«Φράχτης σημαίνει πρόσφυγες πνιγμένοι»

“Μια χαρά είναι ο φρά­χτης. Βρή­κα­με την ησυ­χία μας.

Δεν περ­νά­ει κα­νείς”

Αυτή θα μπο­ρού­σε να είναι η προ­κλη­τι­κή συ­νό­ψι­ση μιας κοι­νω­νί­ας, που δεν δι­στά­ζει να κα­νι­βα­λί­σει τους πιο αδύ­να­μους. Φράση αν­θρώ­πων, που νιώ­θο­ντας αδύ­να­μοι να τα βά­λουν με τον πραγ­μα­τι­κό εχθρό που τους “κλέ­βει” τις ζωές, επι­λέ­γουν να στρα­φούν στον ανυ­πε­ρά­σπι­στο. Γε­νι­κεύ­ουν τη δική τους προ­σω­πι­κή αδυ­να­μία και την κά­νουν υπό­θε­ση συ­νο­λι­κή. Και θα ήταν, πράγ­μα­τι, μια απελ­πι­στι­κή δια­πί­στω­ση, εάν δεν ήταν παρά μόνο η μία όψη του νο­μί­σμα­τος. Η άλλη, εκ­δη­λώ­θη­κε με μια με­γά­λη -για τα δε­δο­μέ­να της πε­ριο­χής και της πο­λι­τι­κής συ­γκυ­ρί­ας- κι­νη­το­ποί­η­ση ενά­ντια στον φρά­χτη του Έβρου, το Σάβ­βα­το, στις 31 του Οκτώ­βρη.

Η κι­νη­το­ποί­η­ση, στην οποία κά­λε­σε το Συ­ντο­νι­στι­κό Ενά­ντια στον Φρά­χτη του Έβρου, συ­γκί­νη­σε εκα­το­ντά­δες αν­θρώ­πους που διέ­σχι­σαν τη μισή Ελ­λά­δα για να φθά­σουν εκεί τα­ξι­δεύ­ο­ντας επί ώρες και να κά­νουν το λι­γό­τε­ρο που θα μπο­ρού­σαν να κά­νουν. Να φω­νά­ξουν απλά και ξε­κά­θα­ρα: “Φρά­χτης ση­μαί­νει πρό­σφυ­γες πνιγ­μέ­νοι”. Πόσο πιο κα­θα­ρό να γίνει; Πόσο πιο κα­θα­ρά να δια­τυ­πω­θεί ότι όσο πα­ρα­μέ­νει στη θέση του αυτός ο φρά­χτης, τα κύ­μα­τα των προ­σφύ­γων -μην έχο­ντας καμία άλλη δυ­να­τό­τη­τα- θα στρα­φούν στο “θυ­μω­μέ­νο”, ει­δι­κά αυτή την εποχή, Αι­γαίο; Πόσο πιο άμεσα να εκ­φρά­σει κά­ποιος ότι ο ορ­θω­μέ­νος φρά­χτης στη στε­ριά συ­νε­πά­γε­ται απώ­λεια αν­θρώ­πων στις θά­λασ­σες;

Στα­γό­να σε έναν ωκε­α­νό γε­νι­κό­τε­ρης αδια­φο­ρί­ας η χθε­σι­νή κι­νη­το­ποί­η­ση; Μάλ­λον όχι, αν σκε­φτεί κα­νείς τη συ­γκλο­νι­στι­κή αλ­λη­λεγ­γύη που έχουν δεί­ξει όλους αυ­τούς τους μήνες άν­θρω­ποι στα νησιά του Αι­γαί­ου, στην Ει­δο­μέ­νη, σε γει­το­νιές της Αθή­νας, στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, σε όλες σχε­δόν τις πό­λεις της Ελ­λά­δας, που ξε­κι­νούν από την ελά­χι­στη υλική προ­σφο­ρά και φτά­νουν μέχρι την ολο­κλη­ρω­τι­κή αφο­σί­ω­ση και δέ­σμευ­ση σε αυτό. Αρκεί, όμως αυτό; Ασφα­λώς όχι, είναι ωστό­σο ένα καλό ση­μείο εκ­κί­νη­σης. Στην αθλιό­τη­τα των “hot spots” της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης εμείς αντι­πα­ρα­βάλ­λου­με τα δικά μας κι­νη­μα­τι­κά “hot spots” και είναι τα ση­μεία εκεί­να όπου (ξανα)βρί­σκου­με την αξία της συ­ντρο­φι­κό­τη­τας, της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, του κοι­νού αγώνα και του δο­σί­μα­τος σε κάτι που υπερ­βαί­νει -σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση- όλους και όλες εμάς.

Σχε­δόν 500 άν­θρω­ποι, λοι­πόν, από κι­νή­μα­τα και πο­λι­τι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες από διά­φο­ρα μέρη της Ελ­λά­δας, από Θεσ­σα­λο­νί­κη, Κο­μο­τη­νή, Αθήνα, Πάτρα, Γιάν­νε­να, προ­σπά­θη­σαν να φτά­σουν στον φρά­χτη για να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν για το αυ­το­νό­η­το. Κα­τα­φέ­ρα­με να φτά­σου­με μέχρι τις Κα­στα­νιές. Το τε­λευ­ταίο χωριό πριν από το Φρά­χτη. Η κυ­βέρ­νη­ση απά­ντη­σε με κα­τα­στο­λή. Θα ήταν ανα­με­νό­με­νο, αν στη θέση των κυ­βερ­νώ­ντων βρί­σκο­νταν άν­θρω­ποι που δεν υπο­κρί­νο­νταν για τα αντι­ρα­τσι­στι­κά τους αι­σθή­μα­τα. Υπάρ­χει μια σκλη­ρή έκ­φρα­ση που χα­ρα­κτη­ρί­ζει την κα­τά­στα­ση εκεί­νη όπου ως πρω­θυ­πουρ­γός εκ­φρά­ζεις τη συ­μπά­θειά σου “για τα νεκρά παι­δά­κια”, αλλά την ίδια στιγ­μή αρ­νεί­σαι σε αυτά το δι­καί­ω­μα να ζή­σουν. Είναι ωμό­τα­τος φα­ρι­σαϊ­σμός και από­λυ­τη υπο­τα­γή στο σχέ­διο του πο­λι­τι­κού σου –υπο­τί­θε­ται- εχθρού. Για να είσαι αντι­ρα­τσι­στής/στρια, δεν αρκεί να το δη­λώ­σεις. Πρέ­πει και να μπο­ρείς να το απο­δει­κνύ­εις με τις πρά­ξεις σου.

Και τι δη­λώ­νουν οι πρά­ξεις μιας κυ­βέρ­νη­σης που δια­τη­ρεί ανέ­πα­φο τον φρά­χτη στον Έβρο και δεν φρο­ντί­ζει να διέρ­χο­νται από το έδα­φός της με ασφά­λεια άν­θρω­ποι κυ­νη­γη­μέ­νοι; Τι δη­λώ­νουν οι πρά­ξεις μιας κυ­βέρ­νη­σης που δίνει εντο­λή στα ΜΑΤ να κα­τα­στεί­λουν δια­δη­λω­τές, που υπε­ρα­σπί­ζο­νται το αυ­το­νό­η­το δι­καί­ω­μα στη ζωή για χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες; Τι δη­λώ­νουν οι πρά­ξεις μιας κυ­βέρ­νη­σης που δίνει εντο­λή να ρι­χτούν δα­κρυ­γό­να μέσα σε κα­τοι­κη­μέ­να χωριά; Τι δη­λώ­νουν οι πρά­ξεις μιας κυ­βέρ­νη­σης, που ένα χρόνο πριν, αρ­κε­τά από τα μέλη της και μέλη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ταυ­τό­χρο­να, δια­δή­λω­ναν ει­σπράτ­το­ντας τότε αυτοί/ές τα δα­κρυ­γό­να; Δη­λώ­νουν ότι έχουν αλ­λά­ξει προ πολ­λού στρα­τό­πε­δο. Είχαν ήδη συν­θη­κο­λο­γή­σει, όταν έδε­ναν χει­ρο­πό­δα­ρα ερ­γα­ζό­με­νους, ανέρ­γους, νε­ο­λαία με το τρίτο -και επα­χθέ­στε­ρο όλων- μνη­μό­νιο. Με την τε­λευ­ταία τους ενέρ­γεια με αφορ­μή την κι­νη­το­ποί­η­ση στον Έβρο έχει διαρ­ρα­γεί πλέον κάθε σχέση με το αντι­ρα­τσι­στι­κό κί­νη­μα. Λε­ω­φο­ρεία “συ­νο­δευό­με­να” από πε­ρι­πο­λι­κά, ασφα­λί­τες, ΜΑΤ, κλού­βες, φραγ­μός από δι­μοι­ρί­ες, δα­κρυ­γό­να, χη­μι­κά, κα­τα­στο­λή. Πόση “αρι­στε­ρή ευαι­σθη­σία” –πράγ­μα­τι- να χω­ρέ­σει μέσα σ’ όλα αυτά;

Την ημέρα της πα­νελ­λα­δι­κής κι­νη­το­ποί­η­σης στον Έβρο άλλα δύο ναυά­για ήρθαν να προ­στε­θούν στον μακρύ και θλι­βε­ρό κα­τά­λο­γο των τε­λευ­ταί­ων μηνών. Ένας κα­τά­λο­γος που θα μπο­ρού­σε να είχε απο­φευ­χθεί, εάν υπήρ­χε η στοι­χειώ­δης πρό­νοια και κυ­ρί­ως η πο­λι­τι­κή από­φα­ση να βρε­θεί ασφα­λής τρό­πος διέ­λευ­σης των προ­σφύ­γων και των με­τα­να­στών.

Επει­δή με τους θρή­νους, τα ευ­χο­λό­για και τις δια­πι­στώ­σεις ο κό­σμος δεν έχει προ­χω­ρή­σει ούτε βήμα, αυτό που αντι­στοι­χεί στην Αρι­στε­ρά και τα κι­νή­μα­τα είναι να πιά­σουν το νήμα που ξε­τυ­λί­γε­ται από την τε­λευ­ταία κι­νη­το­ποί­η­ση στον Έβρο, που περ­νά­ει μέσα από τις κι­νή­σεις αλ­λη­λεγ­γύ­ης, για να το προ­χω­ρή­σει λίγο πα­ρα­κά­τω. Και επει­δή η κα­τά­στα­ση είναι σε ορια­κό ση­μείο πλέον, καθώς κάθε μέρα με­τρά­με πόσοι ακόμα δο­λο­φο­νή­θη­καν στα πα­γω­μέ­να νερά, χρειά­ζε­ται να χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με όλα τα ερ­γα­λεία που έχου­με στα χέρια μας.

Ξε­κι­νώ­ντας από το ελά­χι­στο μέσο πί­ε­σης, μια δια­δι­κτυα­κή κα­μπά­νια συλ­λο­γής υπο­γρα­φών που έχει ήδη αρ­χί­σει, να συ­νε­χί­σου­με εμπλέ­κο­ντας όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο κόσμο σε όλη αυτή την υπό­θε­ση, που έχει πάψει προ πολ­λού να είναι μειο­ψη­φι­κή μέσα στην κοι­νω­νία. Άνοιγ­μα της συ­ζή­τη­σης στα πα­νε­πι­στή­μια, στα σχο­λεία με πρω­το­βου­λία των εκ­παι­δευ­τι­κών, εμπλο­κή των ερ­γα­ζο­μέ­νων στους χώ­ρους δου­λειάς τους και έκ­δο­ση ψη­φι­σμά­των, ανοι­χτές εκ­δη­λώ­σεις, πο­ρεί­ες δια­μαρ­τυ­ρί­ας, δη­μο­σιο­ποί­η­ση και της ελά­χι­στης κι­νη­το­ποί­η­σης στις γει­το­νιές, και σύν­δε­ση τε­λι­κά με αυτό που από σύν­θη­μα μιας χού­φτας αντι­ρα­τσι­στών έφτα­σε να σι­γο­ψι­θυ­ρί­ζε­ται από με­γά­λα τμή­μα­τα της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας: “Τα κλει­στά σύ­νο­ρα δο­λο­φο­νούν”.

Τόσο κα­θα­ρό και απλό, όσο και το σύν­θη­μα “Φρά­χτης ση­μαί­νει πρό­σφυ­γες πνιγ­μέ­νοι”. Τι δεν κα­τα­λα­βαί­νεις πια;

Kική Σταματόγιαννη

Εδώ υπογράφουμε για να ανοίξει ο φράχτης του Έβρου

Πηγή: rproject.gr