Τα μωρά δεν έχουν έθνη

  Πρώτη φορά μακριά απ’ τη πατρίδα μου έζησα αυτό το συναίσθημα
Τα μωρά δεν έχουν έθνη
Με τον ίδιο τρόπο πιάνουν τα κεφάλια τους
Κοιτώντας εκφράζουν την ίδια περιέργεια
Ίδιο τόνο έχουν οι φωνές τους όταν κλαίνε

Τα μωρά είναι της ανθρωπότητας μας ο ανθός
Τα πιο τρυφερά νεογέννητα τριαντάφυλλα
Ένα ξανθό κομμάτι του φωτός είναι κάποια
Κάποια είναι κατάμαυρες ρώγες σταφυλιού

Πατεράδες μην τα βγάλετε απ’ το μυαλό σας
Μανάδες προστατέψτε τα μωρά σας
Αν κάποιος μιλήσει για πόλεμο
Κάντε τον να σωπάσει, μην τον αφήνετε να μιλήσει

Ας τ’ αφήσουμε να μεγαλώσουν με πάθος
Ν’ αναπτυχθούν σαν δενδρύλλια
Ούτε δικό σου ούτε δικό μου, δεν είναι κανενός
Είναι όλου του πλανήτη αυτά
Κόρες οφθαλμού όλης της ανθρωπότητας

Πρώτη φορά μακριά απ’ τη πατρίδα μου έζησα αυτό το συναίσθημα
Τα μωρά δεν έχουν έθνη
Τα μωρά είναι τα λουλούδια της ανθρωπότητας μας
Και η μοναδική ελπίδα του μέλλοντος μας

* Το ποίημα γράφτηκε το 1980, όταν ο ποιητής ήταν εξόριστος στην Ελλάδα.