Φωτογραφία: Annette Hauschild, παραχώρηση από το Ostkreuz.
«Ήμουν γύρω στα 19, όταν συνειδητοποίησα ότι το Ολοκαύτωμα πράγματι συνέβη».
Heidi Benneckenstein είναι μια 24χρονη δασκάλα και μητέρα ενός μικρού αγοριού. Πριν από περίπου έναν χρόνο, ωστόσο, ήταν μια νεοναζί ονόματι Heidrun Redeker. Η Heidrun γεννήθηκε σε μια ακροδεξιά οικογένεια που ζει κοντά στο Μόναχο. Τη μεγάλωσαν με τις «völkische» αξίες – μια γερμανική λέξη που μεταφράζεται ως «λαϊκές», όμως σημαίνει κάτι πολύ πιο μοχθηρό και περιγράφεται καλύτερα με τις έννοιες της πειθαρχίας, της υπακοής και του φανατικού πατριωτισμού.
Όταν ήταν επτά ετών, η Heidi πέρασε το πρώτο από τα πολλά εν συνεχεία καλοκαίρια της σε μια κατασκήνωση που τη διεύθυνε το «Heimattreuen Deutschen Jugend» (HDJ) – μια λέσχη νεολαίας που είχε ως στόχο τη δημιουργία της νέας γενιάς της ναζιστικής ελίτ (το γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών έκλεισε τη λέσχη το 2009). Η Heidi ήταν επίσης αρνήτρια του Ολοκαυτώματος και γιόρταζε τα γενέθλια του Hitler.
Εκτός από τη διδασκαλία, η Heidi απολαμβάνει, επίσης, τη συγγραφή. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, Ein Deutsches Mädchen (εκδ. Klett-Cotta, Μια Γερμανίδα Κοπέλα), μια αυτοβιογραφική περιγραφή της εσωτερικής λειτουργίας της γερμανικής νεοναζιστικής σκηνής. Συναντήθηκα μαζί της, για να μιλήσουμε για αυτό.
«Θυμάμαι μια φορά που έδειχνα σε μια φίλη μου πώς να σχεδιάσει τη σβάστικα».
VICE: Πώς ήταν η παιδική σου ηλικία; Heidi Benneckenstein: Ο πατέρας μου ήταν πολύ αυστηρός – έπρεπε να του ζητάμε την άδεια για τα πάντα. Στο μεσημεριανό, η αδερφή μου κι εγώ μπορούσαμε να μιλήσουμε, μόνο όταν μας απευθυνόταν ο λόγος.
Πολύ αυστηρό ακούγεται αυτό, όμως όχι απαραίτητα ναζιστικό. Όχι, όμως βασίζεται στις αρχές των ναζί.
Πότε συνειδητοποίησες ότι η οικογένειά σου ήταν νεοναζί και όχι απλώς διαφορετική από τις άλλες; Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω σχολείο, είχα ήδη την αίσθηση ότι δεν είμαστε σαν τις υπόλοιπες οικογένειες. Θυμάμαι μια φορά που έδειχνα σε μια φίλη μου πώς να σχεδιάσει τη σβάστικα. Τότε, δεν ήξερα ότι είχε να κάνει με την ακροδεξιά ιδεολογία. Νόμιζα απλώς ότι έδειχνα κάτι ενδιαφέρον στη φίλη μου.
Ο πατέρας σου είναι νεοναζί και αρνητής του Ολοκαυτώματος, ο οποίος γιορτάζει τα γενέθλια του Hitler. Η μητέρα σου πώς είναι; Όσο πιο πολύ το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι δεν είχε τόσο ακραίες αντιλήψεις – τουλάχιστον σε σχέση με τον πατέρα μου. Φυσικά, ήταν μπροστά κάθε φορά που ο πατέρας μου έκανε ένα ρατσιστικό αστείο και το ανεχόταν. Όμως ήμασταν πολύ κοντά και μπορώ να πω ότι είχαμε έως και μια σχέση αγάπης. Προσπάθησε να με προστατέψει από τον πατέρα μου, όσο περισσότερο μπορούσε.
«Σήμερα, υπάρχουν νεοναζί με hipster μούσια. Όμως φοράνε συγκεκριμένες μάρκες και κονκάρδες, για να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο»
Η πρώτη σου επαφή με τον ευρύτερο νεοναζιστικό χώρο ήταν στην ηλικία των επτά ετών, όταν πρωτοπήγες σε ένα σύγχρονο στρατόπεδο νεολαίας του Hitler. Πώς ήταν εκεί; Το πρώτο απόγευμα ήταν πολύ διασκεδαστικό, επειδή ένιωθα ότι είμαι σε μια κλασική κατασκήνωση προσκόπων – περνούσαμε την περισσότερη ώρα παίζοντας. Όμως η ατμόσφαιρα άλλαξε τις επόμενες μέρες, καθώς οι κανόνες και οι ομαδάρχες που τους επέβαλλαν γίνονταν όλο και πιο αυστηροί.
Δηλαδή; Για παράδειγμα, μας ξυπνούσαν στις επτά το πρωί και μας έβαζαν να κάνουμε ασκήσεις σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν. Μια μέρα, τιμώρησαν ένα αγόρι στο πρωινό εγερτήριο, επειδή δεν στεκόταν εντελώς ίσια. Τον ανάγκασαν να κάνει κάμψεις, ενώ ταυτόχρονα του φώναζαν. Κάποιοι ομαδάρχες έριχναν ακόμη και ξύλο στα παιδιά που δεν έκαναν αυτό που τους έλεγαν.
Τι άλλες δραστηριότητες υπήρχαν στην κατασκήνωση; Τα κορίτσια κυρίως εξασκούνταν στο ράψιμο και το κέντημα και τα αγόρια έχτιζαν πράγματα και έκαναν πυγμαχία. Γίνονταν τακτικές διαλέξεις για σημαντικές προσωπικότητες των ναζί, όπως για την αγαπημένη πιλότο του Hitler, τη Hanna Reitsch και προτού πέσουμε για ύπνο, τραγουδούσαμε τραγούδια του Γ΄ Ράιχ. Μας μεγάλωναν με σκοπό να γίνουμε η νεοναζιστική ελίτ.
«Επαναλαμβάνουν φράσεις που έχουν δανειστεί από βιβλία που έχουν αποστηθίσει. Δεν καταλαβαίνουν πραγματικά τι λένε»
Στο βιβλίο σου, γράφεις ότι η κατασκήνωση παρακολουθούνταν από την Αστυνομία. Παρενέβη ποτέ; Οι μυστικές υπηρεσίες πάντα βρίσκονταν κάπου έξω από την κατασκήνωση, όμως δεν μπήκαν ποτέ μέσα. Στην κατασκήνωση, μας έλεγαν ότι η Αστυνομία ήταν εχθρός μας. Ένα βράδυ, μας είπαν ότι η Αστυνομία είχε κάνει έφοδο στην κατασκήνωση και μας είπαν να τρέξουμε στο δάσος. Όταν φτάσαμε σε ένα ξέφωτο, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν υπήρχαν πουθενά αστυνομικοί. Το μόνο που είδαμε ήταν μια γουρουνοκεφαλή καρφωμένη σε ένα ξύλο. Νομίζω ότι αυτό ήταν μια άσκηση, όμως δεν έχω ιδέα ποιος ακριβώς ήταν ο σκοπός της.
Πώς μπορούσε να γίνει κάποιος μέλος του HDJ; Σου έκαναν πρόταση, μόνο αν ο αρχηγός της οργάνωσης θεωρούσε ότι είσαι άξιος. Τα μέλη αποτελούνταν κατά βάση από παιδιά που προέρχονταν από οικογένειες ακαδημαϊκών και μεγαλοαστών και όχι τόσο από άλλες κοινωνικές ομάδες.
Οι νεοναζί με τα ξυρισμένα κεφάλια και τις Doc Martens είναι απλώς ένα κλισέ; Στη δεκαετία του 1990, οι ακροδεξιοί συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να κατασκευάσουν μια νέα εικόνα που να προσελκύει τις νέες γενιές. Σήμερα, υπάρχουν νεοναζί με hipster μούσια. Όμως φοράνε συγκεκριμένες μάρκες και κονκάρδες, για να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλo.
«Πολλά άτομα γίνονται «προσωρινοί ναζί» που τραμπουκίζουν κόσμο για μερικά χρόνια, μέχρι που τελικά ωριμάζουν και αλλάζουν»
Πόσα πράγματα γνωρίζουν οι νεοναζί για την πολιτική; Αν επιχειρήσεις να κάνεις μια συζήτηση για περίπλοκα πολιτικά ζητήματα, θα καταλάβεις γρήγορα ότι οι γνώσεις τους είναι πολύ περιορισμένες. Κυρίως επαναλαμβάνουν φράσεις που έχουν δανειστεί από βιβλία που έχουν αποστηθίσει. Δεν καταλαβαίνουν πραγματικά τι λένε.
Εσύ μεγάλωσες σε ένα αυστηρό, ακροδεξιό οικογενειακό περιβάλλον. Πώς όμως μπαίνουν στον χώρο άλλοι έφηβοι; Βασικά, είναι πολύ σπάνιο να έρθει κάποιος σε επαφή με τον χώρο μέσω της οικογένειάς του. Οι περισσότεροι είναι γύρω στα 15 ή 16 όταν μπαίνουν στον χώρο και συχνά είναι μια μορφή επανάστασης για αυτούς. Η ιδεολογία είναι πολύ απλή, κατανοητή και ευκολοχώνευτη, επομένως είναι πολύ εύκολο να προσηλυτίσεις κάποιον. Πολλά άτομα γίνονται «προσωρινοί ναζί» που τραμπουκίζουν κόσμο για μερικά χρόνια, μέχρι που τελικά ωριμάζουν και αλλάζουν.
Πηγή:https://www.vice.com
