Ο Μαχάτμα (Μεγάλη Ψυχή) Γκάντι υπήρξε Ινδός πολιτικός, επαναστάτης ακτιβιστής και η ηγετική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία. Ήταν επιπλέον εμπνευστής και πρωτεργάτης της αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας και γι’ αυτό επηρέασε στο σύνολό του το διεθνές ειρηνευτικό κίνημα. Θεωρείται παγκόσμιο σύμβολο και ορόσημο της φιλοσοφικής διανόησης του 20ου αιώνα.

Γεννήθηκε 28 Σεπτεμβρίου του 1893 και «απόδρασε» στις 21 Ιανουαρίου του 1984. Έζησε στη Χαλκίδα. Κάτι τα «τρελά νερά» κάτι ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας του, κάτι τα χρόνια που του έλαχαν, δημιούργησαν μια προσωπικότητα ικανή όχι μόνο να εισάγει υπερρεαλιστικά στοιχεία στη λογοτεχνία μας, αλλά και να βιώνει την πραγματικότητα με έναν ανάλογο τρόπο. Έγραψε ποίηση, πεζογραφία, θέατρο και κατάθεσε και μία δική του άποψη για τη σύγχρονη Ελληνική ιστορία. Όλα τα γραπτά του και όλη η ζωή του σημαδεύονται από μια αντιπαλότητα με τις παραδεκτές αξίες του νεοελληνικού πολιτισμού. Ταξίδεψε ελάχιστα, αλλά το μυαλό του έφευγε και η ψυχή του δεν βολευόταν πουθενά. Χρόνια μετά τον θάνατο του τα «τρελά νερά» εξακολουθούν να μας τον θυμίζουν.

Ο Γιάννης Σκαρίμπας ήταν γόνος ιστορικής οικογένειας από την Φωκίδα, αφού ο πατέρας του, Ευθύμιος Σκαρίμπας, ήταν απόγονος αγωνιστών της Επανάστασης του 1821. Ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Αίγιο  και τις ολοκλήρωσε στην Πάτρα. Το 1915 εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα, για να εργαστεί εκεί ως εκτελελωνιστής.

του Ηρακλή Κακαβάνη

Στις 20 Γενάρη του 1942, στο προάστιο Βάνζεε του Βερολίνου οι Ναζί αποφασίζουν τη λεγόμενη «Τελική Λύση στο Ζήτημα των Εβραίων», δηλαδή την εξολόθρευση όλων των Εβραίων της Ευρώπης. Επρόκειτο για την υλοποίηση απόφασης που είχε παρθεί σε ανώτερο επίπεδο. Από τον ίδιο τον Χίτλερ.

Σε μια βίλα στα δασώδη παράλια της λίμνης Βάνζεε, με τις πλούσιες βίλες, ο Ράινχαρντ Χέιντριχ, αρχηγός της Αστυνομίας Ασφαλείας, ανήγγειλε επίσημα το πρόγραμμα της πλήρους και τελειωτικής εξόντωσης των Εβραίων. Η υλοποίηση της απόφασης απαιτούσε συνεργασία όλου του κρατικού μηχανισμού της ναζιστικής Γερμανίας γι’ αυτό συμμετείχαν όλα τα ανώτερα στελέχη του Τρίτου Ράιχ. Στην τραπεζαρία αυτής της βίλα συγκεντρωθήκαν το μεσημέρι της 20^ης Γενάρη 1942 υπουργοί και υψηλόβαθμα στελέχη του ναζιστικού κόμματος, των SS και της Αστυνομίας -15 τον αριθμό- για να συζητήσουν την τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος.

Το ζήτημα των «λευκών κελιών» στη Δυτική Γερμανία

Η περίπτωση της οργάνωσης ΡΑΦ («Μπάαντερ-Μάινχοφ») στη Γερμανία, παρά το μικρό αριθμητικό της μέγεθος, απασχόλησε έντονα τις γερμανικές αρχές, θεωρώντας την ως μία παραδειγματική και πρωτοφανή ρωγμή στο καθεστώς της αέναης μεταπολεμικής νομιμοφροσύνης του πληθυσμού 2.

H δράση της παράνομης ΡΑΦ γνώρισε μία κλιμάκωση την άνοιξη του 1972. Στο πλαίσιο της υποστήριξης του αγώνα των Βιετκόνγκ, η ΡΑΦ χτύπησε με εκρηκτικούς μηχανισμούς το αμερικάνικο διοικητήριο στη Χαϊδελβέργη και σειρά άλλων κρατικών στόχων της ΟΔΓ, οι οποίοι συνδέονταν με τη γερμανική συνδρομή στις εμπόλεμες με το Βόρειο Βιετνάμ ΗΠΑ. Η εκτελεστική εξουσία έθεσε ως πρώτη προτεραιότητα την εξάρθρωση της ΡΑΦ. Χάρη στις μεθόδους του οξυδερκούς διευθυντή του ΒΚΑ (γερμ. FBI) Χορστ Χέρολντ, ως τις αρχές του Ιουλίου 1972 είχαν συλληφθεί οι «τέσσερις», τα ηγετικά στελέχη της ΡΑΦ( Αντρέας Μπάαντερ, Ούλρικε Μάινχοφ, Γκούντρουν Ένσσλιν, Γιάν-Καρλ Ράσπε ) καθώς και πλήθος (δεκάδες) μελών της.

Η αθέατη όψη της πείνας: Βία και τρομοκρατία

               Η ραγδαία φτωχοποίηση των σημερινών Ελλήνων, η βίαιη στέρηση αγαθών που για τους περισσότερους ήταν αυτονόητα κεκτημένα των τελευταίων δεκαετιών, είναι ένα βίωμα εντελώς νέο και άγνωστο τουλάχιστον για τις νεότερες γενιές.

               Πολλοί μιλάνε για ομοιότητες της εποχής της γερμανικής κατοχής 1941-1944 με τη σημερινή ανθρωπιστική κρίση.

               Μεγάλες περικοπές μισθών και συντάξεων με διευρυμένη ανεργία. Ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού έχει οδηγηθεί στα όρια της εξαθλίωσης.