Στης ανατολής τα μέρη μια φορά και έναν καιρό υπήρξε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση που αποφάσισε να χρησιμοποιήσει (σε αρκετά μεγάλο βαθμό) τις πλουτοπαραγωγικές πηγές τις χώρας προς όφελος του λαού της. Φυσικά, κάτι τέτοιο, δεν μπορούσε να ευχαριστεί τους «προστάτες της πολιτισμένης δύσης». Παράλληλα, η στήριξη (άμεση ή έμμεση) που παρείχαν οι κόκκινοι στην δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, καθιστούσε άμεση την ανάγκη ανατροπής αυτής της κυβέρνησης από τους… προστάτες. Οι απώλειες (οικονομικοπολιτικές) ήταν τεράστιες και κάτι έπρεπε να γίνει. Και τελικά έγινε…
Ένα μοναρχικό ανδρείκελο, σαν έτοιμο από καιρό, έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει: να ξαναδώσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές στους… προστάτες και παράλληλα να εξοντώσει την κόκκινη απειλή… Τα πράγματα, όμως, δεν πήγαιναν ακριβώς όπως τα θελαν… Το ανδρείκελο κατάφερε να γίνει τόσο μισητό που δεν μπορούσε ούτε ένα περίπατο να βγει, ενώ από την άλλη, οι κόκκινοι όλο και μεγάλωναν. Παρέα με τους κόκκινους δυνάμωναν και κάτι «μαυροφορεμένοι ιεροκήρυκες». Και σκέφτηκαν οι… πολιτισμένοι: Από τους κόκκινους καλύτερα οι μαυροφορεμένοι! Ας τελειώσουμε με τους κόκκινους και μετά βλέπουμε. Και έτσι έγινε… Λίγα χρόνια με την άνοδο των μαυροφορεμένων οι κόκκινοι βγήκαν οριστικά εκτός νόμου. Αλλά υπήρχε ένα άλλο πρόβλημα: οι μαυροφορεμένοι ξαναπήραν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές από τις εταιρίες των πολιτισμένων… Η ανατροπή τούτη τη φορά έμοιαζε πιο δύσκολη. Τουλάχιστον έπρεπε να περιοριστεί η ισχύς…
Λίγο πιο δίπλα, ένα άλλο κράτος, γειτονικό στο κράτος των μαυροφορεμένων, αντιμετώπιζε και αυτό πρόβλημα με την «κόκκινη απειλή»… Ιός, που δεν πρέπει να επεκταθεί είπαν οι… πολιτισμένοι: «Ας φτιάξουμε την αντίδραση, ας την μπολιάσουμε με έντονο θρησκευτικό φονταμενταλισμό, ας βρούμε και ένα τύπο με μύστακα και έτοιμος ο νέος ηγέτης που θα εξαφανίσει του κόκκινους και… επί της ευκαιρίας θα χτυπήσει τους μαυροφορεμένους γείτονες. Διάολε, πρέπει να πουλήσουμε και κάνα όπλο. Πρέπει, κάπως, να βγουν τα σπασμένα…», είπαν. Και τελικά το έκαναν… Άλλα τα πράγματα πάλι δεν πήγαν όπως υπολόγισαν. Οι φίλοι έγινες οι εχθροί αλλά οι κόκκινοι εχθροί παρέμειναν, βέβαια, εχθροί. Υπάρχουν, βλέπετε, και σταθερές «αξίες» σε τούτο τον κόσμο… Ειδικά για την «πολιτισμένη δύση».
Οι προστάτες, όμως, δεν ξεμένουν ποτέ από εχθρούς και φίλους. Οι χώρες εκεί στην ανατολή πολλές, οι… δουλειές ακόμα ποιο πολλές… Σε μια από αυτές θα γινόταν η νέα δουλειά. Πριν τελειώσουν με τον φίλο-εχθρό μουστακαλή, είχαν προλάβει να «στήσουν», ένα πλούσιο φίλο, που με την βοήθεια του θεού (είπαμε: καλύτερα να πάνε προς το θεό οι επαναστατημένοι παρά προς την κόκκινη απειλή… και μετά βλέπουμε!) θα νικούσε τα κόκκινα φίδια… Ήταν μάλιστα τόσο καλός φίλος αυτός και οι μαχητές που τον κάνανε και ταινία… Και νίκησαν τελικά… αλλά για ακόμα μια φορά τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς όπως τα ήθελαν οι προστάτες ή τουλάχιστον δεν πήραν όσα ακριβώς θα ήθελαν… Και ο φίλος έγινε εχθρός και οι μαχητές της ελευθερίας, αδίστακτοι θεοκράτες…
Αλλά είπαμε: ποτέ οι προστάτες δεν ξεμένουν από εχθρούς και φίλους. Και μετά από τόσα χρόνια θεοκρατίας και φονταμενταλισμού όλα έμοιαζαν έτοιμα να υποδεχτούν τους νέους μαχητές του θεού, πιο αδίστακτους και πιο αποφασισμένους από ποτέ… Και ήταν όλα έτοιμα για μια ακόμα δουλειά… Θα τέλειωναν οριστικά με παλιούς εχθρούς, ανατολικούς και μεσογειακούς, και θα πουλούσαν (για ακόμα μια φορά) τα ωραία τους όπλα… Και τέλειωσαν του εχθρούς με την βοήθεια των μαχητών του θεού, μέχρι που, γι ακόμη μια φορά, οι μαχητές έγιναν ανθρωπόμορφα κτήνη που σκορπούν θάνατο και που έπρεπε να περιοριστούν…
Και ο θάνατος συνεχίζεται…
ΥΓ. φυσικά η ιστορία αυτή πάει πολύ πιο πίσω… απλά έπρεπε να βρεθεί μια αρχή που να την δικαιολογεί… και βρέθηκε…
Πάνος Ραμαντάνης
– See more at: http://left.gr
