Με επιτυχία στέφθηκε η προβολή της ταινίας “Hidden Figures” από την ΚΑΡ στην Πτολεμαΐδα την περασμένη Κυριακή στις 4 Ιουνίου. Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και αναδεικνύει το ρατσισμό και τις ανισότητες φύλου στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’60. Η ταινία είναι ευχάριστη, αν και διαπραγματεύεται το ζήτημα με μάλλον επιφανειακό τρόπο, ενώ και η ίδια η πραγματική ιστορία δεν προσφέρεται για ασφαλή συμπεράσματα για την τότε θέση της γυναίκας- προφανώς η μέση Αφροαμερικανίδα ήταν πολύ πιο καταπιεσμένη από όσο παρουσιάζεται και δεν εκπροσωπείται από τις 3 διάνοιες-επιστημόνισσες της NASA.
Ωστόσο η προβολή έγινε αφορμή για μια συζήτηση για το πώς τίθεται το ζήτημα της γυναικείας καταπίεσης σήμερα. Το νεαρό μέλος της ΚΑΡ Γιώτα Δημάκη παρουσίασε την εισήγηση-άνοιγμα για τη συζήτηση και ακολούθησε προβληματισμός και ανταλλαγή απόψεων από τους παρεβρισκόμενους.
Η Γ.Δ. έθεσε το ζήτημα της γυναικείας καταπίεσης με τις μορφές που εκδηλώνεται σήμερα, με το γυναικείο φύλο να βάλλεται περισσότερο από τη φτώχεια και την ανεργία, να επιβαρύνεται σε συντριπτικά μεγαλύτερο βαθμό με το νοικοκυριό , την ανατροφή των παιδιών και τη φροντίδα των ηλικιωμένων, βάρη και ανισότητες που έγιναν μεγαλύτερα τον καιρό της κρίσης. Η γυναίκα επίσης είναι το θύμα της σεξουαλικής παρενόχλησης από τους εργοδότες και όχι μόνο, της κακοποίησης, της εμπορευματοποίησης του γυνακείου σώματος, της πορνείας και του εμπόριου λευκής σαρκός αλλά και το μεγαλύτερο θύμα των σημερινών πολέμων. Οι γυναίκες εν μέσω 2017 και ακόμα δεν έχουν κατακτήσει τον ουσιαστικό έλεγχο στο σώμα τους- εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες πεθαίνουν από μη ασφαλείς υπηρεσίες έκτρωσης. Μια αλήθεια που πρόσφατα φωτίστηκε στη Σάμο λίγες μέρες πριν, όπου οι γιατροί του νοσοκομείου αρνήθηκαν σε γυναίκα το δικαίωμα της έκτρωσης!
Βεβαίως η εισήγηση τόνισε ότι οι γυναίκες δεν ζούσαν πάντα σε συνθήκες καταπίεσης. Στις προταξικές κοινωνίες και για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια άντρες και γυναίκες ζούσαν σε συνθήκες ισότητας. Η γυναικεία καταπίεση γεννήθηκε μαζί τη δημιουργία των πρώτων ταξικών κοινωνιών και την ατομική ιδιοκτησία που οδήγησαν στη δημιουργία της πυρηνικής οικογένειας, που έκλεισε τη γυναίκα στο σπίτι. Ο καπιταλισμός δεν δημιούργησε την πυρηνική οικογένεια αλλά την αξιοποίησε. Η γυναίκα έγινε τμήμα της εργατικής δύναμης για τις ανάγκες του κεφαλαίου, αλλά παράλληλα συνέχισε να εκπληρώνει σχεδόν αποκλειστικά τα «οικογενειακά καθήκοντα» , και ο σεξισμός επιστρατεύτηκε για να διαιωνίζει αυτές τις ανισότητες, ως ένα ακόμα σύστημα ιδεών που διασπάνε την εργατική τάξη για να διαιωνίζουν την εκμετάλλευσή της.
Έγινε αναφορά στις τεράστιες κατακτήσεις των γυναικών στη Ρώσικη Επανάσταση του 1917, κατακτήσεις που σήμερα 100 χρόνια μετά ακόμα φαντάζουν εν πολλοίς άπιαστες (όπως για παράδειγμα η δημιουργία δημόσιων εστιατορίων και πλυντηρίων για να βοηθήσουν τη γυναίκα να απαλλαγεί από τις δουλειές του σπιτιού), κατακτήσεις που ώθησαν αποφασιστικά διεθνώς προς τη μείωση των ανισοτήτων των φύλων. Έπειτα έγινε αναφορά στο τελευταίο μεγάλο κίνημα για τα δικαιώματα των γυναικών, τη δεκαετία του ’60 και του ’70, σε συνδυασμό με τα μεγάλα εργατικά κινήματα της εποχής που οδήγησαν στη βελτίωση της θέσης των γυναικών αλλά σε καμία περίπτωση στην πραγματική ισότητα των δυο φύλων. Και φτάσαμε έτσι στη σημερινή οικονομική κρίση που άρχισε και πάλι να διευρύνει τις ανισότητες …
Η εισήγηση ξεκαθάρισε ότι εχθρός των γυναικών δεν είναι οι άντρες αλλά η τάξη των καπιταλιστών που καταπιέζει τη συντριπτική πλειοψηφία αντρών και γυναικών. Η καταπίεση δεν αλλάζει ούτε για τις φτωχές γυναίκες ούτε για τους φτωχούς άντρες όταν η εξουσία ασκείται από γυναίκες σε κυβερνητικά αξιώματα, για παράδειγμα. Η λύση βρίσκεται σε ένα μαζικό κίνημα, όπου οι γυναίκες θα διεκδικούν μαζί με τους εργάτες, τις φοιτήτριες, τους μετανάστες, τις ομοφυλόφιλες, τους φτωχούς και τις καταπιεσμένες, με το γυναικείο κίνημα ενταγμένο σε ένα ευρύτερο σχέδιο κοινωνικής χειραφέτησης, ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα που μας διαιρεί για να μας εκμεταλλεύεται και να μας καταπιέζει.
Όπως έκλεισε η Γιώτα, «μόνο έτσι μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα στο παρόν και το μέλλον, μόνο έτσι μπορούμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο και τη θέση των γυναικών σε αυτόν.»
Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» Πτολεμαϊδας
