Βόμβες, παζάρια και απειλές στην «πυριτιδαποθήκη» της Συρίας

Βόμβες, παζάρια και απειλές στην «πυριτιδαποθήκη» της Συρίας

Picture2

Βδομάδες μετά την έναρξη της επιχείρησης με το οργουελικό όνομα «Κλάδος Ελαίας», τα αποτελέσματα είναι πενιχρά.

Κά­ποια λίγα τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρα έχουν πε­ρά­σει στον έλεγ­χο του τουρ­κι­κού στρα­τού και των υπο­στη­ρι­ζό­με­νων από αυτόν αντάρ­τι­κων ομά­δων του FSA. Στο προη­γού­με­νο φύλλο της «ΕΑ» σχο­λιά­ζα­με ότι η αργή προ­έ­λα­ση αφορά και την απο­τε­λε­σμα­τι­κή αντί­στα­ση των κουρ­δι­κών πο­λι­το­φυ­λα­κών, αλλά και την επι­λο­γή της Άγκυ­ρας να κάνει «ένο­πλη δια­πραγ­μά­τευ­ση» και όχι να εξα­πο­λύ­σει «σα­ρω­τι­κή επί­θε­ση» (με ανυ­πο­λό­γι­στο πο­λι­τι­κό ρίσκο στις σχέ­σεις με όλες τις δυ­νά­μεις που δρουν στην πε­ριο­χή). Από τότε όμως έχουν πε­ρά­σει δύο ακόμα εβδο­μά­δες με πε­νι­χρά απο­τε­λέ­σμα­τα και –κυ­ρί­ως– έχουν αυ­ξη­θεί οι απώ­λειες του ίδιου του τουρ­κι­κού στρα­τού (εκτός δη­λα­δή από τους πο­λι­τι­κά πιο «ανα­λώ­σι­μους» για την Άγκυ­ρα αντάρ­τες του FSA). Με στρα­τιω­τι­κούς όρους, ο «Κλά­δος Ελαί­ας» απο­τε­λεί μέχρι τώρα μια απο­τυ­χία για τον Ερ­ντο­γάν. Σε αυτό το φόντο, ξε­δι­πλώ­νο­νται οι κι­νή­σεις όλων των παι­κτών της πε­ριο­χής.

Στην ίδια την Τουρ­κία, η αρ­νη­τι­κή εξέ­λι­ξη στα πεδία των μαχών μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει πηγή εσω­τε­ρι­κών προ­βλη­μά­των για τον Τούρ­κο πρό­ε­δρο. Στην αρχή της επι­χεί­ρη­σης, πό­ντα­ρε, με­τα­ξύ άλλων, και στην ανα­ζω­πύ­ρω­ση του εθνι­κι­σμού. Οι κε­μα­λι­κοί και οι ακρο­δε­ξιοί υπο­στή­ρι­ξαν την επι­χεί­ρη­ση. Κάθε φωνή αμ­φι­σβή­τη­σης μπήκε στο στό­χα­στρο: του­λά­χι­στον 600 συλ­λή­ψεις για αντι­πο­λε­μι­κά σχό­λια στα social media, έρευ­να με κα­τη­γο­ρία περί «προ­δο­σί­ας» ενά­ντια στην Τουρ­κι­κή Ια­τρι­κή Ένωση που έβγα­λε μια ανα­κοί­νω­ση «αν­θρω­πι­στι­κής» κρι­τι­κής στον πό­λε­μο, νέα κα­τα­πιε­στι­κά μέτρα στα χωριά με κουρ­δι­κή πλειο­ψη­φία, σκλη­ρές απει­λές ενά­ντια «σε όποιον τολ­μή­σει» να δια­δη­λώ­σει, νέες κα­τα­σταλ­τι­κές πιέ­σεις στο HDP. Οι (δυ­νη­τι­κές) απερ­γί­ες ως τώρα αντι­με­τω­πί­ζο­νταν με την κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης (μια πα­ρα­με­λη­μέ­νη πτυχή της, την οποία φρο­ντί­ζει να ανα­δει­κνύ­ει ο Ερ­ντο­γάν όποτε απευ­θύ­νε­ται σε ερ­γο­δο­τι­κές ενώ­σεις και «επεν­δυ­τι­κούς» θε­σμούς). Τώρα χρη­σι­μο­ποιεί­ται και η «πο­λε­μι­κή προ­σπά­θεια» για να ανα­στεί­λουν δρά­σεις τους και συν­δι­κά­τα που μέχρι πρό­τι­νος φλέρ­τα­ραν με την ιδέα να αμ­φι­σβη­τή­σουν αυτήν την πει­θάρ­χη­ση στους χώ­ρους δου­λειάς (π.χ. στο μέ­ταλ­λο). Σε αυτό το φόντο, κά­ποιοι ανα­λυ­τές εκτι­μού­σαν ότι μια επί­σπευ­ση των εκλο­γών θα ήταν προς όφε­λος του Ερ­ντο­γάν και του κόμ­μα­τός του.

Αν όμως η «πο­λε­μι­κή προ­σπά­θεια» κα­τα­λή­ξει σε μια νέα εκτός συ­νό­ρων απο­τυ­χία (η Τουρ­κία με­τρά­ει αρ­κε­τές τα τε­λευ­ταία χρό­νια), η ει­κό­να μπο­ρεί να αντι­στρα­φεί, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι παρά τα όσα φαί­νο­νται στην επι­φά­νεια, το κα­θε­στώς Ερ­ντο­γάν συ­νε­χί­ζει να αντι­με­τω­πί­ζει μια βα­θύ­τα­τη κρίση και να λει­τουρ­γεί ως «πο­λιορ­κη­μέ­νο φρού­ριο».

Η Ρωσία και ο Άσαντ

Οσον αφορά τη στάση των άλλων δυ­νά­με­ων, έχει ήδη κα­τα­γρα­φεί η ρω­σι­κή έγκρι­ση/ανοχή (και η επα­κό­λου­θη στάση του Ασαντ), που απο­μά­κρυ­νε τις δυ­νά­μεις της από το Αφρίν και «πα­ρα­χώ­ρη­σε» τον ενα­έ­ριο χώρο (του οποί­ου είχε την ευ­θύ­νη). Λί­γους μήνες πριν, η προ­σπά­θεια της Μό­σχας να πε­τύ­χει συ­νεν­νό­η­ση Άσαντ-PYD είχε σκο­ντά­ψει, ενώ το τε­λε­σί­γρα­φο να πα­ρα­χω­ρή­σουν τον έλεγ­χο του Αφρίν στον κυ­βερ­νη­τι­κό στρα­τό για να το προ­στα­τέ­ψει είχε απορ­ρι­φθεί. Οπότε το «πρά­σι­νο φως» της Μό­σχας αφο­ρού­σε και τη δια­τή­ρη­ση των καλών σχέ­σε­ων με την Τουρ­κία (στην προ­σπά­θεια να τη «ρυ­μουλ­κή­σει» μα­κριά από τη Δύση), αλλά αφο­ρού­σε και την αξιο­ποί­η­ση του «μπα­μπού­λα» της τουρ­κι­κής απει­λής για να πιε­στεί το PYD να επι­στρέ­ψει απο­δυ­να­μω­μέ­νο, και χωρίς με­γά­λες απαι­τή­σεις, στην «αγκα­λιά» της Δα­μα­σκού.

Όμως, επει­δή ο στό­χος είναι αυτός, Ρωσία και Άσαντ δεν έχουν γκρε­μί­σει τις γέ­φυ­ρες με τους Κούρ­δους. Σε αυτόν τον τόσο μπερ­δε­μέ­νο πό­λε­μο υπάρ­χουν μόνο «λυ­κο­φι­λί­ες»: η συ­ρια­κή αε­ρο­πο­ρία έχει χτυ­πή­σει άλλες κουρ­δι­κές θέ­σεις, δεν πα­ρε­νο­χλεί τα τουρ­κι­κά αε­ρο­πλά­να που βομ­βαρ­δί­ζουν το Αφρίν, ενώ την ίδια ώρα έχει δεί­ξει «χα­λα­ρό­τη­τα» στα στρα­τιω­τι­κά ση­μεία ελέγ­χου όσον αφορά τη διέ­λευ­ση Κούρ­δων μα­χη­τών που με­τα­κι­νού­νται από άλλες πε­ριο­χές για να πάνε να υπε­ρα­σπι­στούν το Αφρίν. Εν τω με­τα­ξύ, συ­ρια­κά κρα­τι­κά ΜΜΕ ισχυ­ρί­ζο­νταν ότι ο κυ­βερ­νη­τι­κός στρα­τός θα κι­νη­θεί προς το Αφρίν για να το υπε­ρα­σπι­στεί. Την ώρα που γρά­φο­νταν αυτές οι γραμ­μές, δεν υπήρ­χε καμία έν­δει­ξη ότι υλο­ποιεί­ται κάτι τέ­τοιο, ενώ επι­κρα­τού­σαν αντι­κρουό­με­νες πλη­ρο­φο­ρί­ες (στε­λέ­χη των Κούρ­δων κά­νουν αντι­φα­τι­κές δη­λώ­σεις για το αν υπάρ­χει ή όχι κά­ποια συμ­φω­νία με τη Δα­μα­σκό, ο Ερ­ντο­γάν ισχυ­ρί­ζε­ται ότι κα­τό­πιν συ­νεν­νό­η­σης με τη Μόσχα η κί­νη­ση μα­ταιώ­θη­κε). Όπως και να έχει, είναι ένα ακόμα δείγ­μα των «με­τέ­ω­ρων» κι­νή­σε­ων όλων των παι­χτών.

ΗΠΑ

Εξί­σου με­τέ­ω­ρη είναι η στάση των ΗΠΑ. Σο­βα­ρό θινκ τανκ του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού, που κα­νο­νι­κά «δου­λειά» του είναι να ξε­δια­λύ­νει κου­βά­ρια και να χα­ράσ­σει κα­τευ­θύν­σεις, πε­ριο­ρί­στη­κε στην πε­ρι­γρα­φή του κου­βα­ριού, όπου επι­σή­μα­νε τα τρία ζη­τή­μα­τα «που πρέ­πει να πάρει υπόψη η αμε­ρι­κα­νι­κή στρα­τη­γι­κή»: Οι σχέ­σεις με την Τουρ­κία είναι πολύ ση­μα­ντι­κές για να διαρ­ρα­γούν για χάρη των Κούρ­δων. Ο συ­ντο­νι­σμός με τους Κούρ­δους έχει προ­χω­ρή­σει αρ­κε­τά για να δια­κο­πεί. Οι Κούρ­δοι δεν πρό­κει­ται να εξα­φα­νι­στούν από τα σύ­νο­ρα Συ­ρί­ας-Τουρ­κί­ας. Τόσο… απλά.

Όσο ο στό­χος είναι το Αφρίν, είναι εύ­κο­λο για την Ουά­σινγ­κτον να πα­ρα­κο­λου­θεί σιω­πη­λή, δη­λώ­νο­ντας ότι «δεν ανή­κει στην πε­ριο­χή όπου επι­χει­ρού­με». Το κρί­σι­μο ζή­τη­μα αφορά το εν­δε­χό­με­νο να κι­νη­θεί ο τουρ­κι­κός στρα­τός προς την Μαν­μπίτζ, όπου είναι εγκα­τε­στη­μέ­νες αμε­ρι­κα­νι­κές ει­δι­κές δυ­νά­μεις και υπο­στη­ρί­ζουν τις κουρ­δι­κές πο­λι­το­φυ­λα­κές. Όπως έχουν τώρα τα πράγ­μα­τα, ένα τέ­τοιο σε­νά­ριο θα απο­τε­λού­σε αυτό που ο Τούρ­κος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Τσα­βού­σο­γλου πε­ριέ­γρα­ψε ως «ορι­στι­κή κα­τάρ­ρευ­ση» των σχέ­σε­ων ΗΠΑ-Τουρ­κί­ας. Αυτό είχε να δια­χει­ρι­στεί ο Αμε­ρι­κα­νός υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, Ρεξ Τί­λερ­σον, κατά τη δι­ή­με­ρη πα­ρου­σία του στην Αγκυ­ρα. Είχε προη­γη­θεί επί­σκε­ψη του Μακ­Μά­στερ, του κο­ρυ­φαί­ου συμ­βού­λου Εθνι­κής Ασφα­λεί­ας του Τραμπ.

Ο Τί­λερ­σον είχε δύο πο­λύ­ω­ρες συ­να­ντή­σεις και με τον Ερ­ντο­γάν και με τον Τσα­βού­σο­γλου, ενώ κο­ρυ­φαί­οι σύμ­βου­λοι των δύο πλευ­ρών συ­νέ­χι­σαν ολο­νύ­χτιες επα­φές, επι­χει­ρώ­ντας να «συ­νε­χί­σουν/συ­γκε­κρι­με­νο­ποι­ή­σουν» τη δι­με­ρή συ­ζή­τη­ση.

Σε επί­πε­δο επί­ση­μων δη­λώ­σε­ων, ο απο­λο­γι­σμός είναι θολός: Και οι δύο μί­λη­σαν για «κρι­σια­κό ση­μείο» στις σχέ­σεις των δύο κρα­τών και για την ανά­γκη να λυ­θούν τα ζη­τή­μα­τα για να υπάρ­ξει εξο­μά­λυν­ση και όχι επι­δεί­νω­ση. Οι τόνοι ήταν θε­τι­κοί σε επί­πε­δο προ­θέ­σε­ων («πλέον δεν θα δρα ο κα­θέ­νας μόνος του … θα ερ­γα­ζό­μα­στε μαζί…», ανα­κοί­νω­ση συ­γκρό­τη­σης «μη­χα­νι­σμού προ­σα­να­το­λι­σμέ­νου στην επί­τευ­ξη απο­τε­λε­σμά­των» κ.ο.κ.), αλλά στα συ­γκε­κρι­μέ­να επί­δι­κα (Συρία, αγορά ρω­σι­κών πυ­ραύ­λων, έκ­δο­ση Γκιου­λέν, Αμε­ρι­κα­νοί κρα­τού­με­νοι στην Τουρ­κία) δεν κα­τα­γρά­φη­κε καμιά επί­ση­μη πρό­ο­δος.

Σε επί­πε­δο «διαρ­ρο­ών» εμ­φα­νί­στη­κε μια προ­σπά­θεια πιο συ­γκε­κρι­μέ­νης συ­νεν­νό­η­σης ως προς τη Συρία. Εκεί όπου η τουρ­κι­κή πλευ­ρά φέ­ρε­ται να πρό­τει­νε την «οι­κειο­θε­λή» υπο­χώ­ρη­ση των κουρ­δι­κών πο­λι­το­φυ­λα­κών προς τα ανα­το­λι­κά του Ευ­φρά­τη και την ταυ­τό­χρο­νη πα­ρου­σία τουρ­κι­κών και αμε­ρι­κα­νι­κών δυ­νά­με­ων στην Μαν­μπίτζ. Από την αμε­ρι­κα­νι­κή πλευ­ρά, οι «διαρ­ρο­ές» ανα­φέ­ρουν το δεύ­τε­ρο σκέ­λος (βλέ­πουν με θε­τι­κό μάτι την πα­ρου­σία τουρ­κι­κού στρα­τού στη Μαν­μπίτζ), αλλά τη­ρούν σιγή ιχθύ­ος για το πρώτο (τι θα γίνει με τις κουρ­δι­κές πο­λι­το­φυ­λα­κές). Το σί­γου­ρο είναι ότι το θέμα της Μαν­μπίτζ μπήκε στο τρα­πέ­ζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων στα σο­βα­ρά: θα είναι μάλ­λον το πρώτο με το οποίο θα κα­τα­πια­στεί ο νέος «μη­χα­νι­σμός» που πιά­νει δου­λειά στα μέσα Μάρτη.

Για να κα­τα­νο­ή­σει κα­νείς προ­τε­ραιό­τη­τες, το ση­μείο στο οποίο ο Τί­λερ­σον φά­νη­κε να δίνει συ­νέ­χεια στην κό­ντρα και στις δη­μό­σιες δη­λώ­σεις του, δια­τη­ρώ­ντας το ψηλά, είναι η εγκα­τά­στα­ση ρω­σι­κών πυ­ραύ­λων. Αν για όλα τα υπό­λοι­πα μί­λη­σε για «κα­τα­νό­η­ση των θε­μι­τών ανη­συ­χιών της Τουρ­κί­ας», στο ζή­τη­μα της ανα­βάθ­μι­σης της στρα­τιω­τι­κής σχέ­σης με τη Ρωσία υπαι­νί­χθη­κε (με την ευ­γε­νι­κή γλώσ­σα της δι­πλω­μα­τί­ας) την επι­βο­λή κυ­ρώ­σε­ων αν προ­χω­ρή­σει.

Βα­σι­κός στό­χος των ΗΠΑ είναι η ανά­σχε­ση της ιρα­νι­κής επιρ­ρο­ής: αυτό έχουν στο μυαλό τους οι σύμ­βου­λοι του Τραμπ όταν –για να εξη­γή­σουν την πα­ρα­μο­νή αμε­ρι­κα­νι­κών δυ­νά­με­ων ακόμα και μετά το τέλος του πο­λέ­μου κατά του Ισλα­μι­κού Κρά­τους– δη­λώ­νουν ότι «δεν θα επα­να­λά­βου­με το λάθος της απο­χώ­ρη­σης από το Ιράκ». Σε αυτόν το στόχο, η Ρο­ζά­βα χρη­σι­μο­ποιεί­ται σή­με­ρα ως βο­λι­κό «όχημα», αλλά η υπε­ρά­σπι­σή της δεν απο­τε­λεί αυ­το­σκο­πό για το Πε­ντά­γω­νο. Το κί­νη­μα των Κούρ­δων και των συμ­μά­χων τους έχει βρε­θεί μπλεγ­μέ­νο μέσα σε έναν κυ­κε­ώ­να αντα­γω­νι­σμών και λυ­κο­συμ­μα­χιών.

Το PYD

Σε αυτό το φόντο, το κί­νη­μα της Ρο­ζά­βα δια­τρέ­χει διπλό κίν­δυ­νο:

α) Να ανα­ζη­τή­σει –και να βρει– «συμ­μά­χους» που θα το χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν ως ερ­γα­λείο για αντι­δρα­στι­κούς και επι­κίν­δυ­νους σχε­δια­σμούς στην πε­ριο­χή (με πρώτο τον θείο Σαμ, ο οποί­ος όταν δίνει κάτι με το ένα χέρι παίρ­νει πίσω δέκα με το άλλο, αλλά το ίδιο ισχύ­ει και για τις άλλες με­γά­λες δυ­νά­μεις και για τα κα­θε­στώ­τα της πε­ριο­χής).

β) Να εγκα­τα­λει­φθεί από πρώην, νυν ή δυ­νη­τι­κούς «συμ­μά­χους» αν πάψει να είναι χρή­σι­μο ή επι­χει­ρή­σει να προ­ω­θή­σει τη δική του ατζέ­ντα μο­νο­με­ρώς. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που συμ­βαί­νει. Και δεν χρειά­ζε­ται πια να ανα­τρέ­χου­με στη μα­κρι­νή ιστο­ρία: πάνε ελά­χι­στοι μήνες από την «κα­τα­στρο­φή» στο Ιράκ, όπου η πρω­το­βου­λία Μπαρ­ζα­νί για δη­μο­ψή­φι­σμα, δη­λα­δή η πρω­το­βου­λία μιας απο­λύ­τως αστι­κής ηγε­σί­ας χωρίς δε­σμούς με το «τρο­μο­κρα­τι­κό» PKK και χωρίς αρι­στε­ρές ανα­φο­ρές, με πολύ πιο προ­νο­μια­κούς δε­σμούς με τις ΗΠΑ, με οι­κο­νο­μι­κές σχέ­σεις με τη Ρωσία, με αρ­μο­νι­κή συ­νερ­γα­σία με την Τουρ­κία, οδή­γη­σε σε τα­χύ­τα­τη αντι­στρο­φή όλων των κα­τα­κτή­σε­ων της κουρ­δι­κής «αυ­το­νο­μί­ας», υπό τη σιω­πη­λή έγκρι­ση/ανοχή όλων των Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων και τη συ­νερ­γα­σία όλων των κα­θε­στώ­των με κουρ­δι­κή μειο­νό­τη­τα στο εσω­τε­ρι­κό τους…

Στο Αφρίν, όπου οι πο­λι­το­φύ­λα­κες αντι­στέ­κο­νται ηρω­ι­κά και επι­τυ­χη­μέ­να ως τώρα, τα βουνά απο­δει­κνύ­ο­νται για άλλη μια φορά «ο μόνος πραγ­μα­τι­κός φίλος των Κούρ­δων». Η ηγε­σία του PYD επι­δί­ω­ξε τη μέ­γι­στη δυ­να­τή «ευ­ε­λι­ξία» στις συμ­μα­χί­ες του: Ανά δια­στή­μα­τα και ανά πε­ριο­χή (!) και με τον Άσαντ και με τους αντι­κα­θε­στω­τι­κούς, και με τις ΗΠΑ και με τη Ρωσία. Σε αυτή την ευ­ε­λι­ξία οφεί­λει αρ­κε­τές από τις επι­τυ­χί­ες του τα προη­γού­με­να χρό­νια. Αλλά αυτή η ευ­ε­λι­ξία δη­μιούρ­γη­σε σαθρό υπέ­δα­φος και σε αυτήν μπο­ρεί να απο­δώ­σει κα­νείς τις ση­με­ρι­νές δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τω­πί­ζει.

Δεν αρκεί να ξέ­ρεις ότι «στο τέλος τέλος υπάρ­χουν μόνο τα βουνά» και μέχρι τότε να επι­διώ­κεις όποια βο­ή­θεια από όπου μπο­ρείς. Καμιά φορά, ως τα­κτι­κή δεί­χνει «επι­βε­βλη­μέ­νη» ή «ανέ­ξο­δη» (γιατί να μην αξιο­ποι­ή­σει κα­νείς τα συμ­φέ­ρο­ντα των άλλων δυ­νά­με­ων;). Αλλά σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση, τί­πο­τα δεν είναι «ανέ­ξο­δο», και γι’ αυτό είναι προ­τι­μό­τε­ρο να δια­λέ­γεις, εκτός από τα βουνά, ποιους φί­λους θέ­λεις να κερ­δί­σεις στα­θε­ρά στο πλευ­ρό σου. Και με αυτή την επί­γνω­ση, να απο­φεύ­γεις πρό­σκαι­ρες «φι­λί­ες» που κά­νουν ζημιά σε αυτήν σου την προ­σπά­θεια.

To Ισ­ρα­ήλ προ­κα­λεί

Κι ενώ ο πό­λε­μος συ­νε­χί­ζε­ται στο Ιντλίμπ (όπου προ­ε­λαύ­νουν οι δυ­νά­μεις του Άσαντ), και ενώ όλα τα φώτα είχαν στρα­φεί στις εξε­λί­ξεις στο Αφρίν, ως «νέα πηγή ανά­φλε­ξης» και διε­θνο­ποί­η­σης της σύ­γκρου­σης, ήρθε να προ­στε­θεί μια ακόμα «πηγή ανά­φλε­ξης» και διε­θνο­ποί­η­σης, με ευ­θύ­νη του Ισ­ρα­ήλ.
Η αλή­θεια είναι ότι το Ισ­ρα­ήλ έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει δε­κά­δες αε­ρο­πο­ρι­κά χτυ­πή­μα­τα σε συ­ρια­κό έδα­φος. Τον τόνο έδινε ότι ως τώρα το έκανε ανε­νό­χλη­το. Η νέα εξέ­λι­ξη αφο­ρού­σε την απά­ντη­ση, την κα­τάρ­ρι­ψη ισ­ραη­λι­νού μα­χη­τι­κού από τη συ­ρια­κή αε­ρά­μυ­να. Ακο­λού­θη­σε αυτό που πε­ρι­γρά­φη­κε ως «το με­γα­λύ­τε­ρο χτύ­πη­μα του Ισ­ρα­ήλ σε συ­ρια­κό έδα­φος από τη δε­κα­ε­τία του ’80», όταν σύμ­φω­να με κά­ποια ρε­πορ­τάζ χτυ­πή­θη­κε σκλη­ρά το 50% της συ­ρια­κής αε­ρά­μυ­νας. Η δρα­μα­τι­κή κλι­μά­κω­ση προ­ε­τοί­μα­ζε ακόμα και για πό­λε­μο.

Μέχρι τώρα, τα χτυ­πή­μα­τα της ισ­ραη­λι­νής αε­ρο­πο­ρί­ας γί­νο­νταν και για πρα­κτι­κούς λό­γους (αφο­ρού­σαν κυ­ρί­ως στό­χους που είχαν να κά­νουν με τον ανε­φο­δια­σμό της Χεζ­μπο­λά), αλλά και ως «υπεν­θύ­μι­ση» των δυ­να­το­τή­των της πο­λε­μι­κής μη­χα­νής του κρά­τους-τρο­μο­κρά­τη απέ­να­ντι σε μια πι­θα­νή ανα­βάθ­μι­ση του Ιράν και της Χεζ­μπο­λά μέσω του πο­λέ­μου στη Συρία. Μέχρι τώρα, η Δα­μα­σκός δεν αντι­δρού­σε, θυ­μί­ζο­ντας τη ρήση ότι οι πραγ­μα­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες ή «κόκ­κι­νες γραμ­μές» του κα­θε­νός φαί­νο­νται από το τι επι­τρέ­πει ή δεν επι­τρέ­πει να συμ­βαί­νει στον ενα­έ­ριο χώρο.

Για μια στιγ­μή, αυτή η ει­κό­να άλ­λα­ξε δρα­μα­τι­κά. Το κα­θε­στώς Άσαντ απο­φά­σι­σε να στεί­λει «μή­νυ­μα» στον αέρα και το Ισ­ρα­ήλ προ­χώ­ρη­σε σε επι­θέ­σεις που δεν θύ­μι­ζαν απλή «υπεν­θύ­μι­ση». Τις επό­με­νες μέρες υπήρ­ξε απο­κλι­μά­κω­ση, μετά την επι­κοι­νω­νία του Πού­τιν με τον Νε­τα­νιά­χου. Για την Τε­χε­ρά­νη και τη Δα­μα­σκό ήταν αρ­κε­τή προ­πα­γαν­δι­στι­κή νίκη η κα­τάρ­ρι­ψη του ισ­ραη­λι­νού F-16, ενώ το Ισ­ρα­ήλ φαί­νε­ται προς ώρας ικα­νο­ποι­η­μέ­νο από την απά­ντη­ση που έδωσε και συμ­φώ­νη­σε με την πα­ραί­νε­ση της Μό­σχας να μη δώσει συ­νέ­χεια.

Όμως υπάρ­χει πλέον ένα σο­βα­ρό «προη­γού­με­νο» και προει­δο­ποιεί ότι μπο­ρεί να υπάρ­ξει και νέο επει­σό­διο. Πα­σχί­ζο­ντας κα­νείς να εξη­γή­σει την ξαφ­νι­κή «αλ­λα­γή πλεύ­σης» του συ­ρια­κού κα­θε­στώ­τος, μια ερ­μη­νεία βρί­σκε­ται στον στόχο: Η ισ­ραη­λι­νή επί­θε­ση για πρώτη φορά αφο­ρού­σε επαν­δρω­μέ­νη ιρα­νι­κή εγκα­τά­στα­ση. Σε αυτή την «κόκ­κι­νη γραμ­μή» απα­ντού­σε η συ­ρια­κή αε­ρά­μυ­να (όλοι γνω­ρί­ζουν ότι το γε­νι­κό πρό­σταγ­μα έχουν Ιρα­νοί αξιω­μα­τι­κοί πλέον).

Αυτή είναι η ουσία και η μέ­γι­στη απει­λή για την πε­ριο­χή. Το κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ δεν εξα­πο­λύ­ει πια προ­λη­πτι­κά «μη­νύ­μα­τα» απέ­να­ντι στη Χεζ­μπο­λά, αλλά σκλη­ρές προει­δο­ποι­ή­σεις απέ­να­ντι στο Ιράν. Στο γε­νι­κό κλίμα πα­ρά­νοιας ενά­ντια στην «αύ­ξη­ση της ιρα­νι­κής επιρ­ρο­ής» (σε Ουά­σινγ­κτον, Ριάντ κ.α.), κα­νείς δεν μπο­ρεί να απο­κλεί­σει να απο­φα­σί­σει το σιω­νι­στι­κό κρά­τος να εξα­πο­λύ­σει έναν φο­νι­κό πό­λε­μο για να λύσει λο­γα­ρια­σμούς με το Ιράν σε συ­ρια­κό έδα­φος…

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά

Πηγή:https://rproject.gr

78

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Γράψτε μια απάντηση