Ιμπεριαλισμός, τζιχαντισμός και Αριστερά

Τα θύ­μα­τα, τόσο στη Δύση όσο και στην Ανα­το­λή, είναι κα­τε­ξο­χήν ερε­γα­ζό­με­νοι φτω­χοί, γυ­ναί­κες, νε­ο­λαία, κό­σμος δικός μας, της τάξης μας. Τα κα­τορ­θώ­μα­τα του αμε­ρι­κά­νι­κου ιμπε­ρια­λι­σμού μετά το 2001 στη Μέση Ανα­το­λή είναι φα­νε­ρό τι απο­τε­λέ­σμα­τα έχουν: έχουν πλέον «κα­τα­φέ­ρει» να εμπλέ­ξουν στην πε­ριο­χή τη ρω­σι­κή ιμπε­ρια­λι­στι­κή επέμ­βα­ση, υπο-ιμπε­ρια­λι­στι­κά συμ­φέ­ρο­ντα των τρι­γύ­ρω κρα­τών, κι επι­πλέ­ον έχο­ντας ανα­δεί­ξει σε πρω­τα­γω­νι­στι­κή δύ­να­μη… το τζι­χα­ντι­σμό. Το 2001 η Αλ Κάι­ντα ήταν μια αδύ­να­μη το­πι­κή δύ­να­μη. Σή­με­ρα, 15 χρό­νια δυ­τι­κού «πο­λέ­μου κατά της τρο­μο­κρα­τί­ας», τα διά­φο­ρα τζι­χα­ντι­στι­κά πα­ρα­κλά­δια, με αιχμή το  ISIS, έχουν ένα πα­νί­σχυ­ρο δί­κτυο σε πολ­λές χώρες της Ανα­το­λής και της Δύσης και ορ­γα­νώ­νουν τυφλά χτυ­πή­μα­τα με με­γά­λη «επι­τυ­χία».

Κάθε φορά που συμ­βαί­νει ένα νέο χτύ­πη­μα στη Δύση, τα ΜΜΕ δη­λώ­νουν «συ­γκλο­νι­σμέ­να», θρη­νούν και μι­λά­νε για «τρα­γω­δία». Τα ίδια ΜΜΕ αντι­με­τω­πί­ζουν κυ­νι­κά είτε απο­σιω­πούν τους  χι­λιά­δες φορές πε­ρισ­σό­τε­ρους νε­κρούς από τις βόμ­βες και τις εκρή­ξεις στην Ανα­το­λή. Δεύ­τε­ρη διά­στα­ση της υπο­κρι­σί­ας τους απο­τε­λεί η απο­σιώ­πη­ση του γε­γο­νό­τος ότι για την κα­τά­στα­ση στη Μέση Ανα­το­λή ευ­θύ­νο­νται βα­σι­κά οι ίδιοι με τις επεμ­βά­σεις τους τα τε­λευ­ταία 15 χρό­νια και τη στή­ρι­ξή τους στο Ισ­ρα­ήλ και σε αντι­δρα­στι­κά κα­θε­στώ­τα των άλλων χωρών για δε­κα­ε­τί­ες. Τρίτη διά­στα­ση της υπο­κρι­σί­ας τους απο­κα­λύ­πτε­ται όταν μετά από κάθε τρο­μο­κρα­τι­κό χτύ­πη­μα βρί­σκουν την ευ­και­ρία να κλι­μα­κώ­σουν την ισλα­μο­φο­βι­κή ρη­το­ρεία και πρα­κτι­κή: κλι­μα­κώ­νο­ντας τις επεμ­βά­σεις (ή ενι­σχύ­ο­ντας τα πιο επεμ­βα­τι­κά σε­νά­ρια) «έξω», κλι­μα­κώ­νο­ντας τον πό­λε­μο κατά των με­τα­να­στών και των προ­σφύ­γων «μέσα», κλι­μα­κώ­νο­ντας τον πό­λε­μο κατά των φτω­χών συ­νο­λι­κά με λι­τό­τη­τα, κα­τα­στο­λή , πε­ρι­στο­λή δη­μο­κρα­τι­κών δι­καιω­μά­των, αυ­ξά­νο­ντας τους εξο­πλι­σμούς… Τους βο­λεύ­ει να επι­κρα­τή­σει πα­ντού ο φόβος, ο ρα­τσι­σμός, η εμπέ­δω­ση της «θε­ω­ρί­ας» ότι έχου­με έναν «πό­λε­μο πο­λι­τι­σμών», την ώρα που ο δικός τους πο­λι­τι­σμός βομ­βαρ­δί­ζει τους ισλα­μι­κούς πο­λι­τι­σμούς με λά­φυ­ρα πε­τρέ­λαιο, αέριο, εμπό­ριο όπλων και επεν­δυ­τι­κές ευ­και­ρί­ες. Εκεί απο­σκο­πεί ο «θρή­νος» τους…

Κάθε φορά που συμ­βαί­νει ένα νέο χτύ­πη­μα στη Δύση όμως, είναι φα­νε­ρή και η αμη­χα­νία ενός τμή­μα­τος της ελ­λη­νι­κής , και γε­νι­κά της ευ­ρω­παϊ­κής, Αρι­στε­ράς, που «ξαφ­νι­κά» βρί­σκε­ται να συ­γκλί­νει φρα­στι­κά με τη Δύση, που κατά τα άλλα απο­τάσ­σει, απο­κη­ρύσ­σο­ντας από κοι­νού τον τζι­χα­ντι­σμό και την… τρο­μο­κρα­τία . Είναι η άποψη του «ούτε ούτε», του «ούτε Δύση ούτε τζι­χα­ντι­σμός». Μια άποψη που πλειο­ψή­φη­σε μέσα στους κόλ­πους της Αρι­στε­ράς το 2001 κι οδή­γη­σε εν πολ­λοίς σε αφλο­γι­στία το αντι­πο­λε­μι­κό κί­νη­μα, κά­νο­ντας εύ­κο­λη την επέμ­βα­ση των ΗΠΑ στο Αφ­γα­νι­στάν, «κρα­τώ­ντας απο­στά­σεις» από τους «τρο­μο­κρά­τες». Ήταν μια άποψη που εν μέρει υπο­χω­ρού­σε στις πιέ­σεις της ντό­πιας άρ­χου­σας τάξης και του ρα­τσι­στι­κού μέσου όρου, εμ­φο­ρού­με­νη από υπο­βό­σκου­σα ισλα­μο­φο­βία, και εν μέρει υπο­χω­ρού­σε στην πίεση του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού για ευ­θυ­γράμ­μι­ση με το κλίμα τρο­μο­ϋ­στε­ρί­ας. «Χρειά­στη­κε» η επέμ­βα­ση στο Ιράκ για να αφυ­πνι­στεί η Αρι­στε­ρά και το αντι­πο­λε­μι­κό κί­νη­μα , που βο­ή­θη­σε, μαζί με την αντί­στα­ση των Ιρα­κι­νών και συ­νο­λι­κά των μου­σουλ­μα­νι­κών λαών της πε­ριο­χής, στην ήττα του αμε­ρι­κά­νι­κου ιμπε­ρια­λι­σμού.

Σή­με­ρα αυτές οι αδυ­να­μί­ες ανά­λυ­σης της Αρι­στε­ράς ξα­να­βγαί­νουν ακόμα πιο ορ­μη­τι­κά στην επι­φά­νεια, σε μια πολύ πιο κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο: στο φόντο της διε­θνούς οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης , της συ­νε­πα­κό­λου­θης πο­λι­τι­κής κρί­σης, της όξυν­σης των στρα­τιω­τι­κών και ιμπε­ρια­λι­στι­κών αντα­γω­νι­σμών, της κρί­σης ηγε­μο­νί­ας του αμε­ρι­κά­νι­κου ιμπε­ρια­λι­σμού, της ενερ­γη­τι­κό­τε­ρης -και στρα­τιω­τι­κά- και πιο αυ­το­νο­μη­μέ­νης εμπλο­κής των αστι­κών τά­ξε­ων των το­πι­κών υποϊ­μπε­ρια­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων (Τουρ­κία, Ισ­ρα­ήλ, Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, Κατάρ, Ιράν κ.λπ.) αλλά και της Ρω­σί­ας και Κίνας, που μειώ­νουν «επι­κίν­δυ­να» τις απο­στά­σεις, τεί­νο­ντας μά­λι­στα προς όλο και πιο στέ­ρεη συμ­μα­χία με­τα­ξύ τους.

Αυτό ανα­γκά­ζει τις ΗΠΑ να λαμ­βά­νουν υπόψη τα σχέ­δια και τη δράση αυτών των δυ­νά­με­ων στους γε­ω­στρα­τη­γι­κούς υπο­λο­γι­σμούς τους, κι αυτό εξη­γεί τις δια­δο­χι­κές συ­νεν­νο­ή­σεις με τη Ρωσία, την υπο­χω­ρη­τι­κό­τη­τά τους στη Συρία και τη συ­ναί­νε­ση στους ρώ­σι­κους βομ­βαρ­δι­σμούς, τον -δια­φαι­νό­με­νο- προ­σω­ρι­νό συμ­βι­βα­σμό με τον Άσαντ. Αυτό δε ση­μαί­νει ότι οδεύ­ου­με προς έναν ει­ρη­νι­κό­τε­ρο κόσμο, επει­δή με­τα­τρέ­πε­ται σε πο­λυ­πο­λι­κό. Το αντί­θε­το: στο έδα­φος της κρί­σης επω­ά­ζε­ται η κλι­μά­κω­ση των στρα­τιω­τι­κών αντα­γω­νι­σμών και η γε­νί­κευ­ση των πο­λε­μι­κών συρ­ρά­ξε­ων. Ο πλα­νή­της με­τα­τρέ­πε­ται σε πυ­ρι­τι­δα­πο­θή­κη. Η «υπο­χω­ρη­τι­κό­τη­τα» των ΗΠΑ είναι προ­σω­ρι­νή και προ­ε­τοι­μά­ζει απλώς το επό­με­νο «άλμα προς τα μπρος», με απρό­βλε­πτες συ­νέ­χειες. Η ενί­σχυ­ση του «πίβοτ στην Κίνα» είναι ένα βήμα σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση.

Όλα αυτά τα χάνει από τη ματιά του με­γά­λο τμήμα της Αρι­στε­ράς, και υιο­θε­τεί -διε­θνώς- το δη­μο­φι­λές αλλά απλοϊ­κό σχήμα (που βα­σι­κά προ­έρ­χε­ται από τις σο­βιε­τό­φι­λες-στα­λι­νι­κές κα­τα­βο­λές της): «Κακοί ΗΠΑ, Καλή Ρωσία. Καλός Άσαντ κακοί Τζι­χα­ντι­στές. Τζι­χα­νι­στές=ΗΠΑ. Κακή αρα­βι­κή άνοι­ξη, κακιά Τουρ­κία, καλό Ιράν» (το Ιράν μόνο τώρα τε­λευ­ταία φαί­νε­ται ότι «με­τα­τρά­πη­κε» σε καλό, καθώς στρέ­φε­ται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο προς Ρωσία και Κίνα) και ούτω κα­θε­ξής.

Αυτή τη φορά το «ούτε ούτε» έχει και θε­ω­ρί­ες συ­νω­μο­σί­ας μαζί με «αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κό» προ­κά­λυμ­μα: ο «αντι-ιμπε­ρια­λι­σμός» εξα­ντλεί­ται στην στή­ρι­ξη του Άσαντ ή του Πού­τιν σαν αντι-ιμπε­ρια­λι­στών.

Κατ’ αρχάς πρό­κει­ται για ένα σχήμα που προ­σπερ­νά κάθε ίχνος αρι­στε­ρής-τα­ξι­κής ανά­λυ­σης της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Και αντι-ιμπε­ρια­λι­σμός χωρίς αντι-κα­πι­τα­λι­σμό δεν μπο­ρεί να υφί­στα­ται για την Αρι­στε­ρά.

Δεύ­τε­ρον, αυτό το σχήμα θε­ω­ρεί ότι το σχήμα «έξω το ΝΑΤΟ» είναι πιο αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κό για πα­ρά­δειγ­μα από το «έξω ΝΑ­ΤΟ-Ρω­σία», όχι γιατί το δεύ­τε­ρο είναι «προ­πα­γάν­δα του ΝΑΤΟ» (Το ΝΑΤΟ δεν λέει «έξω το ΝΑΤΟ κι η Ρωσία», διά­ο­λε!) , ούτε γιατί πρέ­πει να δώ­σου­με έμ­φα­ση στο «δικό μας ιμπε­ρια­λι­στι­κό μπλοκ» (ούτως ή άλλως  αυτό συμ­βαί­νει όταν προ­χω­ρά­με σε αντι­πο­λε­μι­κή/ αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κή δράση στην Ελ­λά­δα). Αυτό το σχήμα της Αρι­στε­ράς θε­ω­ρεί το «έξω το ΝΑΤΟ κι η Ρωσία» προ­σβλη­τι­κό για την ίδια, γιατί θε­ω­ρεί τη Ρωσία αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κή δύ­να­μη. Κυ­ρί­ως όμως γιατί θε­ω­ρεί ότι η ήττα του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού δεν μπο­ρεί να επι­τευ­θεί από την ανε­ξάρ­τη­τη δράση των λαών, αλλά μόνο από την εμπλο­κή μιας άλλης ιμπε­ρια­λι­στι­κής υπερ­δύ­να­μης. Αυτή η προ­σέγ­γι­ση «ξεχνά» το 2011, τότε που η Με­σό­γειος έδει­χνε να παίρ­νει φωτιά, υπο­τι­μά τη δυ­να­τό­τη­τα των λαών να αντι­στέ­κο­νται και να νι­κά­νε (όπως έδει­ξαν στην Αί­γυ­πτο και την Τυ­νη­σία, παρά το πι­σω­γύ­ρι­σμα στην πρώτη) και τα αι­τή­μα­τα των λαών για ελευ­θε­ρία και δη­μο­κρα­τία.  Αυτή η Αρι­στε­ρά θε­ω­ρεί ότι τα αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κά κα­θή­κο­ντα εξα­ντλού­νται σε άρθρα που ρέ­πουν προς θε­ω­ρί­ες συ­νω­μο­σί­ας, στο όνομα της ήττας του «δικού τους ιμπε­ρια­λι­σμού», αλλά έχει αδυ­να­μία να ορ­γα­νώ­σει  στο σχέ­διο την εδώ και τώρα μάχη ενά­ντια στην κυ­βέρ­νη­ση των μνη­μο­νί­ων, τη μάχη ενά­ντια στον άξονα Ελ­λά­δας-Κύ­πρου-Ισ­ρα­ήλ, τη μάχη ενά­ντια στον δικό «της» εθνι­κι­σμό και με­γα­λοϊ­δε­α­τι­σμό στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά. Έχει την τάση να αντι­λαμ­βά­νε­ται την υπό­θε­ση της ανα­τρο­πής όχι ως έργο των από κάτω και ενός διε­θνούς ντό­μι­νο, αλλά ως έργο τρί­των για λο­γα­ρια­σμό τους, «κρα­τών», ηγε­τών και δια­τα­ξι­κών συμ­μα­χιών.

Κρί­σι­μο τεστ είναι το κατά πόσο μπαί­νει η Αρι­στε­ρά στη μάχη αμέ­ρι­στης, 100%, χωρίς όρους και «ναι μεν αλλά» αλ­λη­λεγ­γύ­ης στους πρό­σφυ­γες. Γιατί όταν ταυ­τί­ζεις το λαό του Χα­λε­πί­ου με τους τζι­χα­ντι­στές, δεν γί­νε­ται παρά να είσαι επι­φυ­λα­κτι­κός ή ακόμα και να «βλέ­πεις» τζι­χα­ντι­στές στα πρό­σω­πα των προ­σφύ­γων που κα­τα­φτά­νουν με τις βάρ­κες. Κι έτσι να ενι­σχύ­ε­ται η ισλα­μο­φο­βία κι η ιδε­ο­λο­γι­κή ηγε­μο­νία του «δικού σου ιμπε­ρια­λι­στι­κού μπλοκ» και της δικής «σου» ακρο­δε­ξιάς. Γιατί όταν δι­καιο­λο­γείς τις ρω­σι­κές βόμ­βες και κά­νεις τα στρα­βά μάτια στο γε­γο­νός ότι με τις ρω­σι­κές βόμ­βες κλι­μα­κώ­θη­κε η προ­σφυ­γιά των Σύ­ριων, υπο­χρε­ω­τι­κά δεν μπο­ρείς να έχεις και πολύ με­γά­λη συ­μπά­θεια στους πρό­σφυ­γες που ξε­ρι­ζώ­θη­καν. Η Αρι­στε­ρά αυτή αρ­νεί­ται να βάλει τα τα­ξι­κά γυα­λιά της, να δια­κρί­νει την ερ­γα­τι­κή τάξη πίσω από τα θρη­σκευ­τι­κά δόγ­μα­τα. Εκ­πέ­μπει, υπο­συ­νεί­δη­τα έστω, ελι­τι­σμό και πε­ρι­φρό­νη­ση για τους μου­σουλ­μα­νι­κούς λαούς, εν­νο­ώ­ντας ότι είναι ανί­κα­νοι να αλ­λά­ξουν οι ίδιοι την κα­τά­στα­ση με τη δική τους δράση και δίχως προ­στά­τες. Έτσι εξη­γεί­ται η απα­ξί­ω­ση της αντι­ρα­τσι­στι­κής δου­λειάς σαν «δι­καιω­μα­τι­σμού» ή και «ύπο­πτης ενα­σχό­λη­σης».

Κυ­ρί­ως όμως, η αντί­φα­ση και η αμη­χα­νία της συ­γκε­κρι­μέ­νης Αρι­στε­ράς, βγά­ζει μάτια κάθε φορά που έχου­με το τρα­γι­κό συμ­βάν ενός τρο­μο­κρα­τι­κού χτυ­πή­μα­τος, στο Πα­ρί­σι, το Βε­ρο­λί­νο, τις Βρυ­ξέλ­λες (συ­νή­θως όχι από «με­τα­φε­ρό­με­νους» της Μέσης Ανα­το­λής, αλλά από πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­μέ­νους μου­σουλ­μά­νους , «νό­μι­μους» και μό­νι­μους κα­τοί­κους της Ευ­ρώ­πης, τους οποί­ους ποτέ δεν κα­τά­φε­ρε να αγκα­λιά­σει η ευ­ρω­παϊ­κή Αρι­στε­ρά).

Αυτή η Αρι­στε­ρά μοιά­ζει να πα­νη­γυ­ρί­ζει για την επι­μο­νή της να πα­λεύ­ει ενά­ντια στον «ισλα­μο­φα­σι­σμό», για την επι­μο­νή της στο «ούτε ούτε», έστω κι αν το ίδιο κά­νουν τα Δυ­τι­κά ΜΜΕ κι η Ακρο­δε­ξιά. Επι­στρα­τεύ­ο­ντας βε­βαί­ως-βε­βαί­ως άλλη μια φορά τις θε­ω­ρί­ες συ­νω­μο­σί­ας (=οι τζι­χα­ντι­στές είναι πιό­νια της Δύσης), θε­ω­ρί­ες που δύ­σκο­λα αντέ­χουν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα . Τι συμ­φέ­ρον έχει η Μέρ­κελ να δο­λο­φο­νού­νται άν­θρω­ποι στην καρ­διά του Βε­ρο­λί­νου και η ίδια να φα­ντά­ζει ανί­κα­νη;

Εδώ αντί­θε­τα έχου­με να κά­νου­με με έναν φαύλο κύκλο, όπου οι Τζι­χα­ντι­στές από τη μια και οι ευ­ρω­παϊ­κές άρ­χου­σες τά­ξεις κι η Ακρο­δε­ξιά από την άλλη αλ­λη­λο­συ­μπλη­ρώ­νο­νται στο θά­ψι­μο της τα­ξι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης, τρο­φο­δο­τώ­ντας ξανά και ξανά την «αλή­θεια» που θέ­λουν να πλα­σά­ρουν τόσο οι μεν όσο οι δε: ότι μαί­νε­ται ένας «πό­λε­μος πο­λι­τι­σμών». Η Αρι­στε­ρά πρέ­πει να σπά­σει άμεσα και από­λυ­τα αυτό το γαϊ­τά­να­κι, ση­κώ­νο­ντας ψηλά τη ση­μαία της τα­ξι­κής σκο­πιάς, του αντι­ρα­τσι­σμού, της κα­θο­λι­κής απόρ­ρι­ψης της Ισλα­μο­φο­βί­ας, χτυ­πώ­ντας την ιδε­ο­λο­γία που νο­μι­μο­ποιεί τις επεμ­βά­σεις (είτε Δυ­τι­κών είτε Ρώσων κοκ). Δια­φο­ρε­τι­κά θα συ­νε­χί­σει να φα­ντά­ζει πλή­ρως αφο­πλι­σμέ­νη, να βάζει αυ­το­γκόλ, παί­ζο­ντας το παι­χνί­δι των δυο αλ­λη­λο­συ­μπλη­ρού­με­νων πλευ­ρών, υπο­νο­μεύ­ο­ντας την ίδια της την ύπαρ­ξη.

Η Αρι­στε­ρά που ρέπει προς τις θε­ω­ρί­ες συ­νω­μο­σί­ας, πα­ρα­βλέ­πει ότι κάθε χτύ­πη­μα Τζι­χα­ντι­στών νο­μι­μο­ποιεί νέα ιμπε­ρια­λι­στι­κή επέμ­βα­ση κι ότι κάθε ιμπε­ρια­λι­στι­κή επέμ­βα­ση γεννά νέα τζι­χα­ντι­στι­κά χτυ­πή­μα­τα στα με­τό­πι­σθεν. Η Αρι­στε­ρά που ρέπει προς τη θε­ω­ρία του «ούτε Δύ­ση-ού­τε Τζι­χα­ντι­σμός» (και μά­λι­στα ταυ­τί­ζο­ντάς τα)  γί­νε­ται εδώ ουρά των δυ­τι­κών αστι­κών τά­ξε­ων, της Ακρο­δε­ξιάς , πα­θαί­νει ολική αφω­νία μπρο­στά στην Ισλα­μο­φο­βία και την Τρο­μο­ϋ­στε­ρία (όταν δεν τις ανα­πα­ρά­γει), αθω­ώ­νο­ντας άθελά της την εμπλο­κή της Δύσης. Σε αυτό το πλαί­σιο, η στή­ρι­ξη του κάθε Άσαντ και  Πού­τιν κα­τα­λή­γουν απλά να χρη­σι­μο­ποιού­νται σαν «αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κός φε­ρε­τζές».

Αυτό δια­φαί­νε­ται πιο κα­θα­ρά κάθε φορά που τα δυ­τι­κά ΜΜΕ κι η Ακρο­δε­ξιά μαζί με αυτή την Αρι­στε­ρά μοιά­ζουν να  συ­μπλέ­ουν ενά­ντια στους «ισλα­μο­φα­σί­στες» και  τα «τζι­χά­ντια». Κάθε φορά που μπρο­στά στην ανα­ζω­πύ­ρω­ση της Ισλα­μο­φο­βί­ας, της τρο­μο­ϋ­στε­ρί­ας, του κλί­μα­τος νο­μι­μο­ποί­η­σης των νέων επεμ­βά­σε­ων, η Αρι­στε­ρά πα­ρα­λύ­ει. (Όχι τυ­χαία, είναι αυτή η Αρι­στε­ρά, που στο με­σο­διά­στη­μα με­τα­ξύ τέ­τοιων επι­θέ­σε­ων, επι­δί­δε­ται στο σπορ των επι­θέ­σε­ων σε άλλα τμή­μα­τα της Αρι­στε­ράς, απο­δί­δο­ντάς τους με πε­ρίσ­σιο θρά­σος την κα­τη­γο­ρία -στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση- ότι «κα­τα­πί­νουν αμά­ση­τη την προ­πα­γάν­δα του ΝΑΤΟ»… )

Τα το­πι­κά διε­φθαρ­μέ­να κα­θε­στώ­τα των λαών σε Βό­ρεια Αφρι­κή και Μέση Ανα­το­λή, είτε απο­λάμ­βα­ναν είτε τη στή­ρι­ξη των ΗΠΑ, είτε της Ρω­σί­ας κι άλλων χωρών, μπή­καν σε δο­κι­μα­σία με το κύμα εξε­γέρ­σε­ων της Αρα­βι­κής Άνοι­ξης. Το κύμα των εξε­γέρ­σε­ων στε­ρού­νταν αρι­στε­ρής ηγε­σί­ας και συ­ντρί­φτη­κε από την τρι­πλή αντε­πα­νά­στα­ση το­πι­κών κα­θε­στώ­των- ξένων επεμ­βά­σε­ων και φο­ντα­με­ντα­λι­στι­κού Ισλάμ. Ένα νέο κύμα εξε­γέρ­σε­ων πα­ρα­μέ­νει η ελ­πί­δα για ήττα όλων των ιμπε­ρια­λι­σμών, του ISIS και των το­πι­κών διε­φθαρ­μέ­νων αντι­λαϊ­κών κα­θε­στώ­των τύπου Άσαντ. Κα­θή­κον δικό μας είναι , πρώ­τον, να τους βοη­θή­σου­με να το πε­τύ­χουν, και δεύ­τε­ρον να κά­νου­με κι εμείς το ίδιο εδώ κό­ντρα στις δικές μας κυ­βερ­νή­σεις και τον «δικό μας» ιμπε­ρια­λι­σμό. Αυτή θα είναι η κα­λύ­τε­ρη βο­ή­θεια.

Πηγή:https://rproject.gr