Η Γαλλία εξεγείρεται

Cole Stangler – Μπο­ρεί­τε να μου πείτε λίγα πράγ­μα­τα γι’ αυτό που δια­φο­ρο­ποιεί αυτήν εδώ την εκ­στρα­τεία από εκεί­νη του Με­λαν­σόν το 2012;

Raquel Garrido – Το κύριο ζή­τη­μα γι’ αυτήν εδώ την εκ­στρα­τεία είναι ν’ αλ­λά­ξου­με το Σύ­νταγ­μά μας και να δοθεί η ευ­και­ρία στον γαλ­λι­κό λαό να το κά­νουν αυτό οι ίδιοι, μέσω μιας δια­δι­κα­σί­ας που ονο­μά­ζε­ται συ­ντα­κτι­κή συ­νέ­λευ­ση, πράγ­μα που απο­τε­λεί άμεση ανα­φο­ρά στη Γαλ­λι­κή Επα­νά­στα­ση. Η ιδέα είναι να κα­ταρ­γή­σου­με το τρέ­χον κα­θε­στώς, το οποίο απο­κα­λού­με «προ­ε­δρι­κή μο­ναρ­χία».  Θε­ω­ρού­με ότι αυτό είναι μια ολι­γαρ­χία και αντ’ αυτού θέ­λου­με να έχου­με μια δη­μο­κρα­τία: για τον λαό, από τον λαό.

Νο­μί­ζω ότι αυτός είναι ο λόγος που τόσο πολ­λοί μι­λά­νε για μας. Ένας από τους λό­γους για τους οποί­ους το τρέ­χον κα­θε­στώς στε­ρεί­ται συ­ναί­νε­σης από τη γαλ­λι­κή κοι­νω­νία είναι το ότι η δια­δι­κα­σία εκλο­γής των αξιω­μα­τού­χων τους επι­τρέ­πει να δρουν σε ασυ­νέ­πεια προς τις προ­ε­κλο­γι­κές τους υπο­σχέ­σεις. Το κύριο πο­λι­τι­στι­κό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της ση­με­ρι­νής πο­λι­τι­κής τάξης πραγ­μά­των είναι η ατι­μω­ρη­σία. Κά­νουν οτι­δή­πο­τε τους κα­πνί­σει επει­δή δεν είναι κα­λού­νται να απο­λο­γη­θούν για τί­πο­τα.

Αυτή η κουλ­τού­ρα της ατι­μω­ρη­σί­ας ξε­κι­νά από τον ίδιον τον πρό­ε­δρο. Εί­μα­στε η μόνη χώρα που ενώ αυ­τό-προσ­διο­ρί­ζε­ται ως δη­μο­κρα­τία και στην οποία ένας άν­θρω­πος δια­θέ­τει τόση συ­γκε­ντρω­μέ­νη εξου­σία.

Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι εκλεγ­μέ­νοι αξιω­μα­τού­χοι στη Γαλ­λία σή­με­ρα δεν δια­θέ­τουν νο­μι­μο­ποί­η­ση, είναι εκλεγ­μέ­νοι σε συν­θή­κες πολύ χα­μη­λής εκλο­γι­κής προ­σέ­λευ­σης. Στους πο­λί­τες είναι διά­χυ­τη μια βα­θειά αί­σθη­ση αη­δί­ας για αυτήν την πο­λι­τι­κή τάξη. Αυτό δη­μιουρ­γεί χάος και αστά­θεια. Όταν η Μά­γκνα Κάρτα – οι βα­σι­κοί κα­νό­νες που υπό κα­νο­νι­κές συν­θή­κες δεν είναι υπό συ­ζή­τη­ση-  οι κα­νό­νες  από τους οποί­ους ανα­μέ­νε­ται να κα­θι­στούν δυ­να­τή τη πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση και αντι­πα­ρά­θε­ση σε μια δη­μο­κρα­τι­κή κοι­νω­νία, όταν αυτοί οι κα­νό­νες δεν έχουν τη συ­ναί­νε­ση των πε­ρισ­σό­τε­ρων πο­λι­τών, τότε η κοι­νω­νία είναι αστα­θής.

Το 2012 θε­ω­ρού­μα­σταν ότι φέρ­να­με την τα­ρα­χή και την αστά­θεια, επει­δή μι­λά­γα­με για την ανα­τρο­πή του πα­λαιού κα­θε­στώ­τος και την δη­μιουρ­γία ενός νέου. Σή­με­ρα η Γαλ­λία έχει αλ­λά­ξει. Ο φόβος είναι εδώ, το χάος είναι εδώ. Η βία με­τα­ξύ κοι­νο­τή­των, η βία με­τα­ξύ της αστυ­νο­μί­ας και της νε­ο­λαί­ας, η τρο­μο­κρα­τία, τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις που πραγ­μα­το­ποιού­νται από κα­τοί­κους της Γαλ­λί­ας ενα­ντί­ον κα­τοί­κων της Γαλ­λί­ας. Θεωρώ ότι οι και­ροί είναι πλέον ώρι­μοι για όσα λέ­γα­με –ότι χρεια­ζό­μα­στε μια ει­ρη­νι­κή λύση αυτών των εντά­σε­ων.

Και για τούτο ο ίδιος άν­θρω­πος, ο Με­λαν­σόν –για τον οποί­ον το 2012 ο κό­σμος ίσως σκε­φτό­ταν «Α! είναι πολύ ρι­ζο­σπα­στι­κός, πολύ ανα­τρε­πτι­κός» – τώρα φαί­νε­ται σοφός. Διότι έχει ασκή­σει κρι­τι­κή σε αυτό, έχει πείρα και μια δια­φα­νή με­θο­δο­λο­γία για να μας φέρει όλους μαζί σαν έναν λαό. Η ιδέα της Συ­ντα­κτι­κής Συ­νέ­λευ­σης είναι να επα­νι­δρυ­θεί το ίδιο το έθνος.

Τι είναι ένας λαός, τι είναι το έθνος, ο λαός; Είναι μια κοι­νό­τη­τα αν­θρώ­πων που ασκούν εξου­σία από κοι­νού. Αν δεν κά­νεις αυτό, είσαι ένα πλή­θος από άτομα, που ως επί το πλεί­στον αντα­γω­νί­ζο­νται το ένα το άλλο, πα­λεύ­ο­ντας για μια δου­λειά, πα­λεύ­ο­ντας για βο­ή­θεια και αρωγή, για τα κομ­μά­τια και θρύ­ψα­λα που σου πα­ρα­χω­ρεί το κα­πι­τα­λι­στι­κό σύ­στη­μα.

Υπάρ­χουν και άλλα με­γά­λα θέ­μα­τα στην προ­ε­κλο­γι­κή μας κα­μπά­νια, η ανα­κα­τα­νο­μή του πλού­του και η κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη –κλασ­σι­κές προ­τά­σεις σε μια κα­τά­στα­ση με­γά­λης ανι­σό­τη­τας. Έπει­τα έχου­με την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή και να προ­στα­τέ­ψου­με το μόνο οι­κο­σύ­στη­μα που επι­τρέ­πει τη ζωή στα αν­θρώ­πι­να όντα. Όμως πριν ανα­με­τρη­θού­με μα αυτά τα ζη­τή­μα­τα, χρεια­ζό­μα­στε να κερ­δί­σου­με την δύ­να­μη που θα μας επι­τρέ­ψει να εί­μα­στε πραγ­μα­τι­κά απο­τε­λε­σμα­τι­κοί. Αυτό είναι η συ­ντα­κτι­κή συ­νέ­λευ­ση.

Το 2012 ο Με­λαν­σόν κα­τέ­βη­κε ως υπο­ψή­φιος του Αρι­στε­ρού Με­τώ­που, μιας συμ­μα­χί­ας αρι­στε­ρών κομ­μά­των. Αυτήν τη φορά κα­τε­βαί­νει ως υπο­ψή­φιος της Ανυ­πό­τα­κτης Γαλ­λί­ας, μπο­ρεί­τε να μας εξη­γή­σε­τε τι είναι αυτό;

Είναι ένα κί­νη­μα πο­λι­τών από τα κάτω, η ιδε­ο­λο­γία μας είναι αν­θρω­πι­στι­κός λαϊ­κι­σμός. Έχου­με, από πολ­λές από­ψεις, υιο­θε­τή­σει τη στρα­τη­γι­κή της Σα­ντάλ Μουφ και του Ερ­νέ­στο Λα­κλά­ου.

Ανα­κύ­πτει  λοι­πόν το ερώ­τη­μα: τι είναι ο λαϊ­κι­σμός; Δεν είναι ένα κα­θε­στώς, είναι ένα πρό­γραμ­μα. Είναι μια στρα­τη­γι­κή οριο­θέ­τη­σης με­τα­ξύ ενός «εκεί­νοι» και ενός «εμείς». Αυτό θα μπο­ρού­σε να ση­μαί­νει ένα εθνο­τι­κά κα­θα­ρό «εμείς» αντι­πα­ρα­τι­θέ­με­νο στους ξέ­νους –και αυτό είναι ακρο­δε­ξιός λαϊ­κι­σμός. Μπο­ρεί όμως επί­σης να είναι το «εμείς» του λαού αντι­πα­ρα­τι­θέ­με­νο στο «εκεί­νοι» της ολι­γαρ­χί­ας. Αυτή είναι η στρα­τη­γι­κή και το κί­νη­μά μας, που προ­τί­θε­ται να χτί­σει κάτι πέραν των κομ­μά­των. Έχει αυ­το­συ­γκρο­τη­θεί, σαφώς εσκεμ­μέ­να, ως κάτι δια­φο­ρε­τι­κό από το καρ­τέλ των κομ­μά­των που εί­χα­με το 2012.

Όντως, η ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία είναι το ερ­γα­λείο που επι­τρέ­πει την ευ­ρύ­τε­ρη δυ­να­τή συσ­σω­μά­τω­ση και τη μέ­γι­στη απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα για τον κα­θο­ρι­σμό της αντι­πα­ρά­θε­σης με όρους ενα­ντί­ω­σης του λαού στην ολι­γαρ­χία. Και όχι με όρους αρι­στε­ράς ενα­ντί­ον δε­ξιάς, πράγ­μα που δεν ση­μαί­νει και πολλά σή­με­ρα για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους Γάλ­λους πο­λί­τες.

[…]

Με ποιόν τρόπο η Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία σχε­τί­ζε­ται με την Αρι­στε­ρά;

Η Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία είναι ένα πο­λι­τι­κό ερ­γα­λείο σχε­δια­σμέ­νο για την οι­κο­δό­μη­ση της Έκτης Δη­μο­κρα­τί­ας. Ο λόγος για τον οποίο θέ­λου­με την Έκτη Δη­μο­κρα­τία είναι ότι η οι­κο­δό­μη­σή της συ­νι­στά ένα κοι­νω­νι­κό και πο­λι­τι­κό πρό­γραμ­μα. Στο πα­λαιό κα­θε­στώς οι λάθος άν­θρω­ποι παίρ­νουν τις λάθος απο­φά­σεις, κα­τα­στρέ­φο­ντας τον πλα­νή­τη και εξα­θλιώ­νο­ντας εκα­τομ­μύ­ρια αν­θρώ­πους. Η Έκτη Δη­μο­κρα­τία, λοι­πόν, δεν είναι πο­λι­τι­κά ου­δέ­τε­ρη.

Για πα­ρά­δειγ­μα, θέ­λου­με οι ερ­γά­τες να έχουν δι­καιώ­μα­τα επί των πόρων της ερ­γα­σί­ας τους, με τη μορφή συ­νερ­γα­τι­κής δια­χεί­ρι­σης. Πα­ρά­δειγ­μα ενός αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού μέ­τρου, όπως πάλι και όταν, για πα­ρά­δειγ­μα, επι­διώ­κου­με να δώ­σου­με προ­τε­ραιό­τη­τα στην προ­στα­σία του οι­κο­συ­στή­μα­τος συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας την χα­λι­να­γώ­γη­ση της πα­ντο­δυ­να­μί­ας των δι­καιω­μά­των ιδιο­κτη­σί­ας. Στο πρό­γραμ­μά μας υπάρ­χουν πολύ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές αρι­στε­ρές ανα­φο­ρές, χωρίς όμως να εμ­φα­νί­ζε­ται η λέξη «αρι­στε­ρά».

Δεν απευ­θυ­νό­μα­στε στον ταυ­το­τι­κό πα­τριω­τι­σμό αυτών που νο­μί­ζουν ότι πρέ­πει «να σώ­σου­με την Αρι­στε­ρά» ή «να εί­μα­στε αρι­στε­ροί». Είναι υπερ­βο­λι­κά μειο­ψη­φι­κός. Θέ­λου­με να κερ­δί­σου­με. […] Ο κα­θέ­νας γνω­ρί­ζει ποιος είναι ο Ζαν-Λυκ Με­λαν­σόν, από πού προ­έρ­χε­ται, από τι θέση μι­λά­ει. Αλλά δεν ζη­τά­με από τον κόσμο να αυ­το­α­να­κη­ρυ­χθούν αρι­στε­ροί πριν φτά­σουν  να νοια­στούν για τη δη­μο­κρα­τία.

Αυτό έχει επί­σης επι­πτώ­σεις στις πο­λι­τι­κές μας θέ­σεις. Ένα μέτρο του προ­γράμ­μα­τος του 2017 που δεν υπήρ­χε στο πρό­γραμ­μα του 2012 είναι το δι­καί­ω­μα ανά­κλη­σης αντι­προ­σώ­πων με­τα­ξύ δύο εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σε­ων. Τούτο έχει να κάνει με τον τρόπο μας να ει­σά­γου­με την ηθική στην πο­λι­τι­κή, επι­βάλ­λο­ντας υπευ­θυ­νό­τη­τα στην πο­λι­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά. Αυτό το μέτρο απου­σί­α­ζε το 2012 επει­δή τα κόμ­μα­τα που συ­γκρο­τού­σαν το Αρι­στε­ρό Μέ­τω­πο δεν συμ­φω­νού­σαν σε αυτό. Είπαν: «Μα, γε­νι­κά, οι εκλεγ­μέ­νοι αξιω­μα­τού­χοι δεν συμ­φω­νούν με αυτό το μέτρο.» τα κόμ­μα­τα έχουν την τάση να απο­τε­λούν συν­δι­κά­τα των αντι­προ­σώ­πων αντί για σχή­μα­τα στα οποία οι πο­λί­τες μπο­ρούν να ορ­γα­νώ­νο­νται οι ίδιοι στη βάση της πο­λι­τι­κής τους συγ­γέ­νειας.

[…]

Πώς εξη­γεί­ται η άνο­δος του Εθνι­κού Με­τώ­που και της Μαρίν Λε Πεν;

Σή­με­ρα στη Γαλ­λία υπάρ­χει ένα συ­μπα­γές υπό­στρω­μα ψη­φο­φό­ρων, μια πολύ συ­νε­πής λο­γι­κή ψήφου, που εξη­γεί τα προ­βλή­μα­τα της κοι­νω­νί­ας λέ­γο­ντας ότι υπάρ­χουν υπερ­βο­λι­κά πολ­λοί με­τα­νά­στες. Η ανά­λυ­ση των αν­θρώ­πων αυτών είναι αρ­κε­τά απλή: αν δεν ήταν εδώ οι με­τα­νά­στες, θα υπήρ­χε πε­ρισ­σό­τε­ρη δου­λειά για μένα, για τα παι­διά μου, κλπ.

Υπάρ­χουν κι άλλα θέ­μα­τα που προ­βά­λει η Μαρίν Λε Πεν, όπως η κρι­τι­κή της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, ο αντα­γω­νι­σμός των Ανα­το­λι­κών χωρών, το ζή­τη­μα του ευρώ. Όμως η κρι­τι­κή της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης υιο­θε­τεί­ται και από άλ­λους υπο­ψη­φί­ους, με­τα­ξύ των οποί­ων κι από εμάς. Σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση αυτό που συ­γκρο­τεί τη ψήφο της Λε Πεν είναι το ζή­τη­μα της ξε­νο­φο­βί­ας, μία συ­γκε­κρι­μέ­νη αντί­λη­ψη του έθνους ως εθνω­τι­κού κυ­ρί­ως και όχι ως πο­λι­τι­κού ζη­τή­μα­τος. Είναι η ιδέα ότι δεν μπο­ρού­με να συ­γκρο­τού­με έναν λαό μαζί με τους Μου­σουλ­μά­νους ή οποιον­δή­πο­τε δεν κα­τά­γε­ται από αυτό που ήταν ο Γάλ­λος «δια μέσου των αιώ­νων». Αυτά είναι μυ­θο­λο­γή­μα­τα –στο κά­τω-κά­τω δεν υπάρ­χει γαλ­λι­κή εθνό­τη­τα.

Από αυτήν την άποψη είναι πράγ­μα­τι λαϊ­κι­στές, με την έν­νοια που ο Λα­κλά­ου και η Μουφ χρη­σι­μο­ποιούν τη λέξη. Οι­κο­δο­μούν ένα «εκεί­νοι» και ένα «εμείς» και είναι ξε­κά­θα­ρο τι είναι αυτό. Το «εκεί­νοι» είναι οι πρό­σφυ­γες που κα­τα­φθά­νουν για να γλυ­τώ­σουν από τον πό­λε­μο, οι οι­κο­νο­μι­κοί με­τα­νά­στες, οι Μου­σουλ­μά­νοι με τα αι­τή­μα­τά τους για την άσκη­ση της λα­τρεί­ας τους…

Υπάρ­χει κό­σμος στη Γαλ­λία που υιο­θε­τεί αυτή την οπτι­κή. Δεν θα έλεγα όμως ότι είναι το 20% των ψη­φο­φό­ρων. Όταν επι­τυγ­χά­νουν ψηλά πο­σο­στά, αυτά αντα­να­κλούν κα­τα­στρο­φι­κά υψηλά επί­πε­δα απο­χής. Στις Ευ­ρω­ε­κλο­γές πήραν 25%. Αυτό είναι ένα πολύ ισχυ­ρό πο­σο­στό. Ήταν όμως τέσ­σε­ρα εκα­τομ­μύ­ρια ψη­φο­φό­ροι του Εθνι­κού Με­τώ­που με­τα­ξύ δε­κα­έ­ξι εκα­τομ­μυ­ρί­ων. Πι­στεύω πραγ­μα­τι­κά ότι η πρό­κλη­ση έγκει­ται στην προ­σέ­λευ­ση. Τρέ­φο­νται από την πο­λι­τι­κή απά­θεια.

Για τούτο τους συμ­φέ­ρει η προ­ε­κλο­γι­κή κα­μπά­νια να είναι ανύ­παρ­κτη. Αυτοί που είναι αη­δια­σμέ­νοι με την πο­λι­τι­κή να πα­ρα­μέ­νουν αη­δια­σμέ­νοι. Η συ­γκυ­ρία φαι­νό­ταν να τους βο­λεύ­ει: η δεξιά βρι­σκό­ταν με τον υπο­ψή­φιό της βου­τηγ­μέ­νο στα σκάν­δα­λα, το Σο­σια­λι­στι­κό κόμμα να απο­τε­λεί ένα πα­ντε­λώς απω­θη­τι­κό θέαμα, με τις προ­δο­σί­ες του και τις αθε­τη­μέ­νες υπο­σχέ­σεις του. Ο κό­σμος πα­ρα­κο­λου­θού­σε όλα αυτά από από­στα­ση και σκέ­φτο­νταν: τι φρι­χτό θέαμα, θα μείνω σπίτι μου! Αυτό είναι η κα­μπά­νια του Εθνι­κού Με­τώ­που. Δεν προ­σκα­λεί τον κόσμο σε προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία, δεν εν­θαρ­ρύ­νει τη συ­ζή­τη­ση, δεν κάνει εκ­δη­λώ­σεις να συ­γκε­ντρώ­σει τον κόσμο. Έχει τη στρα­τη­γι­κή να κάνει αι­σθη­τή την πο­λι­τι­κή του βα­ρύ­τη­τα φου­σκώ­νο­ντας το σχε­τι­κό βάρος της δικής του στα­θε­ρής, ιδε­ο­λο­γι­κά συ­μπα­γούς, βάσης.

[…] Η δική μας, όμως, δου­λειά είναι αυ­τούς να τους πνί­ξου­με με τις μη-φα­σι­στι­κές ψή­φους. Κι αυτό επι­διώ­κου­με να κά­νου­με. Καθώς δεν απευ­θυ­νό­μα­στε ει­δι­κά στην Αρι­στε­ρά, αλλά σε όλους όσους είναι αη­δια­σμέ­νοι, όπως έχου­με ανοί­ξει την κα­μπά­νια, έχου­με οι­κο­δο­μή­σει μιαν απο­τε­λε­σμα­τι­κή αντι­φα­σι­στι­κή στρα­τη­γι­κή.

Στην εκ­στρα­τεία μας προ­σα­να­το­λι­ζό­μα­στε στους ανε­ξάρ­τη­τους, τους ¨αη­δια­σμέ­νους», χρεια­ζό­μα­στε να μι­λή­σου­με σε αυ­τούς. Για πα­ρά­δειγ­μα, ο Ζαν-Λυκ  Με­λαν­σόν είναι ο μόνος υπο­ψή­φιος που μιλά τόσο πολύ για την ερ­γα­σία […] Η αφή­γη­σή του είναι πάρα πολύ συν­δε­δε­μέ­νη με την ερ­γα­τι­κή τάξη. Δεν τους απευ­θυ­νό­μα­στε όμως ως η Αρι­στε­ρά, τους απευ­θυ­νό­μα­στε ως ερ­γα­τι­κή τάξη. […]

Έχει αυτό επη­ρε­ά­σει την προ­βλη­μα­τι­κή σας για την κοινή υπο­ψη­φιό­τη­τα με τον Μπε­νουά Αμόν;

Ναι, διότι θεωρώ ότι η στρα­τη­γι­κή μας της απεύ­θυν­σης στους αη­δια­σμέ­νους, που είναι ικανή να μας οδη­γή­σει στη νίκη, θα υπο­νο­μευό­ταν αν παίρ­να­με στο κα­ρά­βι μας ένα μέρος από τους αν­θρώ­πους που τους αη­διά­ζουν. Και το Σο­σια­λι­στι­κό Κόμμα (ΣΚ) πε­θαί­νει μαζί με την Πέμ­πτη Δη­μο­κρα­τία. Σ’  αυτό δεν φταί­ει ο Μπε­νουά Αμόν, που είναι καλός άν­θρω­πος. Δεν είναι δικό του λάθος, είναι το τέλος ενός κύ­κλου. Έχου­με να δια­λέ­ξου­με με­τα­ξύ της Πέμ­πτης και της Έκτης Δη­μο­κρα­τί­ας. Θα υπο­νο­μεύ­α­με τις πι­θα­νό­τη­τές μας να νι­κή­σου­με αν εκτρε­πό­μα­σταν για να σώ­σου­με τον στρα­τιώ­τη του  ΣΚ.

Αν το κά­να­με, θα παίρ­να­με ίσως έναν ή δυο πό­ντους από την κε­ντρο-αρι­στε­ρά, θα χά­να­με όμως κάθε δυ­να­τό­τη­τα να μι­λή­σου­με σε αυ­τούς που δεν σχε­τί­ζο­νται με τα κόμ­μα­τα. Και σε αυ­τούς βρί­σκο­νται οι πι­θα­νό­τη­τές μας για νίκη. Κι ο στό­χος μας είναι να νι­κή­σου­με, κι όχι να ανα­συν­θέ­σου­με την Αρι­στε­ρά ή να ανα­λά­βου­με την ηγε­σία της.

Στην προ­ε­κλο­γι­κή σας εκ­στρα­τεία έχετε προ­τεί­νει μια κρί­σι­μη στρα­τη­γι­κή απέ­να­ντι στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση –ένα Plan Α να τη με­ταρ­ρυθ­μί­σε­τε από τα μέσα, αλλά κι ένα Plan Β εξό­δου αν δεν δου­λέ­ψει το πρώτο.

Ο Ζαν-Λυκ Με­λαν­σόν ήταν ο πρώ­τος που απά­ντη­σε πραγ­μα­τι­κά σε αυτό που έγινε με τον Τσί­πρα στην Ελ­λά­δα. Κα­νέ­νας δεν είχε μορ­φο­ποι­ή­σει πραγ­μα­τι­κά την ιδέα ότι προ­κει­μέ­νου να υπάρ­ξει δια­πραγ­μά­τευ­ση χρειά­ζε­ται να είσαι ψυ­χο­λο­γι­κά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος για τη ρήξη. Αλ­λιώς στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν δια­πραγ­μα­τεύ­ε­σαι.  Έτσι προ­κύ­πτει το Plan Β.

[…]

Το να ορ­γα­νώ­νεις μια προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία στη βάση ότι δια­θέ­τεις Plan Β είναι μια αφε­τη­ρία και είναι ση­μα­ντι­κό. Το Plan Α ήδη μιλά για φο­ρο­λο­γι­κή και κοι­νω­νι­κή εναρ­μό­νι­ση, που ση­μαί­νει ότι έχου­με ένα πλαί­σιο που δεν εντάσ­σει τους ερ­γα­ζό­με­νους σε έναν γε­νι­κευ­μέ­νο αντα­γω­νι­σμό, αλλ’ αντί­θε­τα, επι­τρέ­πει κα­λύ­τε­ρη ποιό­τη­τα ζωής για τον κα­θέ­να. Κι αν τούτο δεν απο­βεί εφι­κτό, τότε θα κά­νου­με το ίδιο πράγ­μα –ένα εναρ­μο­νι­σμέ­νο πλαί­σιο- με αυ­τούς που είναι πρό­θυ­μοι. Και αυτό ση­μαί­νει στό­χευ­ση στις χώρες του Ευ­ρω­παϊ­κού Νότου. Να επα­να­θέ­σου­με σε συ­ζή­τη­ση τη νο­μι­σμα­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή και τις δη­μό­σιες επεν­δύ­σεις. Αντι­με­τω­πί­ζου­με προ­κλή­σεις πλα­νη­τι­κής εμ­βέ­λειας, όπως το οι­κο­λο­γι­κό ζή­τη­μα. Για τούτο η δράση μας πρέ­πει να είναι υπε­ρε­θνι­κή.

Η πρό­σφα­τη, όμως, εμπει­ρία, της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης απο­δει­κνύ­ει ότι πρώτα απ’ όλα πρέ­πει να διευ­θε­τή­σου­με τα προ­βλή­μα­τα με τη δική μας εγ­χώ­ρια ολι­γαρ­χία. Αντί να βά­ζου­με τη δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή με­τα­ξύ αυτών που θέ­λουν να εγκα­τα­λεί­ψου­με την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και αυτών που είναι υπέρ της φι­λε­λεύ­θε­ρης Ευ­ρώ­πης –και αυτή είναι η δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή που βάζει η άκρα δε­ξιά- τρα­βά­με τη δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή με­τα­ξύ του γαλ­λι­κού λαού και της ολι­γαρ­χί­ας. Η άκρα δεξιά θέλει απλώς να κα­τα­λύ­σει την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, εμείς θέ­λου­με να κά­νου­με τον κόσμο να δει τι είναι λάθος με αυτήν.

Στην εκ­στρα­τεία σας ασκεί­ται η κρι­τι­κή ότι είναι πιο εθνι­κι­στι­κή απ’  ό,τι στο πα­ρελ­θόν. Πριν από με­ρι­κές εβδο­μά­δες, όταν οι Ανυ­πό­τα­κτοι δια­δή­λω­σαν από την Πλα­τεία της Βα­στί­λης στην Πλα­τεία της Δη­μο­κρα­τί­ας, πολ­λοί σχο­λί­α­σαν το πόσο πολ­λές ήταν οι γαλ­λι­κές ση­μαί­ες. Μπο­ρεί­τε να σχο­λιά­σε­τε αυτές τις αλ­λα­γές;

Το κί­νη­μά μας είναι πα­τριω­τι­κό, όχι εθνι­κι­στι­κό. Ο πα­τριω­τι­σμός είναι η αγάπη του δικού σου, ενώ ο εθνι­κι­σμός εμπε­ριέ­χει το μίσος προς άλ­λους. […] Η άκρα δεξιά είναι εθνι­κι­στι­κή. Εμείς εί­μα­στε πα­τριώ­τες. […] Πράγ­μα­τι, θε­ω­ρού­με ότι, στον βαθμό που το έθνος μας, από τη Γαλ­λι­κή Επα­νά­στα­ση κι έπει­τα είναι ένα πο­λι­τεια­κό έθνος, δεν ορί­ζε­ται από καμία θρη­σκεία, χρώμα επι­δερ­μί­δας, ούτε καν από κά­ποια γλώσ­σα, είναι οι­κου­με­νι­κό. Η πα­τρί­δα μας είναι πο­λι­τεια­κή/δη­μο­κρα­τι­κή (republican).

Ο πα­τριω­τι­σμός μας είναι οι­κου­με­νι­κός. Είναι ένας πα­τριω­τι­σμός του Δια­φω­τι­σμού. Πι­στεύ­ου­με ότι αυτό ακρι­βώς που ο πα­τριω­τι­σμός μας επι­τρέ­πει είναι η επι­μο­νή στο δι­καί­ω­μα αυ­το­κυ­βέρ­νη­σης των πο­λι­τών. Αυτό είναι η δική μας εθνι­κή κυ­ριαρ­χία που ση­μαί­νει πρώτα απ’ όλα λαϊκή κυ­ριαρ­χία. Είναι πάνω από κάθε τι άλλο το ζή­τη­μα της πο­λι­τι­κής εξου­σί­ας του λαού. Κι ευ­τυ­χώς για μας, στην εθνι­κή μας ιστο­ρία αυτά τα δύο πράγ­μα­τα είναι συν­δε­δε­μέ­να.

Πηγή: http://yabasta.gr