Περί «εθνικής αιμορραγίας»

Ο Πρό­ε­δρος της Χ.Δ. μας λέει λίγο – πολύ:

1) ότι «χά­νου­με Έλ­λη­νες» και αυτό απο­δυ­να­μώ­νει τον αντι­μνη­μο­νια­κό αγώνα.

Όμως όπως γρά­φει ο ίδιος το ίδιο συ­νέ­βη και τη δε­κα­ε­τία του ’50-’70. Το ότι έφυ­γαν ντό­πιοι Έλ­λη­νες στη Γερ­μα­νία δεν οδή­γη­σε στην πτώση των τα­ξι­κών αγώ­νων στην Ελ­λά­δα. Ούτε ισχυ­ρί­ζε­ται κα­νείς σο­βα­ρά ότι η εξέ­γερ­ση των Ιου­λια­νών το ’65, η εξέ­γερ­ση του ’73 και οι τα­ξι­κοί αγώ­νες της με­τα­πο­λί­τευ­σης έχα­σαν ή δεν έφτα­σαν μέχρι το τέλος, επει­δή αι­μορ­ρά­γη­σε η χώρα «εθνι­κά». Κα­νείς δεν ισχυ­ρί­ζε­ται στα σο­βα­ρά ότι η τα­ξι­κή πάλη στην Ελ­λά­δα απέ­κτη­σε ανο­δι­κή πο­ρεία (το ακρι­βώς αντί­θε­το) από τα μέσα του ’70 ως τη δε­κα­ε­τία του ’80, επει­δή αρ­κε­τές χι­λιά­δες άν­θρω­ποι «ελ­λη­νι­κής συ­νεί­δη­σης» επέ­στρε­ψαν και  συ­νει­σέ­φε­ραν στην τα­ξι­κή πάλη. Η μα­ζι­κή με­τα­νά­στευ­ση των νέων στην Ελ­λά­δα είχε ξε­κι­νή­σει αρ­κε­τά πριν ξε­σπά­σει το με­γά­λο κί­νη­μα των πλα­τειών του 2011.

2) ότι «χά­νου­με Έλ­λη­νες» και «ει­σά­γου­με» με­τα­να­στό­που­λα/προ­σφυ­γό­που­λα, πράγ­μα ακόμα χει­ρό­τε­ρο, γιατί ο αγώ­νας «μοι­ραία» απο­δυ­να­μώ­νε­ται.

Πρό­κει­ται για άποψη ακραία αντι­δρα­στι­κή, πα­ρό­λο που την έχουν υπο­στη­ρί­ξει πιο «κομψά» και σ. της επα­να­στα­τι­κής αρι­στε­ράς (βλέπε και σχε­τι­κό άρθρο του Γ.Λα­ου­τά­ρη στο «Πριν», 2011). Δεν μπο­ρού­με να κα­τα­λά­βου­με γιατί η έλευ­ση με­τα­να­στών ή προ­σφύ­γων δη­μιουρ­γεί «αυ­το­νό­η­τα» προ­βλή­μα­τα στην τα­ξι­κή πάλη. Είναι λι­γό­τε­ρο αγω­νι­στές οι Κούρ­δοι ή οι Πα­λαι­στί­νιοι πρό­σφυ­γες από τους Έλ­λη­νες; Οι πρό­σφυ­γες και οι με­τα­νά­στες από τις χώρες της Μέσης Ανα­το­λής και της Βό­ρειας Αφρι­κής προ­έρ­χο­νται από λαούς που αντι­στά­θη­καν ένο­πλα στις ΗΠΑ και πρω­τα­γω­νί­στη­σαν στην κο­ρυ­φαία στιγ­μή της τα­ξι­κής πάλης διε­θνώς, την «αρα­βι­κή άνοι­ξη», εξε­γει­ρό­με­νες ενά­ντια στους δι­κτά­το­ρές τους (και ανα­τρέ­πο­ντας δυο από αυ­τούς).

Δεν «γρά­φει» στο DNA των με­τα­να­στών ή των προ­σφύ­γων λι­γό­τε­ρη αγω­νι­στι­κό­τη­τα.Οι Λα­τι­νο­γε­νείς ερ­γά­τες στις ΗΠΑ απο­δεί­χτη­καν συχνά από τα πιο μα­χη­τι­κά τμή­μα­τα του αμε­ρι­κα­νι­κού προ­λε­τα­ριά­του τα τε­λευ­ταία χρό­νια– οι με­τα­νά­στες β’ γε­νιάς στη Γαλ­λία εξε­γέρ­θη­καν ξανά και ξανά συ­γκρουό­με­να με γαλ­λι­κά ΜΑΤ ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό, την πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­ση και την ανερ­γία.  Στην Αγ­γλία οι με­τα­νά­στες δια­χρο­νι­κά αλλά και πρό­σφα­τα έχουν χα­ρί­σει με­γά­λες στιγ­μές στην τα­ξι­κή πάλη της χώρας, ενώ στο από­λυ­τα πο­λυ­ε­θνι­κό Λον­δί­νο στις περ­σι­νές εκλο­γές η Αρι­στε­ρά είχε τα με­γα­λύ­τε­ρα και η Ακρο­δε­ξιά τα μι­κρό­τε­ρα πο­σο­στά της. Στην Ελ­λά­δα θυ­μί­ζου­με τις με­γά­λες απερ­γί­ες κι εξε­γέρ­σεις με­τα­να­στών στη Μα­νω­λά­δα, τη Σκάλα Λα­κω­νί­ας και τη Μη­χα­νιώ­να Θεσ­σα­λο­νί­κης, που θα ζή­λευαν και οι ντό­πιοι πρω­το­πό­ροι ερ­γά­τες.  Σε όλη την Ευ­ρώ­πη πρό­σφυ­γες εξε­γεί­ρο­νται και κά­νουν απερ­γί­ες πεί­νας στα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης ως σύγ­χρο­νοι Εβραί­οι, κάτι που συχνά δεν κά­νουν οι ντό­πιοι. Στην Ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη που έχει πολύ λι­γό­τε­ρους με­τα­νά­στες και πρό­σφυ­γες η τα­ξι­κή πάλη βρί­σκε­ται πολύ πιο κάτω απ’ ότι στη Δυ­τι­κή Ευ­ρώ­πη, και κυ­ριαρ­χεί η Ακρο­δε­ξιά.

Δεν υπάρ­χει κά­ποια διαί­ρε­ση πο­λι­τι­σμι­κή ή βιο­λο­γι­κή που κάνει αδύ­να­το να πα­λέ­ψουν μαζί και απο­τε­λε­σμα­τι­κά  οι Έλ­λη­νες με τους πρό­σφυ­γες ερ­γά­τες.  Η Κού­νε­βα ήταν μα­χη­τι­κή με­τα­νά­στρια συν­δι­κα­λί­στρια ηγέ­τι­δα «μι­κτού» σω­μα­τεί­ου ντό­πιων και με­τα­να­στριών κα­θα­ρι­στριών και το πλή­ρω­σε με βι­τριό­λι στο πρό­σω­πο το 2008 .Η ευ­θύ­νη βα­ραί­νει σε με­γά­λο βαθμό τη ρα­τσι­στι­κή ηγε­σία των συν­δι­κά­των (και δη της διε­φθαρ­μέ­νης ηγε­σί­ας της ΓΣΕΕ)  που δεν άνοι­ξαν τις πύλες τους στους με­τα­νά­στες ανε­ξαρ­τη­τως «νο­μι­μό­τη­τας» και δεν έκα­ναν κτήμα τους το αί­τη­μα για νο­μι­μο­ποί­η­ση των με­τα­να­στών. Η διαί­ρε­ση είναι πο­λι­τι­κή και έχει να κάνει με το ρα­τσι­σμό, ρα­τσι­σμό που δυ­στυ­χώς αγ­γί­ζει «ξώ­φαλ­τσα»  και τμή­μα­τα της Αρι­στε­ράς.

3) Ότι η με­τα­νά­στευ­ση προς τα έξω οδη­γεί στο θά­να­το «της Ελ­λά­δας». Εδώ μι­λά­με προ­φα­νώς για τον κίν­δυ­νο αφα­νι­σμού του «έθνους» , λόγω της υπο­γεν­νη­τι­κό­τη­τας («δη­μο­γρα­φι­κό») και της αι­μορ­ρα­γί­ας εθνι­κού-ελ­λη­νι­κού αί­μα­τος. Όσο κι αν αυτό γεννά ανα­τρι­χια­στι­κούς συ­νειρ­μούς,  απ΄ότι φαί­νε­ται απο­τε­λεί τον πυ­ρή­να του σκε­πτι­κού του Πρό­ε­δρου της Χ.Δ. που κα­θι­στά μάλ­λον πε­ριτ­τές όλες τις πα­ρα­πά­νω διευ­κρι­νί­σεις.

Ο με­γά­λος κίν­δυ­νος κατά τον συγ­γρα­φέα δεν είναι το χτύ­πη­μα των Ελ­λή­νων φτω­χών, ούτε καν της Ελ­λά­δας ως –κα­πι­τα­λι­στι­κού- κρά­τους, αλλά είναι ο θά­να­τος του «ελ­λη­νι­κού έθνους», που έρ­χε­ται αφε­νός από τη φυγή Ελ­λή­νων, αφε­τέ­ρου  από την έλευ­ση «ξένων». «Χα­νό­μα­στε ως έθνος», αυτό είναι το πρό­βλη­μα.

Η εξα­φά­νι­ση ενός έθνους από τη με­τα­νά­στευ­ση και την προ­σφυ­γιά (είτε λόγω εισ­ρο­ών είτε λόγω εκρο­ών) δεν επι­βε­βαιώ­νε­ται ποτέ και που­θε­νά ιστο­ρι­κά. Επι­πλέ­ον, με δε­δο­μέ­νο ότι δεν προ­βλέ­πε­ται λίαν συ­ντό­μως η ανα­κο­πή του κύ­μα­τος ελ­λη­νι­κής με­τα­νά­στευ­σης προς τα έξω (λόγω εμπέ­δω­σης-κλι­μά­κω­σης των μνη­μο­νί­ων) αλλά και της προ­σφυ­γι­κής με­τα­νά­στευ­σης προς την Ευ­ρώ­πη (λόγω της κλι­μά­κω­σης των ιμπε­ρια­λι­στι­κών πο­λέ­μων), μάλ­λον η άποψη βγά­ζει απαι­σιο­δο­ξία και ητ­το­πά­θεια: αν δε­χτού­με το συλ­λο­γι­σμό αυτόν, η Ελ­λά­δα είναι δε­δο­μέ­νο ότι οδη­γεί­ται σε θά­να­το, ό,τι κι αν αυτό ση­μαί­νει.   

Το χει­ρό­τε­ρο όμως με αυτή την άποψη δεν είναι ότι απλώς δεν συμ­βάλ­λει ούτε προ­σα­να­το­λί­ζε­ται προς την ερ­γα­τι­κή-σο­σια­λι­στι­κή χει­ρα­φέ­τη­ση. Αυτή η άποψη δε συμ­βάλ­λει και δεν προ­σα­να­το­λί­ζε­ται ούτε καν στην εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία της Ελ­λά­δας από τη «μνη­μο­νια­κή χού­ντα/κα­το­χή» (αν δε­χτού­με ότι υπάρ­χει όντως ζή­τη­μα εθνι­κής κα­τα­πί­ε­σης, πράγ­μα που ο γρά­φων αμ­φι­σβη­τεί εντό­νως) που -υπο­τί­θε­ται- κα­τα­πιέ­ζει εξί­σου Έλ­λη­νες κα­πι­τα­λι­στές κι ερ­γά­τες και εμπο­δί­ζει την ‘ανά­πτυ­ξη’ που θα βοη­θή­σει όλες τις τά­ξεις στην Ελ­λά­δα.

Αυτό του­λά­χι­στον προ­κύ­πτει από την ανα­φο­ρά του συγ­γρα­φέα στην «κα­τε­στραμ­μέ­νη από τους να­ζι­στές Ελ­λά­δα τη δε­κα­ε­τία του ’50  έχασε το πιο δυ­να­μι­κό και πα­ρα­γω­γι­κό τμήμα του πλη­θυ­σμού της, που ήταν από­λυ­τα ανα­γκαίο για την τα­χύ­ρυθ­μη ανοι­κο­δό­μη­ση (!) της» , γιατί οι Έλ­λη­νες ερ­γά­τες ξε­ζου­μί­ζο­νταν από Γερ­μα­νούς κα­πι­τα­λι­στές. Ποσώς τον εν­δια­φέ­ρει το συγ­γρα­φέα αν οι Έλ­λη­νες ερ­γά­τες έφυ­γαν οι­κειο­θε­λώς από την Ελ­λά­δα, καθώς  το τσά­κι­σμα της ερ­γα­τι­κής αντί­στα­σης και η ήττα στον τα­ξι­κό εμ­φύ­λιο οδή­γη­σε σε με­ρο­κά­μα­τα πεί­νας, πάνω στα οποία οι Έλ­λη­νες κα­πι­τα­λι­στές υπό την ιμπε­ρια­λι­στι­κή επι­τρο­πεία (ΗΠΑ) έχτι­σαν ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης –ρεκόρ στη με­τα­πο­λε­μι­κή Ευ­ρώ­πη, παρά τη με­τα­νά­στευ­ση των Ελ­λή­νων στο εξω­τε­ρι­κό.  Αν έχουν έτσι τα πράγ­μα­τα,  «πα­τριω­τι­σμός» του συγ­γρα­φέα οδη­γεί σε ακραία αντι­δρα­στι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα , καθώς κατά τη γνώμη του θα έπρε­πε οι Έλ­λη­νες να  κά­τσουν στην Ελ­λά­δα και να βοη­θή­σουν στην ακόμα με­γα­λύ­τε­ρη ανά­πτυ­ξη της «χώρας», μια ανοι­κο­δό­μη­ση-ανά­πτυ­ξη που προ­φα­νώς που για να καλ­πά­σει –ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο-  θα έπρε­πε να στη­ρι­χτεί σε  ακόμα μι­κρό­τε­ρα με­ρο­κά­μα­τα.

Αυτό το κεί­με­νο δεν έχει καμία σχέση ούτε με αρι­στε­ρή ούτε με αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κή ούτε με προ­ο­δευ­τι­κή λο­γι­κή. Απλά συμ­βάλ­λει στην ανα­πα­ρα­γω­γή της ιδε­ο­λο­γί­ας της κυ­ρί­αρ­χης τάξης, και μά­λι­στα του δε­ξιό­τε­ρου πο­λι­τι­κού φά­σμα­τός της.

Ενώ δεν έχου­με κάτι προ­σω­πι­κό με τον κ.Μη­λια­ρά­κη, το κεί­με­νο ανα­πα­ρά­γε­ται από την Iskra ενώ η ΧΔ πα­ρου­σιά­ζε­ται de facto συ­νο­μι­λη­τής της ΛΑΕ (χωρίς να έχει ποτέ συμ­φω­νη­θεί κάτι τέ­τοιο), ενώ ο Π.Λα­φα­ζά­νης, Γ.Γ. της ΛΑΕ έχει δη­λώ­σει δη­μο­σί­ως ότι επι­θυ­μεί αυτή τη συ­νερ­γα­σία. Ενώ και η …Πυρ­ρί­καυ­στος Ελλάς έκανε την εμ­φά­νι­σή της στο μπλοκ της ΛΑΕ το πε­ρα­σμέ­νο Σάβ­βα­το στη δια­δή­λω­ση της ΔΕΘ…

Είναι μια ει­κό­να που δίνει στίγ­μα ανα­ζή­τη­σης δε­ξιών και σί­γου­ρα όχι αρι­στε­ρών-τα­ξι­κών ανα­ζη­τή­σε­ων, που απο­τε­λεί υπο­τί­θε­ται κε­ντρι­κό στόχο της ΛΑΕ –και δια της Συν­δια­σκέ­ψής της. Μια ει­κό­να που δυ­σκο­λεύ­ει τις με­τω­πι­κές διερ­γα­σί­ες στα αρι­στε­ρά του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να απο­κτή­σουν τα­ξι­κό και κι­νη­μα­τι­κό πρό­ση­μο.  Μια ει­κό­να που όχι μόνο αδυ­να­τεί να βάλει πίεση αλλά και απω­θεί άλ­λους χώ­ρους που θα έπρε­πε να έχουν σαφή προ­τε­ραιό­τη­τα , πχ ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, ΚΚΕ, άλλα τμή­μα­τα της Αρι­στε­ράς που απο­χώ­ρη­σαν από το ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.  Και -έχω την αί­σθη­ση-  μια ει­κό­να που αδι­κεί εξό­χως την πλειο­ψη­φία των σ. τόσο του Αρ.Ρεύ­μα­τος όσο και της ΛΑΕ.