1968, Ντάγκεναμ, Μεγάλη Βρετανία
Τον Μάιο του ’68, οι ράφτρες των καθισμάτων σε εργοστάσιο της Ford στο Ντάγκεναμ της Μεγάλης Βρετανίας, κατεβαίνουν σε απεργία διεκδικώντας «Ίση Αμοιβή για την Ίδια Εργασία«. Αυτές και άλλες συναδέλφισσές τους δουλεύουν επί σειρά ετών στα εργοστάσια της αυτοκινητοβιομηχανίας, κάτω από άθλιες συνθήκες.
Νέες και ηλικιωμένες υποχρεούνται να δουλεύουν ημίγυμνες λόγω ζέστης, υποχρεούνται να βάζουν κουβάδες για να μαζεύονται τα νερά της τρύπιας στέγης που στάζει και παρότι ειδικευμένες αμείβονται με το μισθό του ανειδίκευτου εργάτη. Κάτι που την συγκεκριμένη εποχή ήταν καθεστώς για όλες τις εργαζόμενες γυναίκες.
Σε σύνολο 55.000 εργαζομένων στη Ford, υπάρχουν συνολικά μόλις 187 γυναίκες που διεκδικούν αυτό που σήμερα ακούγεται περισσότερο από αυτονόητο: ίση αμοιβή!
Οι επαναστάτριες εργαζόμενες, προδομένες ακόμη και από το ίδιο τους το (ανδροκρατούμενο) συνδικάτο θα κατέβουν σε απεργία. Οι άντρες συνάδελφοί τους εκλαμβάνουν τον αγώνα τους ως απειλή στα δικά τους συμφέροντα και προσπαθούν (μάταια) να τις αποτρέψουν.
Ο Φορντ είναι που θα απειλήσει την κυβέρνηση (έως και τον ίδιο τον πρωθυπουργό της Μεγ. Βρετανίας) για τα εκατομμύρια λίρες που χάνονται και για τις θέσεις εργασίας που κινδυνεύουν.
Όμως οι εργάτριες θα νικήσουν τελικά. Αντί να αμείβονται 15% λιγότερο από τους άντρες, θα αμειφθούν μόνο 8% λιγότερο και τα γεγονότα θα οδηγήσουν στο Equal Pay Act της Βρετανίας του 1970.
Η ιστορία τους μάλιστα έγινε και ταινία, το Made in Dagenham, που βγήκε στη Βρεταννία το 2011.
