…Κι εκεί που είμαι στην πλατεία Συντάγματος, ντάλα μεσημέρι Αυγούστου με 40C, και προσπαθώ με το ζόρι να πείσω μια μουσουλμάνα να βγάλει το χιτζάμπ και την κελεμπιά της γιατί μ’ αυτή τη ζέστη καταπιέζεται (και δεν το συνειδητοποιεί καν η κακομοίρα), νιώθω ένα χτύπημα στην πλάτη.
Είναι ένας Τζαμαϊκανός δυο μέτρα με τζίβες και χαϊμαλιά και φοράει μόνο ένα μικροσκοπικό μαγιό κι ένα ζευγάρι ψάθινες σαγιονάρες. Προσπαθεί να μου λύσει τη ζώνη και να μου ξεκουμπώσει το πουκάμισο.
– Ρε μπράδα τί κάνεις εκεί;
– Βγάλε το πουκάμισο, βγάλε το τζιν, πέτα τα παπούτσια και τις κάλτσες, αδελφέ μου. Καταπιέζεσαι, έχει 40C και είσαι ντυμένος σαν κρεμμύδι.
– Ρε άει πάαινε ρε που θα ξεβρακωθώ μες στην πλατεία Συντάγματος. Έχεις σαλτάρει;
– Όχι, όχι! Βγάλτα! Δεν βλέπεις εμένα; Δεν καταλαβαίνεις; Επειδή έτσι στο έμαθαν και στο επέβαλαν δεν πάει να πει ότι είναι σωστό. Βγάλτα και θα δεις πόσο πιο άνετα θα αισθανθείς. Θα απελευθερωθείς.
– Τί άνετα ρε;! Τσίτσιδος στο κέντρο της Αθήνας μεσημεριάτικα;; Έχεις ξεφύγει ρε μπράδα; Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον αλλα προτιμώ να φοράω το παντελόνι, το πουκάμισο και τα παπούτσια μου. Αν δεν σ’ ενοχλεί. Ευχαριστώ πολύ.
Προσπάθησε να συνεχίσει το ψηστήρι, αλλά ευτυχώς εκείνη τη στιγμή ήρθε από πίσω του ένας Αφρικανός με μια πολύχρωμη φαρδιά κελεμπία και του την έπεσε ξερά:
– Κακώς κυκλοφορείς έτσι, φίλε. Θα σκάσεις απο τη ζέστη, θα σε φάνε τα κουνούπια και θα πάθεις εγκαύματα από τον ήλιο. Δεν σου τα ‘πε κανείς αυτά;
– Σιγά μη ντυθώ και καρνάβαλος με πράσινα παπαγαλί και χρυσές μπορντούρες. Κάνε μας τη χάρη ρε μεγάλε…
– Μα γιατί; Βαλ’ το και θα δεις πόσο ωραία θα νιώσεις. Ξέρω τί σου λέω, είναι καλύτερο για σένα.
– Ρε δεν θέλω λέμε. Εσύ φόρα και ράσα άμα θες. Κι ασε με εμένα στην ησυχία μου με το μαγιό μου.
– Για το καλό σου το λέω, είναι πολύ δροσερό, σκέψου το…
Ο Τζαμαϊκανός είχε αρχίσει να τα παίρνει από το πείσμα του Αφρικανού. Και θα καθόμουν να παρακολουθήσω τον καυγά τους, αλλά είδα τον Κινέζο να έρχεται από πίσω με φόρα, κρατώντας μια εξάδα καλαμάκια με ψητές κατσαρίδες και σκαθάρια και ακρίδες.
Και ξέρω ήδη τι θα του πει του Αφρικανού: Να φάει τα barbecued έντομα που είναι γεμάτα ως τα μπούνια με πρωτεΐνες και άλλες θρεπτικές ουσίες – και είναι και τραγανά σαν την ψιλή γαρίδα στο τηγάνι.
Εν τω μεταξύ η μουσουλμάνα με το χιτζάμπ έχει γίνει καπνός. Από την άλλη μεριά έφυγα κι εγώ πριν με πάρουν χαμπάρι και με ξεβρακώσουν, με ντύσουν εξωτικό παπαγάλο και με ταΐσουν ακρίδες στα κάρβουνα για το καλό μου και με πολλή αγάπη. Και μόλις ο Κινέζος προσπάθησε να μπουκώσει τον Αφρικανό κατσαρίδες, βρήκε την ευκαιρία και την έκανε με ελαφρά και ο Τζαμαϊκανός.
Και πήγαμε όλοι ήσυχοι στην ευχή του Θεού. Ή του Αλλάχ. Ή κάποιου άλλου τέτοιου τύπου, διάσημου στυλίστα ή διαιτολόγου.
Πηγή: Achilles M. Peklaris
