Το Σάββατο 19/3 στα πλαίσια της παγκόσμιας ημέρας κατά του ρατσισμού πραγματοποιήθηκε μεγάλη κινητοποίηση στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η συγκέντρωση φέτος είχε κάτι το διαφορετικό. Την διαφορά την έκαναn οι πρόσφυγες από το στρατόπεδο των Διαβατών που έφτασαν στο χώρο της προσυγκέντρωσης με πούλμαν. Έφτασαν γύρω στους 200 ανθρώπους οι οποίοι όχι μόνο ήταν οργανωμένοι αλλα και στην συνέχεια έδωσαν παλμό στην όλη διαδήλωση .
Απευθύνθηκαν χαιρετισμοί από τις οργανώσεις και συλλογικότητες που συμμετείχαν στην πορεία καθώς και χαιρετισμός από τους ίδιους τους πρόσφυγες οι οποίοι τόνισαν πως «είμαστε αδέρφια και πρέπει να παλεύουμε μαζί, σας ευχαριστούμε για την βοήθεια σας»
Έκπληξη για ακόμη μια φορά αποτέλεσε η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ η οποία ήθελε να συμμετάσχει στην πορεία με πανό αλλά τελικά παρεμποδίστηκε και αποχώρησε μη απαντώντας σε κανένα ερώτημα που τους θέτανε όπως : «τι δουλειά έχετε εδώ αφού στηρίζετε μια κυβέρνηση που συντηρεί τους φράχτες;»
Τα συνθήματα που κυριάρχησαν στην πορεία ήταν:
ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΙΟΔΟΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
ΕΞΩ Η FRONTΕX KAI TO NATO
ΝΑ ΠΕΣΕΙ Ο ΦΡΑΧΤΗΣ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΟΝΙΜΩΝ ΔΟΜΩΝ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΥΣ ΑΣΤΕΓΟΥΣ
500 άτομα πορευτήκαμε (χωρίς καμία παρεμπόδιση ) ως το λιμάνι όπου φιλοξενούνται περίπου 330 πρόσφυγες.
Εκεί ήρθαμε αντιμέτωποι για ακόμη μία φορά με την πραγματικότητα…
Η μια εκ των δυο αποθηκων που προορίζεται για την φιλοξενία τους μυρίζει άσχημα κατι που την καθιστά ακατάλληλη για να μείνει κάποιος. Μέσα στις αποθήκες κανένας δεν μπορεί να έχει τον ιδιωτικό του χώρο . Κάποιοι έχουν κάνει αυτοσχέδια παραβάν και έχουν στρώσει κουβέρτες για να κοιμούνται στο έδαφος .
Από συνομιλίες με πρόσφυγες εύκολα καταλάβαινες ότι αυτοί οι άνθρωποι ζητούν το αυτονόητο, αξιοπρεπή ζωή για αυτούς και τα παιδιά τους. Ρωτούσαν να μάθουν τι γίνεται «ως πότε θα είναι κλειστά τα σύνορα ;«
«Δεν έχουμε νερό για ντούζ»
«τα βράδια κλείνουν τον κλιματισμό μερικές φορές κρυώνουμε»
Ήταν μερικές από τις φράσεις τους .
Όλη αυτή η κατάσταση στην οποία ζούμε θα πρέπει να αποτελέσει ένα μεγάλο μάθημα για μας καθώς αυτή την στιγμή βιώνουμε τα αποτελέσματα ιμπεριαλιστικών πολέμων, έχοντας απέναντι μας τα θύματα αυτού του πολέμου . Εμείς δεν πρέπει να εστιάζουμε μόνο στην αλληλεγγύη αλλά και στον αγώνα μαζί με αυτούς τους ανθρώπους μέχρι να πέσει και ο τελευταίος φράχτης, να μην υπάρχουν θύματα σε καμία θάλασσα και κανένας να μην αναγκάζεται να αφήνει την χώρα του λόγω πολέμου, πολιτικών αντιλήψεων ή σεξουαλικού προσανατολισμού.
Η μόνη μας επιλογή είναι η κλιμάκωση του αγώνα για ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα στην ζωή που όλοι μας πρέπει να απολαμβάνουμε ανεξαρτήτως χρώματος ή θρησκείας.
Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»
