Ολόκληρες δέκα μέρες είμαστε «πολίτες της ερημιάς» στις ξερές αμμουδέρες της Ελ Ντάμπα. Μας αρπάξαν από τη ζεστή φωλιά μας και μες στα κρύα του χειμώνα, μας ερίξανε σ’ αυτό το ερημικό ακρογιάλι, που δεν μπορεί να ζήσει ζωντανό πλάσμα. Έτσι μοιάζουμε τώρα με λαχανικά, που τα ξεριζώσαν από τις βραγές τους και κοντεύουν να μαραθούν, γιατί δεν τ’ αγόρασε κανείς να τα φυτέψει στα περιβόλια…
Εμάς θέλουν να μας φυτέψουν στον άμμο! Μας εκλείσαν με πρωτόγονα μέσα στα 25 τετράγωνα του απέραντου στρατόπεδου 381. Το ’χουνε φτιάσει για αιχμαλώτους. Γι’ αυτό βλέπεις παντού αγκαθωτά σύρματα τριγύρω και κάτι ψηλές ξύλινες σκοπιές, που μοιάζουν με των αμπελιών τις βεργασούρες… Κι απάνου σε κάθε μια έχουν έναν αράπη και φυλάει με το δάχτυλο στη σκανδάλη του όπλου.
Μεγάλη πείνα μας έδερνε όλους. Τα παιδιά βέβαια πεινούσαν πιο πολύ από τους μεγάλους. Το κακό είναι που στριφογύριζε όλο στο φαΐ ο νους τους. Γεννοβολάει ανάλογα συναιστήματα κι έτσι αμέσως μετά το φαΐ νομίζεις πως έχεις καιρό αδειανό το στομάχι και βαράει Καραϊσκάκη!.. Σε τσιγουρίζει ολοένα η ιδέα της πείνας…














