Μια βραδιά γεμάτη μουσικές και τραγούδια, με κόσμο που ένιωθε την ανάγκη να βροφωνάξει, όχι στο Ρατσισμό, στο Φασισμό, στο Πόλεμο και τη φτώχεια. Βρέθηκε στη μουσική βραδιά του πολιτιστικού συλλόγου της Καλύμνου, ‘η Πρόοδος’, που σε όλα τα 41 χρόνια της γεμάτης πορείας της, έβαζε πάντα ως προμετωπίδα του πολιτισμού την κοινωνική αφύπνιση και την αλληλεγγύη.
Με αυτές τις αρχές συναντηθήκαμε ιστορικά με το προσφυγικό. Τη μεγάλη δηλαδή ανθρωπιστική κρίση, που ζούμε τα τελευταία χρόνια. Την κρίση που οδήγησε 10,000 παιδιά στις λίστες των αγνοουμένων, αφότου πέρασαν τα σύνορά μας και χιλιάδες ζωές στον πάτο της θάλασσας. Την ανθρωπιστική κρίση που γέννησε άλλος ένας βρώμικος πόλεμος, Ήδη από το 2001, όταν οι έξυπνες βόμβες των Αμερικάνων έκαναν σκόνη πόλεις, χωριά και καταφύγια αμάχων στο Αφγανιστάν, ανοίξαμε την αγκαλιά μας στους κυνηγημένους. Ήταν η εποχή που ελάχιστες συλλογικότητες ασχολήθηκαν με την προσφυγιά. Το κάναμε γιατί η ιστορία μας είναι ακόμα ζωντανή. Πολλοί απ τους παππούδες μας ήταν μικρασιάτες πρόσφυγες του ‘22 και από τους 3500 Καλύμνιους που βρήκαν καταφύγιο στη Μέση Ανατολή στο 2ο Παγκόσμιο, οι μανάδες μας ακόμη ζουν και διηγούνται. Δεν είναι όμως μόνο η αναγκαία ιστορική ανταπόδοση, Είναι πεποίθηση της Προόδου η ιδεολογική ταύτιση με τους κυνηγημένους αυτού του κόσμου. Έτσι, και αυτή τη φορά, στη μεγάλη προσφυγική κρίση, βρεθήκαμε μπροστά στη θάλασσα να τυλίγουμε ξεπαγιασμένους ναυαγούς, να δίνουμε αγκαλιά στα ασυνόδευτα παιδιά, να ταίζουμε πεινασμένους και να γιατροπορεύουμε άρρωστους. Χωρίς ποτέ να δεχτούμε μια δεκάρα από τον πολύ κόσμο που συντάχθηκε σ΄συτή την προσπάθεια.
Κάνουμε το απολύτως αυτονόητο, το ιστορικά επιβαλλόμενο Η καταγραφή όμως είναι αναγκαία γιατί ζούμε σε μια περίοδο που τα φίδια βγαίνουν απ τη νάρκη τους, μετατρέποντας όλη την Ευρώπη σ΄ένα εθνικιστικό-ρατσιστικό παραλήρημα και σ ένα απέραντο στρατόπεδο. Είναι η Ευρώπη που κατάσχεσε τα κοσμήματα των προσφύγων στη μια χώρα, έβαψε κόκκινες τις πόρτες τους, με μαύρους αγκυλωτούς σταυρούς σε άλλη και σήκωσε νέα βερολινέζικα τείχη ντροπής γύρω απ τους καταυλισμούς προσφύγων. Κι επιπλέον, με μια συμφωνία ντροπής, πριν ένα χρόνο, βάφτισε την Τουρκία ασφαλή χώρα για τους πρόσφυγες, χρυσώνοντάς την με κάμποσα εκατομμύρια ευρώ. Σ’ αυτή τη συμφωνία πατάνε σήμερα όλες οι παράνομες απελάσεις που παραβιάζουν κάθε έννοια διεθνούς χάρτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ευχαριστούμε ολόψυχα τον Παναγιώτη Πολύζο, και το Στέργιο Παρίζα, τους μουσικούς μας, γιατί είναι πάντα κοντά μας. Σας ευχόμαστε καλούς αγώνες για ένα κόσμο, χωρίς ρατσισμό, πολέμους και φτώχεια.
