Αυτό το ΟΧΙ θα είναι και δικό μας!

Πέντε χρό­νια τώρα η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία βιώ­νει μια επί­θε­ση άνευ προη­γου­μέ­νου από το σύ­στη­μα, λόγω της πα­γκό­σμιας δο­μι­κής του κρί­σης, που πλέον στην προ­σπά­θεια του να επι­βιώ­σει πετά απρο­κά­λυ­πτα κάθε αν­θρώ­πι­νο προ­σω­πείο που είχε στους και­ρούς πριν την κρίση. Πέντε χρό­νια τώρα ζούμε την έξαρ­ση της κα­τα­στο­λής, της φτώ­χιας, της ανερ­γί­ας,  της πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης και του απο­κλει­σμού. Η φτώ­χια και η εξα­θλί­ω­ση αφο­ρούν ιδιαι­τε­ρα τις με­τα­νά­στριες, τους εθνι­κά μειο­νο­τι­κούς, τα άτομα με ανα­πη­ρία, τους ψυ­χι­κά πά­σχο­ντες, τις εξαρ­τη­μέ­νες, τους νέους, τις γυ­ναί­κες και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο εμάς τους lgbtiqa αν­θρώ­πους και όσους γε­νι­κό­τε­ρα δεν ται­ριά­ζου­με στα πρό­τυ­πα της “υγειούς” πα­τριαρ­χι­κής, ιε­ραρ­χι­κής και ανε­λεύ­θε­ρης κοι­νω­νί­ας τους (αυτής της κοι­νω­νί­ας που μας θέλει να ται­ριά­ζου­με στα προ­πα­ρα­σκευα­σμέ­να κου­τά­κια της). Ταυ­τό­χρο­να ζούμε και την ανα­βί­ω­ση της απει­λής του φα­σι­σμού, με τις ρα­τσι­στι­κές και ομο­φο­βι­κές κα­τα­βο­λές του, αυτού του φα­ντά­σμα­τος από το πα­ρελ­θόν που θέλει να επι­βά­λει στην κοι­νω­νία την ομοιο­μορ­φία του νε­κρο­τα­φεί­ου από το οποίο βγήκε .

Οι επι­θέ­σεις που δε­χτή­κα­με όλα αυτά τα χρό­νια ως ερ­γα­ζό­με­νες και άνερ­γες δεν έγι­ναν από κά­ποιους αό­ρα­τους συ­νω­μό­τες, εξω­γή­ι­νους ή σκο­τει­νές υπερ­φυ­σι­κές δυ­νά­μεις, αλλά από το κε­φά­λαιο, τις κυ­βερ­νή­σεις του και τους συμ­μά­χους τους, τους διε­θνεις το­κο­γλύ­φους! Τώρα που η μάχη κο­ρυ­φώ­νε­ται, όλοι οι εκ­πρό­σω­ποι αυτού του συ­στή­μα­τος στρα­τεύ­ο­νται με λύσσα υπέρ του «ναι» στο νέα αντι­κοι­νω­νι­κά και αντι­λαϊ­κά μέτρα της τρόι­κας. Όμως και η πα­ρού­σα κυ­βέρ­νη­ση αθέ­τη­σε τις προ­ε­κλο­γι­κές της υπο­σχέ­σεις για δια­γρα­φή του χρέ­ους, δεί­χνο­ντας ατολ­μία και υπο­χω­ρώ­ντας διαρ­κώς από τα αι­τή­μα­τα που έπει­σαν την κοι­νω­νία να την εμπι­στευ­τεί. Το ίδιο το «πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης» ήταν μια υπο­χώ­ρη­ση από τις απο­φά­σεις του ίδιου του συ­νε­δρί­ου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Η πρό­τα­ση της κυ­βέρ­νη­σης στην Τρόι­κα με το μνη­μό­νιο των 47 σε­λί­δων ήταν μια πε­ραι­τέ­ρω υπο­χώ­ρη­ση από το «πρό­γραμ­μα της Θεσ­σα­λο­νί­κης». Μά­λι­στα, η ατολ­μία της κυ­βέρ­νη­σης φά­νη­κε και στα ΛΟΑΤ δι­καιώ­μα­τα, καθώς ακόμα δε ψή­φι­σε το σύμ­φω­νο συμ­βί­ω­σης για ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια ούτε και ανα­γνώ­ρι­σε νο­μι­κά την ταυ­τό­τη­τα φύλου χωρίς ια­τρι­κούς όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

 

Γι’ αυτό το δικό μας ΟΧΙ,  πρέ­πει να είναι κάτι πα­ρα­πά­νω απο μια ψήφος. Πρέ­πει να είναι ένα με­γά­λο, δυ­να­μι­κό ΟΧΙ, με βαθιά ρι­ζο­σπα­στι­κές προ­ε­κτά­σεις, στη­ριγ­μέ­νο σε μας που ζούμε στο πετσί μας τις συ­νέ­πειες της κρί­σης (τόσο ως lgbtiqa άν­θρω­ποι, όσο και ως ερ­γα­ζό­με­νοι ή επι­σφα­λως ερ­γα­ζο­με­νοι και ανερ­γοι). Πρέ­πει να στη­ρί­ξου­με το ΟΧΙ κατά της πρό­τα­σης της τρόι­κας, που κα­τα­πα­τά τις ζωές μας και ταυ­τό­χρο­να να το ενι­σχύ­σου­με συ­ντασ­σό­με­νες/ν*/νοι στις ίδιες γραμ­μές με τους κοι­νω­νι­κούς και ερ­γα­τι­κούς αγώ­νες, για να μη γίνει η ψήφος μας ερ­γα­λείο για μια άλλη πο­λι­τι­κή που θα είναι σε βάρος της αξιο­πρέ­πειας και της ζωής μας …

 

Η δρα­στι­κή επαφή της lgbtiqa κοι­νό­τη­τας με τα κι­νή­μα­τα ειναι ση­μα­ντι­κή, γιατί όλες μας οι διεκ­δι­κή­σεις ως γκέι, λε­σβί­ες, τρανς, αμφί, intersex και queer δεν μπο­ρούν να βρουν πλήρη ικα­νο­ποί­η­ση στην κοι­νω­νία της εκ­με­τάλ­λευ­σης, της κα­τα­πί­ε­σης και του εκ­φο­βι­σμού των ΜΜΕ και των φα­σι­στι­κών συμ­μο­ριών. Ει­δι­κό­τε­ρα η lgbtiqa κοι­νό­τη­τα, για να πε­τύ­χει τα δι­καιώ­μα­τα στη ζωή, την ερω­τι­κή ελευ­θε­ρία, το σε­βα­σμό και την αξιο­πρέ­πεια πρέ­πει να ανα­δεί­ξει τη φυ­σι­κή ενό­τη­τά της με τα διεκ­δι­κη­τι­κά κι­νή­μα­τα, όπως το φε­μι­νι­στι­κό, το αντι­φα­σι­στι­κό και το ερ­γα­τι­κό, σπά­ζο­ντας τους αμοι­βαί­ους δια­χω­ρι­σμούς. Απ’ την άλλη πλευ­ρά και οι διεκ­δι­κη­σεις των κι­νη­μά­των, αν δεν στρέ­φο­νται κατά της πα­τριαρ­χί­ας και υπέρ των δι­καιω­μά­των όλων των αν­θρώ­πων, ανε­ξαρ­τή­τως ταυ­τό­τη­τας/έκ­φρα­σης φύλου και σε­ξουα­λι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού, δεν μπο­ρούν να οδη­γή­σουν σε καμιά με­ρι­κή ή ολική αν­θρώ­πι­νη απε­λευ­θέ­ρω­ση. Η κοι­νω­νία της απε­λευ­θέ­ρω­σης  χάνει κάθε μορφή και έν­νοια ελευ­θε­ρί­ας, αν δια­τη­ρεί πα­τριαρ­χι­κές δομές και τις πρα­κτι­κές μί­σους και δια­κρί­σε­ων που αυτές οι δομές πα­ρά­γουν και έτσι ενι­σχύ­ε­ται η κα­τα­πί­ε­ση, ωθώ­ντας την  αν­θρώ­πι­νη χει­ρα­φέ­τη­ση αιώ­νες πίσω.

 

Το δικό μας ΟΧΙ την Κυ­ρια­κή στις 5 Ιούλη θα προ­σμε­τρη­θεί μαζί με τα υπό­λοι­πα ΟΧΙ των ερ­γα­ζό­με­νων, των άνερ­γων, των φοι­τη­τών & των συ­ντα­ξιου­χων, το ΟΧΙ της κοι­νω­νί­ας κατά της λι­τό­τη­τας, κατά των μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών και κατά όλων των πε­ρι­κο­πών στην οι­κο­νο­μία, στα δι­καιώ­μα­τα και τη χαρά, αλλά και την ουσία της ζωής (κά­ποιοι συ­μπο­λί­τες μας την έχα­σαν πέντε χρό­νια τώρα – ας όψε­ται η πο­λι­τι­κή της λι­τό­τη­τας και οι επι­τα­γές των το­κο­γλύ­φων) . Αλλά δεν στα­μα­τά­με εκεί: το δικό μας όχι συ­νε­χί­ζει και από τη Δευ­τέ­ρα ακόμα πιο δυ­να­μι­κά. Η ζωή είναι  πο­λύ­χρω­μη σαν το ου­ρά­νιο τόξο που μας ενώ­νει, όλη την lgbtiqa οι­κο­γέ­νεια, αλλά και τους υπό­λοι­πους φί­λους και τις φίλες μας! Στό­χος μας είναι να την απαλ­λά­ξου­με απο την εκ­με­τάλ­λευ­ση αν­θρώ­που από άν­θρω­πο, την κα­τα­πί­ε­ση, την ομοιο­μορ­φία, την κα­τα­στο­λή, την πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­ση, τον απο­κλει­σμό, τη ρα­τσι­στι­κή, σε­ξι­στι­κή, ομο­φο­βι­κή και τραν­σφο­βι­κή βία, την κα­τα­στρο­φή του οι­κο­συ­στή­μα­τος, τον εθνι­κι­σμό, το φα­σι­σμό, τους πο­λέ­μους, τη μι­ζέ­ρια και την ητ­το­πά­θεια, να την απαλ­λά­ξου­με απο τα δεινά, τις συμ­φο­ρές, αλλά και τις αδυ­να­μί­ες μας και να την χα­ρού­με πλή­ρως, σε όλο το πο­λύ­χρω­μο της με­γα­λείο.