Ευρώπη-τέρας: το αδιανόητο είναι ήδη παρόν

Η άγρια δο­λο­φο­νία της Μαλ­τέ­ζας δη­μο­σιο­γρά­φου Ντάφ­νι Κα­ρουά­να Γκα­λί­ζια, γε­γο­νός που κά­πο­τε θα ήταν αδια­νό­η­το, ήρθε σαν πικρό κε­ρα­σά­κι σε μια δη­λη­τη­ριώ­δη τούρ­τα στην οποία με­τε­ξε­λίσ­σε­ται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο η Ευ­ρώ­πη και ει­δι­κά η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση.

Πα­ρό­τι δεν ασχο­λιό­ταν άμεσα με την πο­λι­τι­κή, η Γκα­λί­ζια δεν τα είχε καλά με τους «με­γά­λους» (το αυ­το­κί­νη­τό της στο οποίο είχε το­πο­θε­τη­θεί η βόμβα ήταν ένα κοινό Πεζό 108). Ήταν η βα­σι­κή δη­μο­σιο­γρά­φος της έρευ­νας για τα Panama Papers στη Μάλτα. Απο­κά­λυ­πτε τη βρο­μιά των «από πάνω» αλλά και του υπο­κό­σμου, δύο χώρων που έχουν αρ­χί­σει να δια­πλέ­κο­νται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο σε πολ­λές χώρες της Ευ­ρώ­πης. Επί­σης απο­κά­λυ­πτε το ρόλο των τρα­πε­ζών στο ξέ­πλυ­μα χρή­μα­τος, ενώ στο στό­χα­στρό της είχαν βρε­θεί και άλλες εξου­σί­ες: ο ηγέ­της του Εθνι­κι­στι­κού Κόμ­μα­τος της Μάλ­τας, Άντριαν Ντέ­λια, αλλά και η ανώ­τα­τη δι­κα­στι­κός Κον­σου­έ­λα Σέρι Χε­ρέ­ρα.

Όμως πιο ση­μα­ντι­κός στη λίστα της Γκα­λί­ζια ήταν ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός της Μάλ­τας, Γιό­ζεφ Μου­σκάτ, καθώς η δη­μο­σιο­γρά­φος ερευ­νού­σε -τόσο για τον ίδιο όσο και για δύο στε­νούς συ­νερ­γά­τες του- μια σκαν­δα­λώ­δη χρη­μα­τι­κή συ­ναλ­λα­γή με την κυ­βέρ­νη­ση του Αζερ­μπαϊ­τζάν. Η Μάλτα μπο­ρεί να είναι μικρή αλλά είναι ση­μα­ντι­κή: εκτός από φο­ρο­λο­γι­κός πα­ρά­δει­σος για σειρά Ευ­ρω­παί­ων κα­πι­τα­λι­στών, είναι μέλος της ΕΕ και μά­λι­στα κατά τη διάρ­κεια της εξέ­λι­ξης του σκαν­δά­λου, δηλ. πριν από λί­γους μήνες, ασκού­σε την προ­ε­δρία της ΕΕ. Και αυτό είχε φέρει πο­νο­κε­φά­λους στις Βρυ­ξέλ­λες.

Η Γκα­λί­ζια είχε κα­ταγ­γεί­λει, βδο­μά­δες πριν, στην αστυ­νο­μία ότι δε­χό­ταν απει­λές για τη ζωή της. Όμως δεν ήταν τρα­πε­ζί­της, εφο­πλι­στής ή βιο­μή­χα­νος για να τεθεί υπό προ­στα­σία. Τώρα, εκ των υστέ­ρων θα την «δι­καιώ­σουν» αλλά μάλ­λον πρό­κει­ται για πα­ρω­δία: Ο Ντέ­λια έκανε λόγο για πο­λι­τι­κή δο­λο­φο­νία, ο Μου­σκάτ κά­λε­σε το FBI να βρει τους δο­λο­φό­νους, η δε υπό­θε­ση δι­κα­στι­κά ανα­τέ­θη­κε στη… Χε­ρέ­ρα!

Δι­καιώ­μα­τα;

Η δο­λο­φο­νία της Γκα­λί­ζια έφερε στο μυαλό πολ­λών ανα­λυ­τών τη Ρωσία του Πού­τιν, όπου δη­μο­σιο­γρά­φοι που κά­νουν κρι­τι­κή στον πρό­ε­δρο ή στο κα­θε­στώς δο­λο­φο­νού­νται ή εξα­φα­νί­ζο­νται (πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα η Άννα Πο­λιτ­κόφ­σκα­για). Μόνον εκεί (ή στην Τουρ­κία) η βαρ­βα­ρό­τη­τα των κα­πι­τα­λι­στι­κών κα­θε­στώ­των παίρ­νει τέ­τοιες μορ­φές. Μέχρι σή­με­ρα. Γιατί η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση έχει αλ­λά­ξει εδώ και καιρό.

Τις κυ­βερ­νή­σεις της Ουγ­γα­ρί­ας και της Πο­λω­νί­ας, π.χ., τις κα­τη­γο­ρούν οι ίδιοι οι υπό­λοι­ποι Ευ­ρω­παί­οι για έλ­λειμ­μα δη­μο­κρα­τί­ας, πα­ρο­μοιά­ζο­ντάς τες με τη Ρωσία. Τα κα­θε­στώ­τα στην υπό­λοι­πη ανα­το­λι­κή Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση επί­σης δεν πάνε πολύ πίσω.

Όμως οι Δυ­τι­κο­ευ­ρω­παί­οι δεν δι­καιού­νται για να ομι­λούν γιατί και εκεί γί­νο­νται αδια­νό­η­τα πράγ­μα­τα. Το κρά­τος της Ισπα­νί­ας έκανε πράγ­μα­τα που επί­σης μόνον στην Τουρ­κία και στη Ρωσία γί­νο­νταν μέχρι τώρα: φυ­λα­κί­σεις ηγε­τών ενός εθνι­κο-κοι­νω­νι­κού κι­νή­μα­τος, άγρια κα­τα­στο­λή ενά­ντια στον κα­τα­λα­νι­κό λαό, ετσι­θε­λι­κή αφαί­ρε­ση δι­καιω­μά­των, μα­φιό­ζι­κου τύπου απει­λές κ.λπ.

Το γει­το­νι­κό γαλ­λι­κό κρά­τος έχει επι­βά­λει κα­θε­στώς έκτα­κτης ανά­γκης από το 2015 ανα­στέλ­λο­ντας δη­μο­κρα­τι­κές ελευ­θε­ρί­ες με πρό­σχη­μα την τρο­μο­κρα­τία. Ταυ­τό­χρο­να κάνει τα πάντα για να ενι­σχύ­σει την πηγή της τρο­μο­κρα­τί­ας: στο εξω­τε­ρι­κό συμ­με­τέ­χει ή πρω­το­στα­τεί σε ιμπε­ρια­λι­στι­κές εκ­στρα­τεί­ες σε ισλα­μι­κές χώρες, στο δε εσω­τε­ρι­κό επι­βάλ­λει απα­γό­ρευ­ση ακόμη και του ολό­σω­μου μαγιό στις πα­ρα­λί­ες.

Η ισλα­μο­φο­βία έχει γίνει κύριο πο­λι­τι­κό σλό­γκαν όχι μόνον των φα­σι­στών αλλά και άλλων πο­λι­τι­κών κομ­μά­των. Και το σλό­γκαν έχει αρ­χί­σει να θε­σπί­ζε­ται κιό­λας. Οι μου­σουλ­μά­νοι οδη­γού­νται στη θέση των εβραί­ων και των κο­μου­νι­στών κατά το Με­σο­πό­λε­μο, σε ένα νέο κυ­νή­γι μα­γισ­σών, ένα κυ­νή­γι που συ­μπα­ρα­σύ­ρει αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα, κα­τα­κτή­σεις εκα­το­ντά­δων χρό­νων, τον ίδιο τον ευ­ρω­παϊ­κό αν­θρω­πι­σμό και δια­φω­τι­σμό.

Η εφη­με­ρί­δα «Γκάρ­ντιαν» προει­δο­ποιού­σε με άρθρο του στις αρχές της χρο­νιάς: «Διά­φο­ρες χώ­ρες-μέ­λη της ΕΕ και διά­φο­ρες πε­ρι­φε­ρεια­κές αρχές τους, αντέ­δρα­σαν στις επι­θέ­σεις [του ISIS] προ­τεί­νο­ντας, υιο­θε­τώ­ντας και εφαρ­μό­ζο­ντας κύ­μα­τα επί κυ­μά­των αντι­τρο­μο­κρα­τι­κών μέ­τρων τα οποία έχουν δια­βρώ­σει το κρά­τος δι­καί­ου, έχουν ενι­σχύ­σει τις εξου­σί­ες των εκτε­λε­στι­κών ορ­γά­νων, έχουν αφαι­ρέ­σει τις δι­κα­στι­κές προ­στα­σί­ες, έχουν πε­ριο­ρί­σει την ελευ­θε­ρία της έκ­φρα­σης και έχουν εκ­θέ­σει τους πά­ντες στις κρα­τι­κές πα­ρα­κο­λου­θή­σεις. Κομ­μά­τι κομ­μά­τι, το οι­κο­δό­μη­μα της προ­στα­σί­ας των δι­καιω­μά­των που τόσο προ­σε­κτι­κά κα­τα­σκευά­στη­κε μετά τον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, δια­λύ­ε­ται».

Δη­μο­κρα­τία;

Δεν είναι όμως μόνον τα δι­καιώ­μα­τα στο στό­χα­στρο. Η ίδια η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση λει­τουρ­γεί εδώ και χρό­νια με μη εκλεγ­μέ­να όρ­γα­να, όπως τα Συμ­βού­λια Υπουρ­γών. Το πε­ρί­φη­μο Eurogroup που απο­φα­σί­ζει σχε­δόν τα πάντα δεν υπάρ­χει στα χαρ­τιά γι’ αυτό και δεν κρα­τού­νται πρα­κτι­κά των συ­νε­δριά­σε­ων!

Σε κά­ποιες χώρες δεν υπάρ­χουν καν -για με­γά­λα δια­στή­μα­τα- εκλεγ­μέ­νες κυ­βερ­νή­σεις. Η Ιτα­λία, π.χ., κυ­βερ­νιέ­ται εδώ και χρό­νια από μη εκλεγ­μέ­νους πρω­θυ­πουρ­γούς και από μη εκλεγ­μέ­νες κυ­βερ­νή­σεις (βε­βαί­ως είναι επι­λεγ­μέ­νες από την άρ­χου­σα τάξη). Αλλού, κυ­βερ­νούν κυ­βερ­νή­σεις μειο­ψη­φί­ας, παρά τη θέ­λη­ση του λαού, δη­λα­δή και πάλι. Κι αλλού, όπως στην Ελ­λά­δα, οι κυ­βερ­νή­σεις εφαρ­μό­ζουν ακρι­βώς το αντί­θε­το από αυτό για το οποίο εξε­λέ­γη­σαν ή ακόμη ακρι­βώς το αντί­θε­το από αυτό που υπερ­ψη­φί­ζε­ται στα δη­μο­ψη­φί­σμα­τα.

Ο Τσί­πρας όμως δεν είναι ο πρώ­τος που «έπνι­ξε» απο­τέ­λε­σμα δη­μο­ψη­φί­σμα­τος. Είχαν προη­γη­θεί σειρά κυ­βερ­νή­σε­ων και συ­νο­λι­κά η ηγε­σία της ΕΕ: Σε δύο δη­μο­ψη­φί­σμα­τα σε δύο χώ­ρες-κλει­διά της Ευ­ρώ­πης, στη Γαλ­λία και στην Ολ­λαν­δία, οι λαοί είχαν απορ­ρί­ψει το ευ­ρω­σύ­νταγ­μα, τη θε­σμι­κή κα­το­χύ­ρω­ση του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στην Ευ­ρώ­πη στα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του 2000 (στην Ιρ­λαν­δία, το είχαν επί­σης απορ­ρί­ψει και έτσι τους έβα­λαν να ξα­να­ψη­φί­σουν ώστε με κα­ταλ­λη­λό­τε­ρη προ­πα­γάν­δα αυτή τη φορά να βγει το «ναι»). Κι όμως έγρα­ψαν τις λαϊ­κές απο­φά­σεις στα πα­λαιό­τε­ρα των υπο­δη­μά­των τους και επέ­βα­λαν τα ίδια πράγ­μα­τα που προ­έ­βλε­πε το Ευ­ρω­σύ­νταγ­μα μόνο που τώρα τα ονό­μα­σαν «Συν­θή­κη της Λι­σα­βό­νας».

Αδια­νό­η­τα είναι και τα πο­σο­στά που λαμ­βά­νουν τα φα­σι­στι­κά κόμ­μα­τα σε όλη την ΕΕ –τώρα πια και στη Γερ­μα­νία– αλλά και η συ­ζή­τη­ση περί συμ­με­το­χής τους στην κυ­βέρ­νη­ση (Αυ­στρία). Αδια­νό­η­το και προ­κλη­τι­κό είναι ότι στο Βέλ­γιο, την καρ­διά της ΕΕ, το ημι­φα­σι­στι­κό N-VA, έχει ανα­λά­βει εκτός από τα υπουρ­γεία Εσω­τε­ρι­κών, Άμυ­νας και Οι­κο­νο­μι­κών, και το υφυ­πουρ­γείο Ασύ­λου και Με­τα­νά­στευ­σης!

Σε αυτές τις συν­θή­κες, τα πρώτα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης έχουν κάνει την εμ­φά­νι­σή τους, κυ­ρί­ως στον νότο της ΕΕ. Δεν φυ­λα­κί­ζουν –ακόμη– Ευ­ρω­παί­ους, ούτε οδη­γούν σε μα­ζι­κές εξο­ντώ­σεις, αλλά δεν παύ­ουν να είναι τέ­τοια: η εξό­ντω­ση είναι χει­ρουρ­γι­κή και κυ­ρί­ως απο­τρε­πτι­κή, αλλά εξί­σου δια­βο­λι­κή, για να θυ­μη­θού­με τον Έλ­λη­να πρω­θυ­πουρ­γό που «μοι­ρά­ζε­ται κοι­νές αξίες» με τον πλέον ρα­τσι­στή και μι­σο­γύ­νη Πρό­ε­δρο που υπήρ­ξε στις ΗΠΑ.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από «Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά» φ.394 (25/10/17)