Sarah Macna

Μετάφραση: Χρήστος Βαλλιάνος

Αν η μεγάλη πλειοψηφία των δηλώσεων και τοποθετήσεων υπέρ της απαγόρευσης του μπουρκίνι στις παραλίες δικαιολογήθηκε κατά τρόπο επονείδιστο, συνδέοντας την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, ταυτίζοντας εκ των πραγμάτων τη μουσουλμανική θρησκεία με την τρομοκρατία σε μια συγκυρία διογκούμενης ισλαμοφοβίας, ένα άλλο μέρος της υποστήριξης αυτής της απαγόρευσης βασίστηκε σε επιχειρήματα φεμινιστικής μήτρας. Σύμφωνα με αυτά τα επιχειρήματα, η απαγόρευση του μπουρκίνι είναι ένας τρόπος να αγωνιστούμε για τα δικαιώματα των γυναικών, και στην προκειμένη περίπτωση, για το δικαίωμα να διαθέτουν το σώμα τους, να ντύνονται όπως επιθυμούν και να χειραφετηθούν από την πατριαρχική κυριαρχία  που ασκεί ο πατέρας τους, ο άντρας τους, οι αδελφοί τους. Το ζήτημα αυτό αναζωπυρώνει τις συζητήσεις που προκλήθηκαν κατά την εφαρμογή του νόμου κατά της σχολικής μαντήλας το 2004, οι οποίες είχαν διχάσει και εξακολουθούν να διχάζουν το φεμινιστικό κίνημα στη Γαλλία. Μπορούμε όμως να αγωνιστούμε πραγματικά για το δικαίωμα των γυναικών να διαθέτουν ελεύθερα το σώμα τους μέσω μιας απαγόρευσης; Μπορούμε να αγωνιστούμε εναντίον των προτύπων που επιβάλλονται από θρησκευτικούς θεσμούς, μέσω της κρατικής καταπίεσης;