Γράφει η Ελένη Φλωριανού*
Εμβρόντητη παρακολουθώ τις αντιδράσεις κάποιων ιερέων και γονέων στο νησί (ευτυχώς μιας μειοψηφίας), που διαμαρτύρονται κατά των αναφορών σε άλλες θρησκείες σε βιβλίο θρησκευτικών του δημοτικού. Έχει ξεσπάσει μια απίστευτη ρητορική μίσους που συνοδεύεται από συλλογή υπογραφών για απόσυρση του βιβλίου ή αποχή από τομάθημα, μια καλά υπονομευόμενη συνωμοσιολογία και κινδυνολογία για «την προσπάθεια εξισλαμισμού» των χριστιανόπουλων με δούρειο ίππο 2-3 σελίδες του επίμαχου βιβλίου! Βέβαια, πολλοί γονείς δήλωσαν πως δεν θέλουν να υπογράψουν, θεωρούν το όλο θέμα μεγάλη γελοιότητα, αλλά φοβούνται μη στιγματιστούν ως «μη-Χριστιανοί» και εγκλωβίζονται σε διλήμματα του τύπου «ή αρνείσαι μετά βδελυγμίας να μάθουν τα παιδιά σου σε τι προσεύχονταν οι Ινδιάνοι ή είσαι άθεος».
Και έμεινα αρχικά εμβρόντητη, γιατί μου φάνηκε ακατανόητο το ξαφνικό αυτό ξέσπασμα για την αναφορά σε άλλες θρησκείες! Μα καλά, αυτοί οι γονείς έχουν σχεδόν την ηλικία μου, τόσο ύπνο έριχναν την ώρα των θρησκευτικών, όταν διδασκόμαστε στο σχολείο τις βασικές αρχές του Ισλαμισμού, του Ινδουϊσμού, του Βουδισμού, ακόμα και αφρικανικών θρησκειών τη δεκαετία του 70, του 80, του 90 και μέχρι σήμερα στα βιβλία των θρησκευτικών «Χριστιανισμός και κόσμος» και «Χριστιανισμός και θρησκεύματα». (Για όποιον θέλει να «φρεσκάρει» τη μνήμη του, τα βιβλία αυτά διανέμονταν και διδάσκονταν από το 1978 έως και σήμερα και είναι διαθέσιμα σε ψηφιακή μορφή στο διαδίκτυο). Και ορθώς διδάσκονται, όχι φυσικά ως προσπάθεια προσηλυτισμού –όπως κάποιοι φοβούνται- αλλά ως προσέγγιση παγκόσμιων φιλοσοφικών και θρησκευτικών ρευμάτων, άλλωστε η συγκριτική θρησκειολογία είναι μάθημα που διδάσκεται στα σχολεία της Ευρώπης και της Αμερικής και σε όλες τις θεολογικές σχολές συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.
Ποια «μύγα», λοιπόν, ξύπνησε ξαφνικά το φόβο προσηλυτισμού σε ξένη θρησκεία; Ποιος κατάφερε να εξοργίσει και να κινητοποιήσει τους γονείς, που τόσα χρόνια θα τους θέλαμε δίπλα μας να διαμαρτύρονται και να συλλέγουν υπογραφές για τη χρυσοπληρωμένη «δωρεάν» παιδεία που οδηγεί σε οικονομική αιμορραγία τους ίδιους και σε ευημερία την παραπαιδεία, το σκληρό και ανταγωνιστικό εξετασιοκεντρικό σύστημα που εξοντώνει σωματικά και ψυχικά τα παιδιά τους; Μετά διαπίστωσα πως το θέμα ήρθε ως επερώτηση στη Βουλή από βουλευτή της Χρυσής Αυγής και ως «κυριακάτικο κήρυγμα» σε τοπικές εκκλησίες και μου λύθηκαν οι απορίες. Δεν καταφέραμε να κινητοποιήσουμε τους γονείς για τα αυτονόητα, ίσως γιατί δεν διαθέτουμε το λαϊκίστικο λόγο της ακροδεξιάς με τις πατριωτικές κορώνες, ούτε το κύρος της αυθεντίας ενός ιερέα που καθοδηγεί το ποίμνιό του στα επικίνδυνα μονοπάτια του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας.
Αναφορές σε άλλες θρησκείες πάντα υπήρχαν στα βιβλία των θρησκευτικών. Μα αυτή τη φορά η αναφορά στο Ισλάμ ήταν μια καλή αφορμή για «ξεσηκωμό». Αυτή βέβαια η ισλαμοφοβία δεν είναι κάτι καινοφανές- οι μισαλλόδοξες φωνές αλυχτούσαν σε όλη τη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης έξω από ορισμένα δημοτικά σχολεία που ενσωμάτωσαν προσφυγόπουλα – «μακριά από τα σχολεία μας και τα παιδιά μας, ο κίνδυνος εξισλαμισμού είναι εδώ» ούρλιαζαν σε κατάσταση παροξυσμού για το «τέρας του προσηλυτισμού» που κρυβόταν σε 6χρονα κατατρομαγμένα και ξεριζωμένα από την πατρίδα τους παιδιά… Η ιστορία του ξένου, του μετανάστη, του πρόσφυγα επαναλαμβάνεται στον κύκλο της ιστορίας ,
- στη φωνή του γέρου -Κάτωνα που – μπροστά στη μαζική παρουσία Ελλήνων στη Ρώμη- προειδοποιούσε για τη διαφθορά των χρηστών ρωμαϊκών ηθών από τους διεφθαρμένους Έλληνες και καλούσε τους συμπολίτες του να μην εμπιστεύονται τους Έλληνες γιατρούς που είχαν κατακλύσει τη Ρώμη, γιατί –τάχα- υπήρχε οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης της ρωμαϊκής φύτρας με ελληνικά γιατροσόφια-δηλητήρια!!
- στη μαζική υστερία των Αμερικανών στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, όταν- δεχόμενοι ένα τεράστιο κύμα μεταναστών στη «Γη της επαγγελίας» ούρλιαζαν στους δρόμους «κλείστε τα σύνορα» και «έξω οι βρωμοέλληνες». Εμάς, τους «βρωμοέλληνες» μας συγκατέλεγαν στην ομάδα των «επικίνδυνων για τη δημόσια ασφάλεια» στοιχείων μαζί με άλλους μετανάστες του ευρωπαϊκού νότου και τυγχάναμε της ίδιας αντιμετώπισης με τους μαύρους έχοντας μπει και στο στόχαστρο της Κου-Κλουξ-Κλαν. Είναι χαρακτηριστικό πρωτοσέλιδο της εποχής «Λευκή γυναίκα εθεάθη με Έλληνα» αλλά και πινακίδες στα μαγαζιά «απαγορεύεται η είσοδος σε μαύρους και σε Έλληνες». Η ασφάλεια, τα χρηστά ήθη και τα εθνικά ιδεώδη της Αμερικής κινδύνευαν από εμάς!
- Στη δήλωση του υφυπουργού προεδρίας της Αυστραλίας «Δεν επιδίδονται σε καμιά χρήσιμη εργασία, η οποία θα διεκπεραιωνόταν λιγότερο καλά χωρίς τη βοήθεια τους (…) Κοινωνικά και οικονομικά αυτός ο τύπος του μετανάστη συνιστά απειλή για την κοινότητα. Θα ήταν προς όφελος της πορείας, αν η είσοδος τους απαγορευόταν ολοσχερώς» που το 1925 αναφερόταν στους Έλληνες μετανάστες του Κουίνσλαντ.
- Στις φωνές των Γερμανών τη δεκαετία του ΄60 που αποκαλούσαν «ντι σβάινε» (γουρούνια) και «βρωμιάρηδες» τους γκάσταρμπάιτερ»: τους εργάτες –σε τεράστιο ποσοστό Έλληνες- που επάνδρωσαν την ερημωμένη από εργατικό δυναμικό Γερμανία. Οι «βρωμιάρηδες» Έλληνες ήταν απειλή για τη δημόσια υγεία και τη δημόσια ασφάλεια!
- Στις σελίδες γαλλικού λεξικού από το οποίο -μόλις το 1960, μετά από παρέμβαση της ελληνικής πρεσβείας στο Παρίσι και της επίσκεψης Καραμανλή- απαλείφθηκαν οι προδήλως ρατσιστικές ερμηνείες της μεταφορικής χρήσης του όρου «Έλληνας». Ποιες ερμηνείες; «Παλιάνθρωπος», «απατεώνας», «λωποδύτης»!…
Οι ξένοι, σε όλες τις εποχές και σε όλα τα κράτη, ήταν πάντα ένας εύκολος αποδιοπομπαίος τράγος έτοιμος να φορτωθεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια για την οικονομική κρίση, την κοινωνική ανισότητα, τη φτώχια, την ανεργία, την εγκληματικότητα, τη διάβρωση των εθνικών ιδεωδών. Η συνταγή της προπαγάνδας είναι παλιά, όσο παλιά είναι και η ανάγκη για μετανάστευση, όσο παλιά είναι και η προσφυγιά: κινδυνολογία, δέσμευση της λογικής με υψηλές έννοιες («πατρίδα», «θρησκεία», «εθνική καθαρότητα») που παρουσιάζονται να πλήττονται από τον ξένο εισβολέα και που καλείσαι- ως γνήσιος πατριώτης- να υπερασπιστείς, ιστορική παραποίηση και λήθη, ρητορική μίσους και διαχωρισμού. Και φυσικά οι πολιτικοί και θρησκευτικοί φορείς εξουσίας γνωρίζουν πως ο σίγουρος τρόπος να ποδηγετήσεις τον κόσμο είναι να τον κρατάς στην αμορφωσιά και στην άγνοια. Ορθολογισμός, κριτική σκέψη, αμφισβήτηση, ανθρωπιστικά ιδεώδη είναι η αντίσταση απέναντι στην κονιορτοποίηση της σκέψης.
Ας κάψουμε λοιπόν τις επίμαχες σελίδες στην πυρά. Ας ανοίξουμε πάλι τις πύλες που θα μας οδηγήσουν στο σκοταδισμό του Μεσαίωνα. Ας ανεχτούμε θεολόγους του νησιού να ρητορεύουν για τον κίνδυνο εξισλαμισμού, αν οι ξένοι αποκτήσουν στη χώρα μας το δικό τους χώρο λατρείας. Ας ξεχάσουμε πως σε όλες τις ηπείρους ανάμεσα σε καθολικούς, σε άθεους, σε βουδιστές , σε εβραίους και δεκάδες άλλα θρησκεύματα οι ορθόδοξοι χριστιανοί μετανάστες έχουν τους δικούς τους ναούς. Ας μη μάθουμε ποτέ για τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου ούτε για την ανεξιθρησκία. Ας μην μάθουν ποτέ τα παιδιά τι πρεσβεύουν οι άλλες θρησκείες. Ας μη μάθουν ότι όλοι οι μουσουλμάνοι δεν είναι τζιχαντιστές. Ας μη μάθουν ποτέ τι μας ενώνει, μόνο τι μας χωρίζει.
Γιατί όταν αγνοείς την ταυτότητα του ξένου είναι πιο εύκολο να στον σκιαγραφήσουν ως τον απόλυτο εχθρό της κοινωνίας και του έθνους – και όταν καταγραφεί στη συνείδησή σου ως ο εχθρός που σε απειλεί,(οικονομικά, πολιτιστικά, εθνικά, θρησκευτικά, κοινωνικά) τότε νομιμοποιείται ηθικά η απέλασή του, η περιθωριοποίησή του, ο ξυλοδαρμός του, το μαχαίρωμά του και φυσικά η δική σου κομματική ή ιδεολογική συσπείρωση γύρω από όσους υπόσχονται να κρατήσουν τον «εχθρό» μακριά και σένα στον ασφαλή αποπροσανατολισμό σου από όσους πραγματικά ευθύνονται για την κακοδαιμονία μας..
Από την άγνοια στο μίσος και από το μίσος στην απανθρωπιά, 2 σελίδες δρόμος…
* Η Ελένη Φλωριανιού είναι εκπαιδευτικός
Πηγή: https://kalymnosola.com
