Τραγουδώντας, ποιητική αδεία, λες και ότι είχε προβλέψει το θάνατό του που, όμως, εννοούσε, πιθανόν, την ημέρα που θα έπεφτε μαχόμενος για έναν καλύτερο κόσμο που οραματιζόταν. Πάντως, όχι από το φασιστικό δολοφονικό χέρι του Ρουπακιά, που ανήκει σε μια συμμορία που είναι «κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δωσιλογικής λευχαιμίας … από κακοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους … κοινωνικά βυθοκορήματα», από «ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δωσίλογων και κάθε είδους κακοποιών» που εξελίχθηκαν «σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας», για να χρησιμοποιήσω μερικούς χαρακτηρισμούς από την αγόρευση του αείμνηστου Παύλου Δελαπόρτα στη δίκη των δολοφόνων, φυσικών και αυτουργών, του Γρηγόρη Λαμπράκη. Έτσι και εδώ, έχουμε μια συμμορία, μια εγκληματική οργάνωση νεοναζιστών που απειλεί, τρομοκρατεί, ακόμα και μέσα στο δικαστήριο όπου γίνεται η δίκη του Ρουπακιά, και δολοφονεί.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ευαισθητοποίησε τον Κίμωνα Αξαόπουλο να γράψει μερικούς στίχους στη μνήμη του. Είναι η στιγμή [πάντα κατά τον ποιητή] που η σύντροφός του τον αντικρύζει αιμόφυρτο. Αυτή η σκηνή αποτελεί το σκεπτικό του ποιήματος και απευθύνει τα λόγια στον αγαπημένο της. Η μουσική είναι του πιανίστα και συνθέτη Βασίλη Γαϊτάνου και τραγουδάει η σύντροφός του Δήμητρα Γαϊτάνου.
Πηγή:http://goodmusicandphotography.blogspot.gr
