Γκάμπερ, λοιπόν, στις 22 Οκτωβρίου του 1899, δημοσίευσε μια αγγελία στις εφημερίδες της περιοχής, ψάχνοντας παίκτες για τη δημιουργία μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Ένα μήνα αργότερα (στις 29 Νοεμβρίου), οι ενδιαφερόμενοι συγκεντρώθηκαν στο Γυμνάσιο Σόλε και ίδρυσαν την ομάδα που πήρε, προφανώς, το όνομα της πόλης.
Όσο για τα χρώματά της; Φανατικός υποστηρικτής της Βασιλείας ο Γκάμπερ, «χάρισε» στη νεοσύστατη στη νεοσύστατη Μπαρτσελόνα, το κόκκινο και μπλε της ελβετικής ομάδας. Τρία χρόνια μετά, οι «μπλαουγκράνα» συμμετείχαν για πρώτη φορά σε τελικό Κυπέλλου, όπου και έχασαν με 2-1 από την Βισκάγια, αλλά η πορεία τους προς την κορυφή είχε ξεκινήσει. Δέκα χρόνια μετά την ίδρυσή της, απέκτησε το πρώτο της γήπεδο, χωρητικότητας έξι χιλιάδων θέσεων, πλην όμως στο τέλος του 1909, τα μέλη της είχαν ήδη ξεπεράσει τια δέκα χιλιάδες, οπότε το νέο γήπεδο ήταν μικρό… εκ γεννετής.
Οι συνέπειες του Εμφύλιου
Ως τα μέσα της δεκαετίας του ’20, κατέκτησε πέντε Κύπελλα Ισπανίας, πλην όμως από τότε και μετά άρχισε να χάνει την αίγλη της. Οι λόγοι; Πολιτικοί, αρχής γενομένης στις 14 Ιουνίου του 1925, όταν οι οπαδοί της, θέλοντας να δείξουν τη διαφορετικότητά τους, αποδοκίμασαν τον εθνικό ύμνο, με συνέπεια ο δικτάτορας Πρίμο Ντε Ριβέρα να αναστείλει για έξι μήνες τις λειτουργίες της και να αποβάλει τον Γκάμπερ από την προεδρεία. Τα πραγματικά προβλήματα, όμως, ξεκίνησαν και γιγαντώθηκαν κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου από το 1936 ως το 1939.
Η Μπαρτσελόνα και ολόκληρη η Καταλονία τάχθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, στο πλευρό των Δημοκρατικών, ο πρόεδρός της Γιόζεπ Σουνιόλ εκτελέστηκε από τους εθνικιστές, ενώ η ομάδα κάνει περιοδείες σε Αμερική και Μεξικό για να συγκεντρώσει λεφτά για τον αγώνα. Στις 16 Μαρτίου του 1938, τα γραφεία της καταστράφηκαν ολοσχερώς από βομβαρδισμούς των φαλαγγιτών του Φράνκο, ενώ με την επικράτηση του δικτάτορα με το τέλος του πολέμου, το 1939, ξεκίνησε η «πριμοδότηση» από το καθεστώς στη Ρεάλ που αποτελούσε το σύμβολο της ενωμένης Ισπανίας, σε αντίθεση με την Μπαρτσελόνα που αντιπροσώπευε την Καταλονία με τις αποσχιστικές της τάσεις.
Οι «μπλαουγκράνα» αναγκάστηκαν να αφαιρέσουν τη σημαία της Καταλονίας από το σήμα τους, αλλά το γήπεδό της ήταν ένα από τα ελάχιστα μέρη σε ολόκληρη την Ισπανία που η καταλανική γλώσσα… μιλιόταν ελεύθερα. Χαρακτηριστικός της κατάστασης που επικρατούσε, ο ημιτελικός του Κυπέλλου Ισπανίας του 1943. Στο πρώτο παιχνίδι, η Μπαρτσελόνα επικράτησε με 3-0 της Ρεάλ. Στον επαναληπτικό της Μαδρίτης, όμως, υψηλόβαθμος αξιωματούχος της δικτατορίας του Φράνκο επισκέφτηκε τους καταλανούς στα αποδυτήρια του «Μπερναμπέου» και τους… υπενθύμισε ότι «παίζετε ποδόσφαιρο, εξαιτίας της μεγαλοψυχίας του καθεστώτος». Αποτέλεσμα, 11-1 υπέρ των Μαδριλένων που πήραν μια από τις ευκολότερες προκρίσεις στην ιστορία τους.
Παρά τις διώξεις, όμως, η Μπαρτσελόνα κατόρθωσε να σταθεί στα πόδια της, να κατακτήσει τίτλους τις δύσκολες δεκαετίες του ’40 και του ’50, ενώ το 1954 μετακόμισε στο «Καμπ Νου», το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό γήπεδο με χωρητικότητα 98.772 θεατών. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατακτά το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο, το Κύπελλο Εκθέσεων του 1958 και από τότε απλώς… προσθέτει «κούπες» στην τροπαιοθήκη της.
Κυρίαρχη και αυτάρκης
Το πιο κομβικό σημείο της ιστορίας της, πάντως, ήταν το 1978, όταν ανέλαβε την προεδρεία της ο Γιόζεπ Νούνιεζ που μέσα στην επόμενη εικοσαετία υλοποίησε τις… προεκλογικές του υποσχέσεις, να κάνει την ομάδα οικονομικά αυτάρκη και παγκόσμια δύναμη. Ως το 2000, κατέκτησε επτά πρωταθλήματα, ισάριθμα Κύπελλα και πέντε Σούπερ Καπ Ισπανίας, ένα Τσάμπιονς Λιγκ, τρία Κύπελλα Κυπελλούχων και δύο ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ.
Αυτή τη στιγμή, είναι ο τρίτος πλουσιότερος σύλλογος παγκοσμίως, με έσοδα που φτάνουν τα 310 εκατομμύρια ευρώ, ενώ έχει κοστολογηθεί από την εταιρεία Deloitte στα 900 εκατομμύρια ευρώ περίπου όντας στην έβδομη θέση της σχετικής κατάταξης. Διαθέτει 1.888 συνδέσμους φιλάθλων σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ στην Ισπανία αριθμεί 170.000 μέλη.
Θεωρείται η πιο δημοφιλής ομάδα στην Ευρώπη, αφού οι μετρήσεις τη «θέλουν» να έχει 44,2 εκατομμύρια οπαδούς στη «Γηραιά Ήπειρο», ενώ είναι η μοναδική ευρωπαϊκή ομάδα που μετέχει ανελλιπώς στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ, από το 1955 που ξεκίνησαν.
Σημειωτέον ότι παραδοσιακά και λόγω ιδεολογίας δεν έχει κάποια εμπορική διαφήμιση στη φανέλα της, αλλά τα τελευταία χρόνια διαφημίζει τη UNICEF, από την οποία δεν παίρνει λεφτά, αλλά αντίθετα πληρώνει περίπου ενάμισι εκατομμύριο ευρώ ετησίως. Τέλος, από την εποχή που η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου άρχισε να συγκεντρώνει στοιχεία (1981), η Μπαρτσελόνα είναι η πιο πετυχημένη ομάδα του κόσμου.
* το άρθρο έχει γραφτεί το 2009 οπότε κάποια από τα στοιχεία μπορεί να έχουν αλλάξει
Πηγη:http://www.sentragoal.gr
