Σήμερα το πρωί που έβαλα τα αγόρια του Γυμνασίου στο πούλμαν τους για να πάνε στο σχολείο, είδα κάποιες παράξενες κινήσεις. Όλα τα αγόρια κράταγαν από κάτι: ένας κράταγε λουλούδια από οριγκάμι. Ένας είχε ένα ταψί με κάτι. Ένας άλλος κρατούσε πλαστικά ποτήρια μιας χρήσης και κάποιοι άλλοι, λες και ήταν οι μάγοι με τα δώρα, κράταγαν στις ανοικτές παλάμες τους μικρά κουτιά κοσμημάτων . “Τι είναι όλα αυτά παιδιά;”, ρώτησα. Δίσταζαν να μου πουν . Μάλλον για να μην χαλάσω την έκπληξη; “Η Ντασκάλα μας έκει γκεντέθλια και θα της κάνουμε γκιορτή κωρίς να ξέρει!” μου είπε ο Ρεζά που έμαθε να μιλάει ελληνικά μέσα σε έναν χρόνο, πριν ακόμα πάει στο Ελληνικό σχολείο.
Στο ταψί υπήρχε μια τούρτα που την είχε φτιάξει ο Αμπουλφάζ , μαζί με τον αδερφό του (γιατί η μαμά έχει μείνει πίσω) και στα κουτάκια είχαν μικροκοσμήματα που τα είχαν αγοράσει με τα λεφτά που παίρνουν από το άσυλο.
“Κοίτα να δείς!”, είπα στον εαυτό μου. Αυτές τις εικόνες δεν θα τις δεις μέσα στα κέντρα φιλοξενίας. Όσο τακτοποιημένη και ασφαλής και αν είναι η διαμονή, σε ορισμένες περιπτώσεις, τελικά δεν είναι “κανονική” ζωή. Αυτές τις εικόνες θα τις δεις εκεί που οι άνθρωποι αλληλεπιδρουν, κάνουν χώρο και δημιουργουν σχέσεις .
“Τι της έχεις πάρει Τζομπράν; “ ρώτησα και πετάχτηκε ένας μεγαλύτερος και είπε ένα αστείο ότι της έχει βάλει βόμβα μέσα και πως θα εκραγεί μόλις το ανοίξει. Και γελάσαμε όλοι γιατί ήταν αστείο όπως το είπε αλλά δεν ήταν αστείο τελικά. ‘Ηταν τραγικό. Ήταν η τραγική ειρωνεία, μιας ιστορίας όπου αντικειμενικοί θεατές δεν υπάρχουν για να διορθώσουν την πλάνη.
Εννιά αγόρια από τα βουνά του Αφγανιστάν δίνουν μια μεγάλη εσωτερική μάχη σε κάθε βήμα τους σε αυτήν την χώρα. Για να ξεπεράσουν στερεότυπα, να κατανοήσουν, να εξελιχθούν. Αποφάσισαν να ξεπεράσουν τα όρια του δικού τους πολιτισμού και να δείξουν τρυφερότητα, σεβασμό και αγάπη σε μια γυναίκα που είναι και δασκάλα τους.
Το τραγικό αστείο δείχνει μια και μόνο αλήθεια. Πόσο οι κατασκευές του ρατσισμού περνάνε πρώτα μέσα στους αποδέκτες τους. Τις αγκαλιάζουν, ζούν και μεγαλώνουν μαζί τους, πληγώνουν τον εσωτερικό άνθρωπο και πληγώνουν και την κοινωνία αυτή.
