Στις αρχές του 1976, μαύροι μαθητές και φοιτητές στο Σοβέτο, μια πόλη έξω από το Γιοχάνεσμπουργκ, διαμαρτύρονταν και απείχαν από τα μαθήματα. Η αφορμή γι’ αυτή την κατάσταση ήταν η προσπάθεια από το καθεστώς της επιβολής της μισητής γλώσσας του απαρτχάιντ τα Afrikaans στα μαύρα σχολεία. Τις αρχές του Ιούνη, αρκετές χιλιάδες μαθητές από επτά σχολεία κατέβηκαν σε αποχή.
Καθώς ο αγώνας αναπτυσσόταν και εξελισσόταν, το ίδιο συνέβη και με την οργάνωση των μαθητών. Στις 13 Ιούνη, συνεδρίασε το Αντιπροσωπευτικό Συμβούλιο των Μαθητών του Σοβέτο, αποτελούμενο από 400 αντιπροσώπους και αμέσως οργάνωσε διαδήλωση.
Έτσι, από κάθε σχολείο στις 16 Ιούνη, οι μαθητές κινήθηκαν προς τη διαδήλωση και πολύ γρήγορα ήρθαν αντιμέτωποι με τον αποκλεισμό των δρόμων από την αστυνομία.
Οι 10.000 μαθητές όμως έμειναν εκεί φωνάζοντας συνθήματα και κρατώντας τα αυτοσχέδια πλακάτ ψηλά. Η αστυνομία έριξε δακρυγόνα, άφησε ελεύθερους τους σκύλους της και στη συνέχεια με τα όπλα τους στόχευσαν κατευθείαν στους μαθητές.
Ο 13χρονος Πίτερσεν ήταν το πρώτο θύμα και αμέσως έγινε το σύμβολο της σφαγής. Τα πράγματα όμως δεν τελείωσαν εκεί. Έκπληκτοι οι μαθητές, όταν κατάλαβαν τι είχε γίνει εξοργίστηκαν. Με πέτρες και τούβλα στο χέρι επιτέθηκαν στην αστυνομία.
Η αστυνομία υποχώρησε με τους διαδηλωτές να την κυνηγάνε. Κτίρια που συνδέονταν με το κράτος και το μισητό καθεστώς του απαρτχάιντ πυρπολήθηκαν με βόμβες πετρελαίου, στο όνομα της «μαύρης» επανάστασης.
Τα αντίποινα του κράτους δεν άργησαν να έρθουν. Μέσα σε λίγες ώρες, βαριά οπλισμένα οχήματα, οι περιβόητοι «ιπποπόταμοι», συνοδευόμενοι με πεζούς αστυνομικούς και στρατιώτες, σάρωσαν τους δρόμους πυροβολώντας αδιάκριτα. Την επόμενη μέρα το Σοβέτο είχε αποκλειστεί από το καθεστώς του απαρτχάιντ. Στις 17 Ιούνη, οι εργάτες του Σοβέτο υποστήριξαν τους μαθητές απέχοντας από την δουλειά τους. Επίσης και οι λευκοί φοιτητές του πανεπιστημίου Γουϊτγουότερσκραντ διαδήλωσαν και έκαναν πορεία με κύριο σύνθημα «Μην ξεκινήσετε την επανάσταση χωρίς εμάς».
Μέσα στην επόμενη βδομάδα πόλεις κοντά στην Πραιτώρια συμμετείχαν και αυτές στον αγώνα. Στις 22 Ιούνη πάνω από 1.000 εργάτες στο εργοστάσιο της Chrysler απέργησαν. Όταν το κράτος απαγόρευσε τις δημόσιες συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις, οι κηδείες μετατράπηκαν σε μαζικές πολιτικές συγκεντρώσεις. Μέσα σε τέσσερις μήνες, 160 κοινότητες σ’ όλη τη Ν. Αφρική συμμετείχαν στην εξέγερση. Τον Αύγουστο υπήρξε μια εντατικοποίηση των κινητοποιήσεων.
Το συμβούλιο των μαθητών οργάνωσε πορεία και μια τριήμερη «αποχή». Οι μαθητές έκαναν πικετοφορίες σε στάσεις λεωφορείων και σιδηροδρομικούς σταθμούς για να πείσουν τους εργάτες να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις τους, ενώ νωρίτερα σαμποταρίστηκε ένα κουτί σηματοδότησης και όλα τα τραίνα του Σοβέτο αναγκάστηκαν να σταματήσουν.
Περίπου 40.000 διαδήλωσαν προς το Γιοχάνεσμπουργκ αλλά διασκορπίστηκαν με τη βία έξω από το Σοβέτο. Για τρεις μέρες το 60% των εργατών απείχε από τη δουλειά του. Οι μαθητές ενθαρρυμένοι απ’ αυτό, οργάνωσαν μια δεύτερη και στη συνέχεια μια τριήμερη αποχή, όπου σε πανεθνικό επίπεδο απέργησαν 750.000 εργάτες. Τον Απρίλιο του 1977 οι μαθητικές και εργατικές κινητοποιήσεις οδήγησαν σε μείωση της αύξησης των ενοικίων.
Επίσης το Σεπτέμβρη υπήρξαν σημαντικές διαδηλώσεις, εξεγέρσεις και ταραχές μετά τη δολοφονία από την αστυνομία του σημαντικού μαύρου ηγέτη Μπίκο. Σε κάθε βήμα των μαθητών και των εργατών, το κράτος χτυπούσε ολοένα και πιο σκληρά χρησιμοποιώντας δακρυγόνα, κλομπ, σκυλιά και όπλα. Το κράτος δολοφονούσε και τραυμάτιζε, συλλάμβανε χιλιάδες και ανάγκασε χιλιάδες να φύγουν και όλα αυτά ενώ συνέχεια χτύπαγε τις εξεγερμένες κοινότητες και πόλεις, έκλεινε σχολεία και έβγαζε στην παρανομία τις μαύρες οργανώσεις. Ενώ σποραδικές μορφές αντίστασης συνέχισαν να υπάρχουν ως και το 1978, ουσιαστικά τον Οκτώβριο του 1977 η κτηνώδης βία του κράτους είχε νικήσει την μαθητικές εξέγερση.
Το Σοβέτο όμως παρόλα αυτά, ήταν η αρχή του τέλους για το απαρτχάιντ. Αν και καθόλη τη διάρκεια της ρατσιστικής λευκής κυριαρχίας στη Νότια Αφρική υπήρχαν εξεγέρσεις μαύρων, το Σοβέτο ήταν ένα αποφασιστικό σημείο καθώς έδειχνε στις καταπιεσμένες μάζες το δρόμο προς το μέλλον. Εδώ είχαμε την μαύρη εργατική τάξη να αναγκάζει σε υποχώρηση για μια περίοδο το καθεστώς του απαρτχάιντ και να ξεσηκώνει όλη τη Νότιο Αφρική.
Η μεταπολεμική καπιταλιστική άνθηση πρόσφερε τη βάση για μια πρωτοφανή οικονομική επέκταση στη Νότιο Αφρική, οδηγώντας σε μια πολύ μεγάλη αύξηση την μαύρη εργατική τάξη το απαρτχάιντ βλέποντας τη δύναμη της εργατικής τάξης γινόταν ακόμα πιο κτηνώδες καθώς δεν μπορούσε να την συγκρατήσει πάντα πολύ εύκολα.
Στα τέλη του 1974, το 70% των εργατών ήταν μαύροι. Από το 1969 έως το 1971 υπήρξαν σημαντικοί απεργιακοί αγώνες με αρκετές νίκες για τους εργάτες, ιδιαίτερα τους μαύρους εργάτες. Το 1973 ήταν το σημαντικότερο απεργιακό κίνημα. Τότε 7.000 εργάτες της υφαντουργίας απέργησαν. Πολύ γρήγορα όμως οι απεργιακές κινητοποιήσεις αγκάλιασαν και άλλες βιομηχανίες φθάνοντας τελικά σε πανεθνικό επίπεδο να απεργούν 100.000 εργάτες,
Αυτές οι κινητοποιήσεις ήταν σε γενικές γραμμές νικηφόρες και οδήγησαν στο τέλος της περιόδου της παθητικότητας και της ήττας και την αρχή της εποχής της μαχητικής και αγωνιστικής πρόκλησης και αμφισβήτησης του καθεστώτος του απαρτχάιντ. Το Σοβέτο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλές γενιές μαύρων Νοτιοαφρικανών, οι οποίοι πολέμησαν για την τελική νίκη αλλά και για τη νεολαία και την εργατική τάξη σε πολλά μέρη του κόσμου εκείνη την εποχή.
Το απαρτχάιντ μπορεί να τελείωσε αλλά όχι και το δράμα των μαύρων και της εργατικής τάξης που δεν βλέπει να έχουν αλλάξει και πολλά από τότε. Απ’ αυτή την άποψη το Σοβέτο μπορεί και πρέπει να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τους νέους αγώνες, ως την τελική νίκη. Aρ. Μα. Πηγη:http://www.politikokafeneio.com
Διαβάστε περισσότερα:
