Πρώτες σκέψεις για τα αποτελέσματα στη Βρετανία

Όταν η Τε­ρέ­ζα Μέι προ­κή­ρυσ­σε αιφ­νι­δια­στι­κά πρό­ω­ρες φαστ-τρακ εκλο­γές, εκτι­μού­σε βά­σι­μα πως η συ­γκυ­ρία ήταν υπέρ της: Δη­μο­σκο­πι­κό προ­βά­δι­σμα 20 μο­νά­δων, το βα­σι­κό κόμμα της αντι­πο­λί­τευ­σης σε εσω­τε­ρι­κή κρίση, η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των ΜΜΕ φα­να­τι­κά υπέρ της, η γεν­ναία χρη­μα­το­δο­τού­με­νη εκλο­γι­κή μη­χα­νή των Συ­ντη­ρη­τι­κών στο πλευ­ρό της, οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για το Brexit σε εξέ­λι­ξη και άρα η πίεση «να μην αλ­λά­ξει ηγε­σία και μπού­με σε πε­ρι­πέ­τειες» ισχυ­ρή. Πό­ντα­ρε στον φόβο, επα­να­λαμ­βά­νο­ντας ρο­μπο­τι­κά την μά­ντρα «strong and stable leadership» (ισχυ­ρή και στα­θε­ρή ηγε­σία) ως μο­να­δι­κό κι επαρ­κές επι­χεί­ρη­μα για να εξα­σφα­λί­σει μια συ­ντρι­πτι­κή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία. Δεν είχε υπο­λο­γί­σει μόνο ένα πράγ­μα. Ότι προ­κη­ρύσ­σο­ντας εκλο­γές, είχε την υπο­χρέ­ω­ση να κάνει και… προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία.

Δύο βα­σι­κές κα­τευ­θύν­σεις είχαν χα­ρά­ξει οι «στρα­τη­γοί» των Συ­ντη­ρη­τι­κών για την εκλο­γι­κή μάχη: α) Επί­θε­ση στον «κρα­τι­στή», «ανα­χρο­νι­στή», «ιδε­ο­λη­πτι­κό φα­να­τι­κό», «φίλο των τρο­μο­κρα­τών» Κόρ­μπιν. β) Σιωπή. Αν μπο­ρού­σαν να μην συμ­με­τέ­χουν καν στον προ­ε­κλο­γι­κό αγώνα, τα επι­τε­λεία των Συ­ντη­ρη­τι­κών θα το έκα­ναν.

Ήξε­ραν πώς σκέ­φτο­νταν. Κάθε εμ­φά­νι­ση της Μέι, έκανε ζημιά στους Συ­ντη­ρη­τι­κούς. Δεν αφορά την έλ­λει­ψη «χα­ρί­σμα­τος» -η πο­λυ­συ­ζη­τη­μέ­νη αμη­χα­νία της Μέι όταν υπο­χρε­ώ­νε­ται να συ­νυ­πάρ­ξει με κα­θη­με­ρι­νούς αν­θρώ­πους απο­τε­λεί κοινό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό των πε­ρισ­σό­τε­ρων Τό­ρη­δων (διό­λου τυ­χαία υπάρ­χει ένας πλού­τος λέ­ξε­ων για να πε­ρι­γρα­φεί το συ­μπα­θές είδος -όπως «posh», «toff» κ.ά.- που χά­νουν στη με­τά­φρα­ση). Αφο­ρού­σε το ίδιο το πρό­γραμ­μα το οποίο υπε­ρα­σπι­ζό­ταν. Το Μα­νι­φέ­στο των Τό­ρη­δων ήταν κή­ρυ­ξη πο­λέ­μου στους φτω­χούς, ακόμα τους πλέον ευά­λω­τους (από την κα­τάρ­γη­ση δω­ρε­άν σχο­λι­κών γευ­μά­των για τα παι­διά μέχρι το δια­βό­η­το «φόρο άνοιας» που θα τσά­κι­ζε την πε­ρί­θαλ­ψη των ηλι­κιω­μέ­νων), διαν­θι­σμέ­νη με απί­θα­νες ιδέες όπως το να επι­τρα­πεί και πάλι το κυ­νή­γι της αλε­πούς, για να πάψει πια να κα­τα­πιέ­ζε­ται η ελίτ από την απα­γό­ρευ­ση του ευ­γε­νούς αυτού χόμπι της.

Πα­ρα­μο­νές των εκλο­γών, το Bloomberg ανα­φέρ­θη­κε σε όλα τα πι­θα­νά σε­νά­ρια. Με­τα­ξύ άλλων, χα­ρα­κτή­ρι­ζε την πλειο­ψη­φία 50 εδρών «απο­γοη­τευ­τι­κό απο­τέ­λε­σμα» που θα κα­θι­στά τη Μέι «ευά­λω­τη» και την πλειο­ψη­φία με λι­γό­τε­ρες από 10 έδρες ως «ήττα» που θα κάνει «τις μέρες της στην εξου­σία με­τρη­μέ­νες». Η Τε­ρέ­ζα Μέι, ξε­κι­νώ­ντας να διευ­ρύ­νει ση­μα­ντι­κά την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή της πλειο­ψη­φία, κα­τόρ­θω­σε να την χάσει.

Από το βράδυ των εκλο­γών, στο δεξιό κόμμα επι­κρα­τεί ει­κό­να κρί­σης, με πολλά στε­λέ­χη να εξα­πο­λύ­ουν βα­ριές κου­βέ­ντες ενά­ντια στην ηγέ­τι­δα του κόμ­μα­τος. Στο στόχο να εδραιω­θεί μέσα στο κόμμα της, απέ­τυ­χε πα­τα­γω­δώς. Αλλά θα ήταν λάθος να ερ­μη­νευ­τεί το απο­τέ­λε­σμα ως «αυ­το­γκόλ» της Μέι. Η οποία αύ­ξη­σε το πο­σο­στό των Συ­ντη­ρη­τι­κών κατά 5,5 μο­νά­δες (από 37% στο 42,5%), κερ­δί­ζο­ντας 2.300.000 επι­πλέ­ον ψή­φους. Η δεξιά κοι­νω­νι­κή βάση υπάρ­χει και συ­σπει­ρώ­θη­κε. Αυτό έχει ση­μα­σία ως κοι­νω­νι­κή/ιδε­ο­λο­γι­κή τάση. Αλλά η εκλο­γι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά (αν θα πάει κά­ποιος να ψη­φί­σει και τι θα ψη­φί­σει στην πε­ρι­φέ­ρειά του) τεί­νει να δια­μορ­φώ­νε­ται από το εκλο­γι­κό σύ­στη­μα, και οι Τό­ρη­δες τε­λι­κά είδαν τις έδρες τους να μειώ­νο­νται κατά 12. Θα ήταν λάθος να ερ­μη­νευ­τεί το απο­τέ­λε­σμα απλά ως αυ­το­γκόλ, γιατί οι Συ­ντη­ρη­τι­κοί είχαν αντί­πα­λο. Και από εκεί έρ­χε­ται η με­γά­λη εί­δη­ση των εκλο­γών.

Ο δεύ­τε­ρος στό­χος της Μέι ήταν να τα­πει­νώ­σει τους Ερ­γα­τι­κούς. Σε κα­τι­δί­αν συ­ζη­τή­σεις, αυτός ο στό­χος δη­λω­νό­ταν ακόμα πιο εμ­φα­τι­κά: οι άν­θρω­ποι γύρω από την Μέι συ­ζη­τού­σαν ότι θα περ­νού­σαν στην ιστο­ρία ως «οι νε­κρο­θά­φτες του Ερ­γα­τι­κού Κόμ­μα­τος». Ο δε­ξιός Τύπος είχε χω­ρι­στεί σε δύο χο­ντρι­κά κα­τευ­θύν­σεις: πολλά έσκου­ζαν ενά­ντια στους «κόκ­κι­νους». Με­γα­λύ­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον είχαν αυτά που πα­νη­γύ­ρι­ζαν την νίκη του Κόρ­μπιν στις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλο­γές κι έφτα­ναν να προ­τεί­νουν «να πα­ρα­ση­μο­φο­ρη­θεί η ομάδα γύρω από τον Κόρ­μπιν για τις υπη­ρε­σί­ες της στο Συ­ντη­ρη­τι­κό Κόμμα». Τα παι­διά της Θά­τσερ ζού­σαν ακόμα στην εποχή του θριάμ­βου της: ήταν απο­λύ­τως σί­γου­ρα ότι οι «πα­ρα­νοϊ­κοί οπα­δοί» του Κόρ­μπιν θα έρ­θουν σε «επική σύ­γκρου­ση με τους ψη­φο­φό­ρους της Αγ­γλί­ας» οι οποί­οι υπο­τί­θε­ται δεν θέ­λουν να έχουν καμιά σχέση με πε­ρι­θω­ρια­κές «σο­σια­λι­στι­κές» ιδέες. Στον ίδιο κόσμο ζού­σαν και τα παι­διά του Τόνι Μπλερ, που πέ­ρα­σαν τα τε­λευ­ταία 2 χρό­νια να επι­τί­θε­νται στον Κόρ­μπιν ως «ανί­κα­νο» και τις ιδέες του ως κα­τα­δι­κα­σμέ­νες να οδη­γή­σουν τους Ερ­γα­τι­κούς στο εκλο­γι­κό πε­ρι­θώ­ριο. Ο ίδιος ο Τόνι, με σπά­νια διο­ρα­τι­κό­τη­τα έγρα­φε το 2015 πως «αν ανα­δει­χθεί ηγέ­της ο Κόρ­μπιν, οι επό­με­νες εκλο­γές δεν θα είναι μια ήττα σαν του 1983 ή του 2015. Θα είναι άτα­κτη υπο­χώ­ρη­ση, πι­θα­νό­τα­τα εξα­φά­νι­ση».

Μετά την λαί­λα­πα του θα­τσε­ρι­σμού, έπει­τα του μπλε­ρι­σμού («του σπου­δαιό­τε­ρου επι­τεύγ­μα­τος» της Μάγκι Θά­τσερ κατά δή­λω­σή της), και στη συ­νέ­χεια της επι­στρο­φής των Τό­ρη­δων στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία, είχε εδραιω­θεί σε ση­μα­ντι­κό βαθμό η προ­πα­γάν­δα περί «κυ­ριαρ­χί­ας των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων ιδεών» στη Βρε­τα­νία και η «στρο­φή προς το κέ­ντρο» ως ανα­ντι­κα­τά­στα­τη συ­ντα­γή εκλο­γι­κής επι­τυ­χί­ας. Η κυ­ριαρ­χία αυτής της άπο­ψης έρι­χνε βαριά τη σκιά της πα­ντού. Ο Όουεν Τζό­ουνς, νε­α­ρός θε­ω­ρη­τι­κός της «αρι­στε­ρής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας», ο πλη­σιέ­στε­ρος στις ιδέες του Κόρ­μπιν με δη­μό­σιο βήμα στα ΜΜΕ, που τον είχε στη­ρί­ξει αρ­χι­κά, δεν τον είχε υπο­στη­ρί­ξει στην τε­λευ­ταία εσω­κομ­μα­τι­κή μάχη, εγκα­τα­λεί­πο­ντας το κα­ρά­βι μπρο­στά στην εκτί­μη­ση ότι ο Κόρ­μπιν «δεν μπο­ρεί να νι­κή­σει σε εκλο­γές» (και σή­με­ρα γρά­φει στον Γκάρ­ντιαν δή­λω­ση δη­μό­σιας με­τά­νοιας).

Τι κα­τά­φε­ραν οι Ερ­γα­τι­κοί τε­λι­κά με ηγε­σία Κόρ­μπιν; Μια από τις με­γα­λύ­τε­ρες ανα­τρο­πές στη διάρ­κεια προ­ε­κλο­γι­κής εκ­στρα­τεί­ας στην βρε­τα­νι­κή εκλο­γι­κή ιστο­ρία. Ξε­κι­νώ­ντας 20 μο­νά­δες πίσω και με στόχο «να σώ­σουν όσες έδρες τους μπο­ρούν», βρέ­θη­καν 2,5 μο­νά­δες πίσω και με ση­μα­ντι­κό αυ­ξη­μέ­νο αριθ­μό εδρών.

Αν το Μα­νι­φέ­στο των Συ­ντη­ρη­τι­κών προ­κα­λού­σε τρόμο και η δη­μο­σί­ευ­σή του ψα­λί­δι­σε τις προ­ο­πτι­κές της Μέι, η κυ­κλο­φο­ρία του Μα­νι­φέ­στου των Ερ­γα­τι­κών έδωσε φτερά στα πόδια του Κόρ­μπιν. Πράγ­μα­τα όπως οι εθνι­κο­ποι­ή­σεις, η αύ­ξη­ση της φο­ρο­λο­γί­ας στους πλού­σιους, η κα­τάρ­γη­ση των δι­δά­κτρων στα πα­νε­πι­στή­μια, η αύ­ξη­ση του κα­τώ­τα­του μι­σθού απο­δεί­χθη­καν εξαι­ρε­τι­κά δη­μο­φι­λή και στην βάση των Ερ­γα­τι­κών, που είχε εγκα­τα­λεί­ψει το κόμμα της τα προη­γού­με­να χρό­νια του σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, αλλά και στη νε­ο­λαία, που συμ­με­τεί­χε σε σπά­νια ψηλά πο­σο­στά και ψή­φι­σε μα­ζι­κά Κόρ­μπιν, δεί­χνο­ντας πως τα νιάτα της Αγ­γλί­ας κου­βα­λούν «ανα­χρο­νι­στι­κές ιδέες του μα­κρι­νού πα­ρελ­θό­ντος» κι αδυ­να­τούν να αγκα­λιά­σουν το «μο­ντερ­νι­σμό» της ισο­πέ­δω­σης των δι­καιω­μά­των (και του κυ­νη­γιού αλε­πούς πα­ρε­μπι­πτό­ντως…).

Το Ερ­γα­τι­κό Κόμμα έχανε στα­θε­ρά έδρες σε κάθε εκλο­γή από το 2001 και μετά. Τα πο­σο­στά του είχαν κα­θη­λω­θεί στο ιστο­ρι­κό χα­μη­λό του 30%. Με τον Τζέ­ρε­μι Κόρ­μπιν κέρ­δι­σε 3.300.000 ψή­φους επι­πλέ­ον, ανέ­βη­κε κατά 10 μο­νά­δες στο 40% και αύ­ξη­σε τον αριθ­μό των εδρών του κατά 29. Είναι αντί­στοι­χο πο­σο­στό και με­γα­λύ­τε­ρος αριθ­μός ψήφων σε σχέση με την νίκη του Τόνι Μπλερ το 2001. Η σύ­γκρι­ση συ­μπυ­κνώ­νει την αλ­λα­γή επο­χής: Ο Μπλερ είχε κα­τορ­θώ­σει να δη­μιουρ­γή­σει κοι­νω­νι­κό ρεύμα γύρω από τις «εκ­συγ­χρο­νι­στι­κές» του ιδέες, και τους «Νέους Ερ­γα­τι­κούς». Αυτός και οι οπα­δοί του πί­στε­ψαν ότι αφού λει­τούρ­γη­σε τότε, θα λει­τουρ­γεί για πάντα. Μόνο που αυτό το ρεύμα εν τω με­τα­ξύ εξα­νε­μί­στη­κε από τη σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της εφαρ­μο­γής των μπλε­ρι­κών ιδεών και οι Ερ­γα­τι­κοί οδη­γή­θη­καν σε δια­δο­χι­κές ήττες. Σή­με­ρα, ο Κόρ­μπιν δη­μιουρ­γεί κοι­νω­νι­κό ρεύμα σε ρήξη με αυτές τις ιδέες, και πάνω στην υπό­σχε­ση ότι οι Ερ­γα­τι­κοί θα αλ­λά­ξουν, και θα πά­ψουν να είναι το απω­θη­τι­κό δη­μιούρ­γη­μα του Μπλερ (ο οποί­ος μέχρι την ώρα που γρά­φο­νταν αυτές οι γραμ­μές, δεν είχε πει λέξη για το απο­τέ­λε­σμα, μια το­πο­θέ­τη­ση την οποία θα συ­νε­χί­σου­με να πε­ρι­μέ­νου­με με αδη­μο­νία).

Αυτή είναι η ση­μα­σία της επι­τυ­χί­ας του Κόρ­μπιν, πέρα από τον αριθ­μό εδρών του Ερ­γα­τι­κού Κόμ­μα­τος (έδρες που άλ­λω­στε πι­θα­νό­τα­τα θα κα­τα­λά­βουν άν­θρω­ποι που δια­φω­νούν με το Μα­νι­φέ­στο του κόμ­μα­τος και δεν χά­νουν ευ­και­ρία να επι­χει­ρούν να ανα­τρέ­ψουν την ηγε­σία του). Ήταν η απο­κά­λυ­ψη ενός κοι­νω­νι­κού ρεύ­μα­τος που «ζητά» αλ­λα­γή πο­λι­τι­κής, που μπο­ρεί τώρα να τρί­βει το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα στα μού­τρα των Μέρ­ντοχ και των Μέι, αλλά και των Μπλερ και των «σο­βα­ρών» κε­ντρο­α­ρι­στε­ρών ανα­λυ­τών που από κοι­νού απα­ξί­ω­ναν τις «σο­σια­λι­στι­κές ιδέες». (η φήμη ότι ο Μέρ­ντοχ όρ­μη­σε βρί­ζο­ντας έξω από το δω­μά­τιο με την εμ­φά­νι­ση των πρώ­των έξιτ πολ είναι μια ει­κό­να που συ­μπυ­κνώ­νει το ευ­χά­ρι­στο του απο­τε­λέ­σμα­τος…)

Ένα από τα γε­ρά­κια του μπλε­ρι­σμού, ο Άλα­στερ Κά­μπελ, συ­νε­χί­ζει να ζει στον δικό του κόσμο, στον οποίο το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα ερ­μη­νεύ­ε­ται ως «η απά­ντη­ση των οπα­δών της Πα­ρα­μο­νής στην ΕΕ»(!). Είναι μια ανά­λυ­ση που ίσως δούμε να απλώ­νε­ται διε­θνώς. Το ότι τμήμα της βάσης των Ερ­γα­τι­κών είχε στη­ρί­ξει το Brexit, το ότι οι Ερ­γα­τι­κοί δεί­χνουν να είναι οι βα­σι­κοί ωφε­λη­μέ­νοι της εξα­φά­νι­σης του UKIP στις ρη­μαγ­μέ­νες πα­λιές ερ­γα­του­πό­λεις του Βορρά ή το ότι οι Φι­λε­λεύ­θε­ροι Δη­μο­κρά­τες, το κόμμα που ταυ­τί­στη­κε από­λυ­τα κι 100% με το Bremain έμει­ναν στα ίδια πο­σο­στά και κέρ­δι­σαν μόλις 3 έδρες σε σχέση με το 2015 δεν απα­σχο­λεί τους «ανα­λυ­τές» που θα ισχυ­ρι­στούν κάτι τέ­τοιο. Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, στα μικρά, ξε­χω­ρι­στά θε­τι­κά ση­μεία των εκλο­γών, η μη εκλο­γή του ηγέτη των Φι­λε­λεύ­θε­ρων Νικ Κλεγκ στο κοι­νο­βού­λιο…

Εντυ­πω­σια­κός (κι ευ­χά­ρι­στος) ήταν ο κα­τα­πο­ντι­σμός του UKIP. Είχε μπει σε κρίση και ανα­με­νό­ταν η πτώση του, μετά το Brexit. Ο Φά­ρατζ είχε δια­πι­στώ­σει πρώ­τος ότι ως μο­νο­θε­μα­τι­κό κόμμα ήταν κα­τα­δι­κα­σμέ­νο να υπο­χω­ρή­σει μετά την επί­τευ­ξη του μο­να­δι­κού του στό­χου, και πή­δη­ξε έγκαι­ρα από το κα­ρά­βι. Αλλά η έκτα­ση της ήττας ήταν εντυ­πω­σια­κή. Σε επί­πε­δο εδρών, χάνει την μο­να­δι­κή που είχε. Αλλά η εκλο­γι­κή του βάση (που ήταν πολύ πιο ση­μα­ντι­κή) εξα­ε­ρώ­θη­κε: Οι 3.900.000 ψήφοι και το 12,5% έγινε 590.000 και 1,8%! Οι δε­ξιοί, ρα­τσι­στές ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στές επέ­στρε­ψαν στους Τό­ρη­δες, που υλο­ποιούν το Brexit. Εν­δια­φέ­ρον έχει το τμήμα που εν­δε­χο­μέ­νως με­τα­κι­νή­θη­κε προς τους Ερ­γα­τι­κούς, απο­κα­λύ­πτο­ντας και με αυτόν τον τρόπο ότι η ψήφος υπέρ του Brexit ήταν πολύ πιο σύν­θε­τη κι αντι­φα­τι­κή από όλες τις απλου­στευ­τι­κές ερ­μη­νεί­ες.

Στη Σκο­τία, το SNP πα­ρέ­μει­νε η με­γα­λύ­τε­ρη πο­λι­τι­κή δύ­να­μη, αλλά είδε την πα­ντο­δυ­να­μία του (56 στις 59 έδρες το 2015!) να γκρε­μί­ζε­ται: Μένει με 35 έδρες και είδε κο­ρυ­φαία του στε­λέ­χη να μέ­νουν εκτός. Είχε ση­μα­ντι­κές απώ­λειες προς τους Συ­ντη­ρη­τι­κούς, που πήγαν πολύ καλά σε σχέση με την πα­ρά­δο­σή τους στη Σκο­τία, αλλά και προς τους Ερ­γα­τι­κούς που ανέ­κτη­σαν τμήμα της δύ­να­μής τους (το 2015 υπέ­στη­σαν «πα­σο­κο­ποί­η­ση»). Μια πρώτη, πρό­χει­ρη, εκτί­μη­ση είναι πως η σύν­δε­ση του αι­τή­μα­τος για νέο δη­μο­ψή­φι­σμα με την προ­ο­πτι­κή πα­ρα­μο­νής στην ΕΕ, έσπρω­ξε τους σκο­τσέ­ζους ψη­φο­φό­ρους του Brexit στο Συ­ντη­ρη­τι­κό Κόμμα, ενώ -όπως πα­ρα­δέ­χο­νται και ηγε­τι­κά στε­λέ­χη του SNP- ίσως απο­δεί­χθη­κε ότι η επι­μο­νή σε νέο δη­μο­ψή­φι­σμα, 3 χρό­νια μετά το προη­γού­με­νο δεν ήταν σε αντι­στοι­χία με τις λαϊ­κές δια­θέ­σεις σε αυτή τη συ­γκυ­ρία. Ένα άλλο τμήμα ψη­φο­φό­ρων του SNP, ήταν απο­γοη­τευ­μέ­νοι οπα­δοί των Ερ­γα­τι­κών που βρή­καν νέα «στέγη», όταν το SNP έκανε πο­λι­τι­κή στρο­φή για να το­πο­θε­τη­θεί ως επι­λο­γή «στα αρι­στε­ρά των Ερ­γα­τι­κών». Είναι λο­γι­κό, κά­ποιοι από αυ­τούς να επι­στρέ­φουν λόγω Κόρ­μπιν. Συ­νο­λι­κό­τε­ρα τα μι­κρό­τε­ρα κόμ­μα­τα (και το SNP) ανά­με­σά τους, πλή­ρω­σαν την πό­λω­ση που οδή­γη­σε σε μια εντυ­πω­σια­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση του δι­κομ­μα­τι­σμού, καθώς τα δύο κόμ­μα­τα κυ­ριάρ­χη­σαν και μά­λι­στα σε συν­θή­κες αυ­ξη­μέ­νης συμ­με­το­χής.

Προ­ε­κλο­γι­κά, γρά­φα­με πως η Μέι ελ­πί­ζει σε μια με­γά­λη νίκη τώρα, γιατί ξέρει ότι τα επό­με­να χρό­νια θα έχει μπρο­στά της «πε­ρι­πέ­τειες» που θα προ­κα­λέ­σουν απα­νω­τές κρί­σεις. Η Μέι βγαί­νει ητ­τη­μέ­νη, και αυτές οι «πε­ρι­πέ­τειες» πα­ρα­μέ­νουν μπρο­στά της… Αν το «ρεύμα Κόρ­μπιν» βρει έκ­φρα­ση και στους δρό­μους και δε μεί­νει απλά μια εκλο­γι­κή κα­τα­γρα­φή, που θα προ­σμέ­νει πα­θη­τι­κά τις επό­με­νες κάλ­πες, θα ανοί­ξει μια πολύ εν­δια­φέ­ρου­σα πε­ρί­ο­δος στη Βρε­τα­νία…

Πηγή: https://rproject.gr