Πέρα από το αποτέλεσμα των εκλογών-Η καταλανική κρίση κλιμακώνεται και…αγριεύει!

Όμως, αν η έκ­βα­ση των εκλο­γών είναι εντε­λώς αβέ­βαιη το ίδιο δεν συμ­βαί­νει και με τη συ­νέ­χεια των κα­τα­λα­νι­κών εξε­λί­ξε­ων που είναι σε με­γά­λο βαθμό προ­βλέ­ψι­μη. Ο λόγος και πάλι απλός: Παρά τις προ­γραμ­μα­τι­κές και άλλες αδυ­να­μί­ες των ηγε­σιών του, το ανε­ξαρ­τη­σια­κό κί­νη­μα των Κα­τα­λα­νών είναι πια τόσο μα­ζι­κό, τόσο ρι­ζο­σπα­στι­κό και τόσο (αυτο)ορ­γα­νω­μέ­νο που καμιά κρα­τι­κή κα­τα­στο­λή, όσο σκλη­ρή κι αν είναι αυτή, δεν μπο­ρεί να το κάνει να συν­θη­κο­λο­γή­σει και να εγκα­τα­λεί­ψει τον αγώνα του για δη­μο­κρα­τία και ανε­ξαρ­τη­σία! Με άλλα λόγια, ό,τι κι αν βγει από τις κα­τα­λα­νι­κές κάλ­πες στις 21η Δε­κεμ­βρί­ου, δεν εί­μα­στε ακόμα παρά στην αρχή μιας μα­κράς και όλο και πιο σκλη­ρής -αν όχι βί­αι­ης και αι­μα­τη­ρής– ανα­μέ­τρη­σης που μέλ­λει να κλο­νί­σει συ­θέ­με­λα την Κα­τα­λο­νία, το Ισπα­νι­κό Κρά­τος αλλά και ολά­κε­ρη την Ευ­ρώ­πη!

Όλα αυτά δεν ση­μαί­νουν βέ­βαια και ότι το απο­τέ­λε­σμα των προ­σε­χών εκλο­γών είναι αδιά­φο­ρο, ότι δεν θα επη­ρε­ά­σει τις κα­το­πι­νές εξε­λί­ξεις. Και τρανή από­δει­ξη της τε­ρά­στιας ση­μα­σί­ας που του απο­δί­δουν οι πο­λέ­μιοι της κα­τα­λα­νι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας είναι οι (αντι­δη­μο­κρα­τι­κές) ενέρ­γειες του ίδιου του κα­θε­στώ­τος της Μα­δρί­της που δεν έχουν κα­νέ­να προη­γού­με­νο όχι μόνο στην Κα­τα­λο­νία αλλά και σε όλη τη “δη­μο­κρα­τι­κή Ευ­ρώ­πη”. Γιατί; Μα, επει­δή νο­θεύ­ουν προ­κα­τα­βο­λι­κά και προ­λη­πτι­κά αυτές τις εκλο­γές με χί­λιους δυο σκαν­δα­λώ­δεις και ελά­χι­στα ”νό­μι­μους” τρό­πους αρχής γε­νο­μέ­νης από το γε­γο­νός ότι εξα­να­γκά­ζουν τους ηγέ­τες της αντί­πα­λης ανε­ξαρ­τη­σια­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας και δη­μο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νης κυ­βέρ­νη­σης να διε­ξά­γουν την προ­ε­κλο­γι­κή τους εκ­στρα­τεία… μέσα από τις φυ­λα­κές της Μα­δρί­της (!) ή από τη βελ­γι­κή τους εξο­ρία!…

Και όχι μόνον αυτό: Το (πε­λώ­ριο και μό­νι­μως απο­σιω­πού­με­νο από τα ΜΜΕ) σκάν­δα­λο της προ­κα­τα­βο­λι­κής βί­αι­ης νό­θευ­σης των κα­τα­λα­νι­κών εκλο­γών της 21ης Δε­κεμ­βρί­ου πε­ρι­λαμ­βά­νει επί­σης τη δι­κα­στι­κή δίωξη, με βα­ρύ­τα­τες εξω­φρε­νι­κές κα­τη­γο­ρί­ες, 700 Κα­τα­λα­νών δη­μάρ­χων, που -επί­σης “κατά σύμ­πτω­ση”- απο­τε­λούν τη ρα­χο­λοκ­κα­λιά του λαϊ­κού ανε­ξαρ­τη­σια­κού κι­νή­μα­τος! Ή τη σύλ­λη­ψη και φυ­λά­κι­ση των κύ­ριων ηγε­τών του ορ­γα­νω­μέ­νου λαϊ­κού κι­νή­μα­τος! Ή την δια (αστυ­νο­μι­κού και δι­κα­στι­κού ρο­πά­λου) απα­γό­ρευ­ση κάθε δια­μαρ­τυ­ρί­ας για την αι­μα­τη­ρή αστυ­νο­μι­κή κα­τα­στο­λή και κάθε πρά­ξης αλ­λη­λεγ­γύ­ης στους πο­λι­τι­κούς κρα­τού­με­νους στους οποί­ους εξάλ­λου απα­γο­ρεύ­ε­ται (επί­σης δια ρο­πά­λου) ακόμα και να απο­κα­λού­νται… “πο­λι­τι­κοί κρα­τού­με­νοι”. Ή την κα­θη­με­ρι­νή ωμή λο­γο­κρι­σία, πα­ρα­βί­α­ση της ελευ­θε­ρο­τυ­πί­ας και απα­γό­ρευ­ση της πα­ρα­μι­κρής δη­μό­σιας κρι­τι­κής στα σώ­μα­τα ασφα­λεί­ας ακόμα και από τα… θύ­μα­τα των ρο­πά­λων της!

Με τα κα­τα­σταλ­τι­κά και αντι­δη­μο­κρα­τι­κά “κα­τορ­θώ­μα­τα” του Ισπα­νι­κού Κρά­τους να μην έχουν τε­λειω­μό δεν είναι να απο­ρεί κα­νείς με την ορ­γου­ε­λια­νή ατμό­σφαι­ρα που επι­κρα­τεί αυτό το καιρό στην Κα­τα­λο­νία της απα­γό­ρευ­σης του…”ανα­τρε­πτι­κού” κί­τρι­νου χρώ­μα­τος. (1) Ούτε επί­σης με το θρά­σος υπουρ­γού της κυ­βέρ­νη­σης Ραχόι, και συ­γκε­κρι­μέ­να του υπουρ­γού εξω­τε­ρι­κών Alfonso Dastis, που δη­λώ­νει -ατά­ρα­χος- στο BBC ότι οι ει­κό­νες της μα­ζι­κής ωμής αστυ­νο­μι­κής βίας τη μέρα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος της 1ης Οκτω­βρί­ου που όλοι εί­δα­με σε ζω­ντα­νή με­τά­δο­ση ήταν… “πλα­στές” και δη­μιούρ­γη­μα των ανε­ξαρ­τη­στών! Ούτε επί­σης με τον πε­ρί­που δια δη­μό­σιας πε­ρι­φο­ράς… έρανο με­τα­ξύ των Ισπα­νών με­γα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τιών για να κα­λυ­φθούν τα έξοδα (+ένα μικρό “χαρ­τζι­λί­κι”) της κα­τα­λα­νι­κής προ­ε­κλο­γι­κής πε­ριο­δεί­ας στο πλευ­ρό των δε­ξιό­τα­των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων Ciudadanos του πρώην σο­σια­λι­στή πρω­θυ­πουρ­γού της Γαλ­λί­ας Μα­νου­έλ Βαλς. Ενός Μα­νου­έλ Βαλς, κα­τα­λα­νι­κής κα­τα­γω­γής, που δεν στα­μα­τά­ει να δίνει συ­νε­ντεύ­ξεις και να κα­τα­ριέ­ται τους ανε­ξαρ­τη­στές και τους αρι­στε­ρούς καθώς μά­λι­στα προ­σπα­θεί να φτιά­ξει μια νέα “ισπα­νι­κή” πο­λι­τι­κή κα­ριέ­ρα μετά από την τόσο απο­τυ­χη­μέ­νη γαλ­λι­κή του, που έκανε σχε­δόν όλη τη Γαλ­λία να τον απο­στρέ­φε­ται με αηδία. Με την ίδια ακρι­βώς απο­στρο­φή και αηδία που τον αντι­με­τω­πί­ζει δη­μό­σια η κα­τα­λα­νή…αδελ­φή του Τζιο­βά­να όταν δια του τύπου τον καλεί να το βου­λώ­σει!

Πέρα από όλα αυτά, γε­γο­νός είναι ότι, ανε­ξάρ­τη­τα από το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών, η κα­τα­λα­νι­κή κρίση και ανα­μέ­τρη­ση είναι ακόμα στην αρχή της και θα συ­νε­χι­στεί -με σκα­μπα­νε­βά­σμα­τα- για πολύ ακόμα, καθώς μά­λι­στα θα τεί­νει να επε­κτα­θεί και (πολύ) πέρα από την Κα­τα­λο­νία. Ιδιαί­τε­ρα εν­δει­κτι­κό από αυτή την άποψη είναι μά­λι­στα το γε­γο­νός ότι έχο­ντας ξε­κι­νή­σει με αμι­γώς “εθνι­κό” πε­ριε­χό­με­νο (την ανε­ξαρ­τη­σία της Κα­τα­λο­νί­ας), η κρίση και σύ­γκρου­ση διευ­ρύν­θη­κε ήδη στο πεδίο των δη­μο­κρα­τι­κών και αν­θρώ­πι­νων δι­καιω­μά­των με απο­τέ­λε­σμα να γι­νό­μα­στε τώρα μάρ­τυ­ρες του εξής φαι­νο­μέ­νου: Να σχη­μα­τί­ζο­νται, να αντι­πα­ρα­τί­θε­νται και νασυ­γκρού­ο­νται δυο με­γά­λα αντί­πα­λα στρα­τό­πε­δα όχι πια τόσο για το ζή­τη­μα της κα­τα­λα­νι­κής από­σχι­σης και ανε­ξαρ­τη­σί­ας όσο για εκεί­νο της δη­μο­κρα­τί­ας και του σε­βα­σμού των στοι­χειω­δών δη­μο­κρα­τι­κών δι­καιω­μά­των καιελευ­θε­ριών!

Και είναι αυτήν ακρι­βώς τη διεύ­ρυν­ση και με­τα­τό­πι­ση του πε­ριε­χο­μέ­νου της κα­τα­λα­νι­κής κρί­σης και σύ­γκρου­σης στα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα και τη δη­μο­κρα­τία που επι­μέ­νουν να κα­μώ­νο­νται πως δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται τόσο τα καλά μας με­γά­λα ΜΜΕ (που βε­βαί­ως κά­νουν τη “δου­λειά” τους) όσο και το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της καλής μας αρι­στε­ράς (που βε­βαί­ως ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ τη δου­λειά της). Με απο­τέ­λε­σμα όχι μόνο να με­τα­τρέ­πε­ται -υπό τις επευ­φη­μί­ες τους!- η Κα­τα­λο­νία σε πει­ρα­μα­τό­ζωο και ερ­γα­στή­ριο των πιο αντι­δη­μο­κρα­τι­κών “πει­ρα­μα­τι­σμών” των αντι­δρα­στι­κό­τε­ρων νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων δυ­νά­με­ων της Ευ­ρώ­πης και του κό­σμου, αλλά και να δη­μιουρ­γεί­ται έτσι ένα κακό προη­γού­με­νο που μας αφορά όλους.

Προ­σο­χή λοι­πόν επει­δή η αδια­φο­ρία μας απέ­να­ντι στα πρω­το­φα­νή αντι­δη­μο­κρα­τι­κά δεινά που υφί­στα­ται ο κα­τα­λα­νι­κός λαός μάς εθί­ζει στην ιδέα ότι ακόμα και η λειψή μας ση­με­ρι­νή δη­μο­κρα­τία είναι ξε­πε­ρα­σμέ­νη “πο­λυ­τέ­λεια” άλλων και­ρών ενώ πα­ράλ­λη­λα προ­ε­τοι­μά­ζει το έδα­φος για να υπο­στού­με και εμείς τα ίδια και χει­ρό­τε­ρα! Συ­μπέ­ρα­σμα: Πε­ρισ­σό­τε­ρο παρά ποτέ η ήττα του κα­τα­λα­νι­κού θα είναι και δική μας ήττα και η νίκη του δική μας νίκη!…

Ση­μειώ­σεις

1. Βλέπε https://​www.​contra-​xreos.​gr/​arthra/​1260-​cdr.​html ΠΗΓΗ: www.​contra-​xreos.​gr