Οι εποχές καθορίζονται από την μουσική που τις συνοδεύει και τις αποτυπώνει. Την ίδια στιγμή η μουσική, προσφέρει στις εποχές μία διαχρονικότητα. Τους δίνει το όχημα να προχωρήσουν και να υπάρχουν μέσα σε άλλες εποχές.
Συνέντευξη στον Βόρι Καραγιάννη
Όταν μιλάμε για την δεκαετία του 60, του 70, του 80 του 90 το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι η μουσική, τα τραγούδια και τα συγκροτήματα της κάθε δεκαετίας. Η Ελλάδα είχε τέτοιες στιγμές. Με τον Θοδωράκη, τον Χατζηδάκη και στα 90s με την έκρηξη του ελληνικού ροκ. Τα χρόνια περάσαν και η μουσική στην Ελλάδα έγινε… μνημόνιο. Ή «λιτότητα» όπως λέει και ο Γιάννης Παλαμίδας λίγο πιο κάτω.
Οι δίσκοι ελάχιστοι, οι επιλογές δεν αντικατοπτρίζουν την εποχή. Τραγούδια και δίσκοι για τα νυχτερινά μαγαζιά, για να έχουμε να ακούμε όταν είμαστε στο γυμναστήριο ή την ώρα που βγάζουμε το σκύλο βόλτα ή την ώρα που ο σκύλος μας βγάζει βόλτα!
Μέχρι τώρα, αν ρωτούσε κάποιος «ποιος δίσκος αποτυπώνει την σημερινή Ελλάδα;» η απάντηση θα ήταν τρομερά δύσκολη. Για μένα, τώρα πλέον, υπάρχει απάντηση. Ο δίσκος που αποτυπώνει 100% -στα δικά μου αφτιά, στα δικά μου μάτια και στη δική μου ψυχή- είναι ο δίσκος που κυκλοφόρησαν οι Magic De Spell μαζί με τον Γιάννη Παλαμίδα πριν λίγες μέρες.
Το «Πρόγονε πίθηκε εσύ τι λες;» είναι στιχουρχικά και μουσικά μία πιστή αντιγραφή της μαυρίλας, τις σκοτεινιάς και της συννεφιάς της σημερινής Ελλάδας. Που την ίδια ώρα θέλει να παλέψει, θέλει να αλλάξει… γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος της…
«Χρησιμοποιήσαμε τη συλλογική δύναμη. Τη δύναμη της παρέας που τόσο πολύ δοκιμάζεται σ” αυτές τις δύσκολες μέρες της κρίσης. Προσκαλέσαμε φίλους νεότερους και παλιότερους, της σκηνής μας και όχι μόνο. Να παίξουμε όλοι μαζί. Ο ήχος αυτού του δίσκου είναι το αποτέλεσμα συνύπαρξης στο studio δεκατεσσάρων μουσικών..» θα μας πουν.
Οι Magic De Spell, μελοποιούν ποιήματα του «ποιητή που έκανε τις πέτρες να γελούν» Ρόκε Ντάλτον από το Ελ Σαλβαδορ (στο όνομα εκείνων), του Γιώργου Χρονά (η αγάπη είναι), του Κύπριου Πάμπου Φιλίππου (παράσταση 1933) και του Δημήτρη Ποντίκα που μας άφησε πρόωρα (το τόξο των φτωχών)..
Συνεργάζονται επίσης με τη στιχουργό Ντέπη Χατζηκαμπάνη, το Γάλλο ράπερ LE SALE GOSSE, το Γιώργο Αρχοντάκη, το ιδρυτικό τους μέλος Γιώργο Σκαρλάτο, την τσελίστρια Φωτεινή Καλλιανού, το Φάνη Μαργαρώνη των «Kollektiva», τους κιθαρίστες Γιάννη Κισκίνη των «grain» και Βαγγέλη Θεοδωράκη.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε από τη δισκογραφική εταιρεία «ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ» στις αρχές Νοεμβρίου, με την υποστήριξη του «105,5 ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ».
1) Στη σημερινή εποχή η κυκλοφορία ενός νέου δίσκου από ροκ συγκρότημα είναι είδηση. Θεωρείτε ότι ταυτόχρονα είναι και μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στην κοινωνία;
– M.D.S.: Συγκρότημα σημαίνει συλλογική δουλειά. Αυτό γίνεται πιό δύσκολο στις μέρες της κρίσης. Γι” αυτό είναι είδηση η κυκλοφορία ενός δίσκου… Η συλλογικότητα όμως, είναι και το αντίδοτο. Όσο για την ευθύνη απέναντι στην κοινωνία, πρέπει να διαλέξεις με «ποιούς θα πας και ποιους θ” αφήσεις». Δε γίνεται να είσαι ουδέτερος με όσα συμβαίνουν τριγύρω. Άσπρο – μαύρο. Όπως και το εξώφυλλο του δίσκου μας! Δεν υπάρχει γκρίζα ζώνη σήμερα. Όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να πάρουμε θέση.
2) Στιχουρχικά, ο νέος σας δίσκος «Πρόγονε πίθηκε εσύ τι λες;» είναι ο πιο πολιτικά και κοινωνικά επιθετικός. Συμφωνείτε μ” αυτή την άποψη;
– M.D.S.: Μιλάμε μέσα από τα ποιήματα που επιλέξαμε να μελοποιήσουμε. Μέσα από τους στίχους. Τους δικούς μας, της Ντέπης Χατζηκαμπάνη, του Le Sale Gosse.
Τα ποιήματα λένε τη διαχρονική αλήθεια και στο δίσκο αυτό, υπάρχουν μελοποιημένα ποιήματα τεσσάρων ποιητών. Του Γιώργου Χρονά, που απαγγέλει ο ίδιος στο studio, του Πάμπου Φιλίππου, του Δημήτρη Ποντίκα και του Roque Dalton. Ένας φίλος, μας έδωσε ένα απόκομμα από περιοδικό που είχε κυκλοφορήσει 30 χρόνια πρίν. Αναφερόταν στον αγωνιστή ποιητή Roque Dalton. Μας συγκλόνισαν τα ποιήματα του… Βρήκαμε τον Κύπριο μεταφραστή Λουκά Κακουλλή. Μας είπε πως ο ίδιος πήγε στο Ελ Σαλβαδορ και γνώρισε τους φίλους και τους συντρόφους του Roque. Μας μίλησε για τους αγώνες και τον τραγικό του θάνατο. Πολλές φορές, οι ποιητές πεθαίνουν, δίνοντας σ” εμάς μιά σταγόνα πραγματικής ζωής…
3) Γιάννη Παλαμίδα, τραγουδήσατε το ίδιο τραγούδι, το «Σαμποτάζ», μετά από 33 χρόνια. Είναι δυστυχώς, πάντα επίκαιρο…
– Γ.Π.: Η ιστορία επαναλαμβανεται σαν κακόγουστη φάρσα… Δεν ειμαι καθόλου αισιόδοξος. Πρωτίστως το ζήτημα ειναι «αξιακό». Άμα δεν εχεις κανέναν ηθικό φραγμό, οι εσωτερικές σου φωνές το έχουνε «βουλώσει», τα αφτιά σου έχουνε πιάσει γύψο και η αισθητική σου είναι στην εντατική… ό,τι «σαμποταζ» και να σου τραγουδήσω, εσύ θα νομίζεις οτι ειναι τηλεπαιχνίδι!
4) Έχετε συμπληρώσει πάνω από 30 χρόνια ζωής. Είναι ο νέος δίσκος σας το απόσταγμα όλης αυτής της εμπειρίας;
– M.D.S.: Το απόσταγμα της εμπειρίας μας λοιπόν, είναι η σημασία της παρέας και της φιλίας, μέσα σε μιά εποχή που σε σπρώχνει στην ατομικότητα, και την απομόνωση…
5) Και το δικό σας «21st Century Darkness project»;
– M.D.S.: Είναι η ανάσα μας στη σκοτεινιά του 21ου αιώνα. Μιά μεγάλη και ανοιχτή παρέα δημιουργίας και παρέμβασης στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Όλοι εμείς που κάναμε αυτο το δίσκο. Μουσικοί, δημιουργοί, φίλοι. Περίπου 25 άτομα. Φιλοδοξούμε και ελπίζουμε η παρέα αυτή να χωρέσει πολλούς περισσότερους στο μέλλον. Να γίνει μιά ολόκληρη κίνηση. Χρειάζεται να είμαστε όλοι μαζί…
) Ποιο γεγονός σας εξόργισε περισσότερο ανάμεσα σε όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τα τελευταία… αρκετά μνημονιακά χρόνια;
– Γ.Π.: Μέσα σε μνημόνια γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και φοβάμαι πως θα πεθάνουμε… Παλιά, το ονομάζανε »λιτότητα» το θυμόσαστε; Και βγάζανε και γιγαντοαφίσες με διάφορους πολιτικάντηδες, που με το γλυκό χαμόγελο του Νοσφεράτου υπόσχονταν καλύτερες μερες.
7) Πέρα από τον τίτλο του νέου σας δίσκου, ποιος στίχος πιστεύετε αντικατοπτρίζει περισσότερο το δίσκο;
– M.D.S.: Από το ποίημα του Roque Dalton, εκεί που λέει «στο όνομα εκείνων που πλένουν τα ρούχα των άλλων και καθαρίζουν την ξένη βρωμιά από τα άσπρα…»
Ο ποιητής από το Ελ Σαλβαδόρ, γράφει το δικό του «κατηγορητήριο», γιατί, «όλα ανήκουν πάντοτε σε άλλους»…
8) Ποιο είναι το πιο αισιόδοξο που βλέπετε γύρω σας που σας κάνει να ελπίζετε ότι η Ελλάδα θα βγει από αυτό που αναφέρετε στο δίσκο σας, ως «21st century darkness»;
– M.D.S.: Το ότι αρκετοί άνθρωποι, οργανώνουν τον αγώνα τους, κόντρα στη «ρεαλιστική» λογική του «δε γίνεται τίποτα».
9) Μπορεί πολλούς να εξέπληξε η συνεργασία Magic de Spell – Γιάννη Παλαμίδα, όμως η αλήθεια είναι ότι στο αποτέλεσμα είναι λες και είσαστε χρόνια μαζί. Εσείς πως είδατε την συνεργασία αυτη; Ποια η ιστορία της;
– Γ.Π.: Εγώ, είμαι ένας απ” αυτούς!
– M.D.S.: Πράγματι ο Γιάννης είναι ένας από εμάς! Αυτό φάνηκε από την πρώτη στιγμή που ήρθε στο studio για να τραγουδήσει στο «Σαμποτάζ» και μας μάγεψε. Αμέσως δέσαμε σαν μουσικοί και σαν άνθρωποι. Έτσι προέκυψε αυτό το άλμπουμ. Μοιάζουμε πολύ και γι” αυτό η συνεργασία μας δε θα σταματήσει εδώ. Θα είμαστε μαζί και συναυλιακά. Το πρώτο κοινό μας live – παρουσίαση και του άλμπουμ, θα γίνει στην Αθήνα στο «Κύτταρο», στις 16 Ιανουαρίου. Μετά στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια, σε πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου. Περνάμε καλά μαζί!
10) Τελικά τι πιστεύετε ότι θα έλεγε ο πρόγονος πίθηκος για όσα συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο;
– M.D.S.: Στην πολιτεία της Ουάσιγκτον, από φέτος απαγορεύονται οι άστεγοι σε δημόσιους χώρους… Λες και εχουν ιδιωτικούς για να πάνε! Άρα, απαγορεύεται να υπάρχουν οι άνθρωποι αυτοί…
Ο πίθηκος τι θα έλεγε;
Θα ευχότανε καλά Χριστούγεννα στους «πολιτισμένους»…
11) Πως βλέπετε την Ελλάδα σε 10 χρόνια από σήμερα;
– Γ.Π.: Πως βλέπω εγώ την Ελλάδα σε 10 χρόνια απο τώρα; Εσύ καλά; Στο σπίτι ολοι καλα; Μπράβο κι εμείς καλά…
12) Η συνεργασία με τον Γάλλο ράπερ «Le Sale Gosse», πως προέκυψε;
– M.D.S.: Έλληνες φίλοι μας στο Παρίσι, μας έφεραν σ” επαφή με τον «Le Sale Gosse». Ηχογράφησε σε studio στη Γαλλία μιά λούπα, μιά ακουστική κιθάρα και τη φωνή του. Εμείς αναλάβαμε εδώ στην Αθήνα τα υπόλοιπα. Έτσι δημιουργήθηκε το «Καράβι χάρτινο (a l derive)»
Είναι σημαντικό, που σήμερα δυό studios ηχογράφησης, ένα στην Αθήνα και ένα στο Παρίσι, μπορούν να είναι on line και να δουλεύουν ταυτόχρονα το ίδιο τραγούδι!
13) Τι είναι για σας οι προσωπικότητες που αναφέρετε σ” ένα από τα τραγούδια σας. Με μία λέξη.
Γκάντι:
Ρήγας:
Ρόζα:
Σπάρτακος:
– M.D.S.: Αντιπροσωπεύουν διαχρονικά ιδανικά και οράματα, που δε μπορεί να τα σκοτώσει κανένα «καθεστώς των αριθμών».
