Φεµινιστικοί αγώνες σε όλο τον κόσµο

Η φε­µι­νι­στι­κή απερ­γία θα λάβει χώρα σε πάνω από 40 χώρες σε όλο τον κόσµο. Αυτή η νέα µορφή κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων, έχει τις ρίζες της στις στά­σεις ερ­γα­σί­ας που ξε­κί­νη­σαν οι γυ­ναί­κες στην Αρ­γε­ντι­νή πριν από τρία χρό­νια, ως έν­δει­ξη δια­µαρ­τυ­ρί­ας στις δο­λο­φο­νί­ες γυ­ναι­κών.  Η φε­µι­νι­στι­κή απερ­γία απο­τε­λεί τη φυ­σι­κή συ­νέ­χεια της  ανό­δου  του φε­µι­νι­στι­κού κι­νή­µα­τος σε πα­γκό­σµιο επί­πε­δο: από το κί­νη­µα #niunamenos (ούτε µία λι­γό­τε­ρη) στην Αρ­γε­ντι­νή, στην πάλη για τα ανα­πα­ρα­γω­γι­κά δι­καιώ­µα­τα στην Πο­λω­νία και τον φε­µι­νι­στι­κό αγώνα ενά­ντια στον Τραµπ στις ΗΠΑ, οι γυ­ναί­κες σε όλο τον κόσµο βγαί­νουν στο δρόµο και διεκ­δι­κούν τα σώ­µα­τα και τις ζωές τους ενά­ντια στον κα­θη­µε­ρι­νό αλλά και τον θε­σµι­κό σε­ξι­σµό. Απο­τε­λεί επί­σης πράξη ανυ­πα­κο­ής και δη­µιουρ­γι­κό­τη­τας, αφού η απερ­γία απο­κτά ένα νέο νόηµα. Οι γυ­ναί­κες κά­νουν απερ­γία όχι µόνο απέ­χο­ντας από τους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας, αλλά και από όλες τις υπο­χρε­ώ­σεις τους.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό­τε­ρο πα­ρά­δει­γµα διορ­γά­νω­σης αυτής της φε­µι­νι­στι­κής απερ­γί­ας είναι η Ισπα­νία όπου µετά από συ­να­ντή­σεις φε­µι­νι­στι­κών φο­ρέ­ων, συλ­λο­γι­κο­τή­των και ορ­γα­νώ­σε­ων της Aρι­στε­ράς δη­µιουρ­γή­θη­κε µια απερ­για­κή επι­τρο­πή που καλεί τις γυ­ναί­κες να απέ­χουν από την έµµι­σθη αλλά και από την απλή­ρω­τη οι­κια­κή ερ­γα­σία. Η από­φα­ση αυτή πέ­ρα­σε µέσα από συν­δι­κά­τα, από συ­νε­λεύ­σεις σχο­λών και σχο­λεί­ων, έγινε γνω­στή στις γει­το­νιές και ανα­µέ­νε­ται να έχει µα­ζι­κό­τα­τη συ­µµε­το­χή, όπως και οι δια­δη­λώ­σεις που έχουν κα­λε­στεί εκεί­νη τη µέρα σε διά­φο­ρες πό­λεις της χώρας. Οι γυ­ναί­κες που θέ­λουν να απερ­γή­σουν κα­λύ­πτο­νται από τη CGT για 24 ωρη απερ­γία και από τα συν­δι­κά­τα CC.​OO. και UGT για στάση ερ­γα­σί­ας δύο ωρών.  Τα αι­τή­µα­τα τους πε­ρι­λα­µβά­νουν: εξά­λει­ψη της µι­σθο­λο­γι­κής δια­φο­ράς, να µπει ένα τέλος στη βία και την πα­ρε­νό­χλη­ση, πρό­σβα­ση στη σε­ξουα­λι­κή δια­παι­δα­γώ­γη­ση για όλες, µο­νά­δες παι­δι­κής φρο­ντί­δας και συλ­λο­γι­κά κα­θα­ρι­στή­ρια σε όλες τις γει­το­νιές για να κα­τα­φέ­ρουν να απαλ­λα­χθούν –έστω από ένα κο­µµά­τι- της απλή­ρω­της ερ­γα­σί­ας του νοι­κο­κυ­ριού. Ιδιαί­τε­ρα ση­µα­ντι­κό είναι το γε­γο­νός ότι σε µια σειρά από ερ­γα­σια­κούς κλά­δους, όπως για πα­ρά­δει­γµα στο χώρο της δη­µο­σιο­γρα­φί­ας, οι γυ­ναί­κες (ανά­µε­σά τους και πολ­λές επώ­νυ­µες) δη­λώ­νουν ότι θα απερ­γή­σουν µα­ζι­κά κα­ταγ­γέ­λο­ντας την ευ­έ­λι­κτη και ανα­σφά­λι­στη ερ­γα­σία . Μέχρι στι­γµής πάνω από 5200 ερ­γα­ζό­µε­νες από δια­φο­ρε­τι­κά µέσα ενη­µέ­ρω­σης, δη­λώ­νουν ότι θα συ­µµε­τέ­χουν στην απερ­γία. Οι γυ­ναί­κες στην Ισπα­νία συν­δέ­ουν τον αγώνα τους µε τους αντι­ρα­τσι­στι­κούς και ερ­γα­τι­κούς αγώ­νες δί­νο­ντας του ρι­ζο­σπα­στι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά και κα­λούν τους άν­δρες µόνο να κα­λύ­ψουν εκεί­νοι τα κα­θή­κο­ντά τους για εκεί­νη τη µέρα στο σπίτι και στη δου­λειά.

Πα­ρό­µοια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά θα έχει η 8 Μάρτη και στην Αρ­γε­ντι­νή. Εκεί, µετά το κί­νη­µα ενά­ντια στις γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες και τις απα­γω­γές γυ­ναι­κών, ανα­πτύσ­σε­ται ένα κύµα φε­µι­νι­στι­κής απερ­γί­ας. Στην συ­νέ­λευ­ση που έγινε στο Μπου­έ­νος Άιρες για τη διορ­γά­νω­ση της φε­µι­νι­στι­κής απερ­γί­ας, ο αγώ­νας των γυ­ναι­κών συν­δέ­θη­κε µε τους ερ­γα­τι­κούς αγώ­νες ενά­ντια στην κυ­βέρ­νη­ση –στον οποίο οι γυ­ναί­κες είχαν πρω­τεύ­ο­ντα ρόλο δη­µιουρ­γώ­ντας γυ­ναι­κεί­ες επι­τρο­πές στα συν­δι­κά­τα. Το γε­γο­νός αυτό κα­τα­δει­κνύ­ει µια ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση του φε­µι­νι­στι­κού κι­νή­µα­τος το οποίο ξε­φεύ­γει από τη διεκ­δί­κη­ση του δι­καιώ­µα­τος στη ζωή απέ­να­ντι στη βία και τις δο­λο­φο­νί­ες και κα­τα­λή­γει στη διεκ­δί­κη­ση ως γυ­ναί­κες ερ­γά­τριες απέ­να­ντι στο θε­σµι­κό σε­ξι­σµό, µε την ίδια όµως µα­ζι­κό­τη­τα και δυ­να­µι­κή.

Η φε­µι­νι­στι­κή απερ­γία έχει φτά­σει  µέχρι τη Βρε­τα­νία  όπου σε 6 πό­λεις διορ­γα­νώ­νο­νται συ­ζη­τή­σεις και δια­δη­λώ­σεις µε αυτήν την θε­µα­τι­κή. Στο Λον­δί­νο για πα­ρά­δει­γµα η κα­µπά­νια των κα­θα­ρι­στριών για «µισθό ικανό για ζωή» συν­δέ­ε­ται µε τη φε­µι­νι­στι­κή απερ­γία δί­νο­ντάς της τα­ξι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Στην Πο­λω­νία από την άλλη, σε συ­νέ­χεια των αγώ­νων των προη­γού­µε­νων χρό­νων για το δι­καί­ω­µα στην έκτρω­ση, η 8 Μάρτη θα είναι εστια­σµέ­νη πε­ρισ­σό­τε­ρο στα ανα­πα­ρα­γω­γι­κά δι­καιώ­µα­τα και στρέ­φε­ται ενά­ντια  στη συ­ντη­ρη­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση που στε­ρεί από τις γυ­ναί­κες τα αυ­το­νό­η­τα δι­καιώ­µα­τά τους.

Στις ΗΠΑ, µετά την µα­ζι­κή συ­µµε­το­χή στην πο­ρεία γυ­ναι­κών στις 20 Γε­νά­ρη (επέ­τειο εκλο­γής του Τραµπ) ο φε­µι­νι­στι­κός αγώ­νας συ­νε­χί­ζε­ται.  Σε άρθρο τους στο Guardian µορ­φές του αµε­ρι­κά­νι­κου φε­µι­νι­στι­κού κι­νή­µα­τος, όπως η Άν­τζε­λα Ντέι­βις, η Μπά­ρµπα­ρα Σµιθ και η Κιάν­γκα Για­µα­χτα Τέι­λορ έκα­ναν ένα κά­λε­σµα για έναν φε­µι­νι­σµό του 99% και για φε­µι­νι­στι­κή απερ­γία. Για τις 8 Μάρτη έχουν κα­λε­στεί πο­ρεί­ες σε πολ­λές πό­λεις τις Αµε­ρι­κής (Ουά­σινγ­κτον, Κο­λό­µπους, Συ­ρα­κού­σες, Μπέρ­κλευ, Σαν Φραν­σί­σκο, Πι­τσµπουργκ, Μά­ντι­σον κ.α.). To κύριο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό συ­νε­χί­ζει να είναι η ενα­ντί­ω­ση στις πο­λι­τι­κές του Τράµπ και την κα­θη­µε­ρι­νή κα­τα­πί­ε­ση που αντι­µε­τω­πί­ζουν οι γυ­ναί­κες µε έντο­να δια­θε­µα­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, όµως τα επί­δι­κα δια­φο­ρο­ποιού­νται από πόλη σε πόλη. Στο Μά­ντι­σον πχ, η πο­ρεία θα έχει και έντο­να αντι­ρα­τσι­στι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, ενώ στο Πι­τσµπουργκ όπου γί­νε­ται δι­κα­στή­ριο ώστε να πλη­ρώ­νο­νται οι άδειες λόγω ασθέ­νειας, το κέ­ντρο είναι αυτό µαζί µε την απαί­τη­ση των ανα­πα­ρα­γω­γι­κών δι­καιω­µά­των και της ια­τρι­κής υπο­στή­ρι­ξης των γυ­ναι­κών (ιδιαί­τε­ρα των ερ­γα­τριών) σε συν­δυα­σµό µε την αντί­στα­ση στην αστυ­νο­µι­κή βία και το αντι­ι­µπε­ρια­λι­στι­κό πρό­τα­γµα.

Δια­δη­λώ­σεις στην Ελ­λά­δα

Στην Ελ­λά­δα γι’ άλλη µια χρο­νιά διορ­γα­νώ­νε­ται δια­δή­λω­ση για την 8η Μάρτη. Δυ­στυ­χώς όµως δεν κα­τορ­θώ­θη­κε αυτή η µέρα να πάρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά φε­µι­νι­στι­κής απερ­γί­ας. Το κά­λε­σµα της ΑΔΕΔΥ στη δια­δή­λω­ση είναι στη σωστή κα­τεύ­θυν­ση. Όµως χρειά­ζε­ται πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρη δου­λειά βάσης στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας. Τον χρόνο που µας πέ­ρα­σε το υπό ανά­πτυ­ξη ελ­λη­νι­κό φε­µι­νι­στι­κό κί­νη­µα ασχο­λή­θη­κε κυ­ρί­ως µε υπο­θέ­σεις γυ­ναι­κών που βρί­σκο­νταν στο ει­δώ­λιο επει­δή αυ­το­α­µύν­θη­καν και µε δι­κα­στι­κές αθω­ώ­σεις βια­στών. Είναι φα­νε­ρό πως πρό­κει­ται για µια σε­ξι­στι­κή δι­καιο­σύ­νη που φυ­λα­κί­ζει γυ­ναί­κες επει­δή προ­στά­τε­ψαν τις εαυ­τές τους και χρη­σι­µο­ποιεί επι­χει­ρή­µα­τα περί «προ­κλη­τι­κό­τη­τας» των γυ­ναι­κών για να αθω­ώ­σει βια­στές. Αν και είναι ένα ιδιαι­τέ­ρως ση­µα­ντι­κό ζή­τη­µα το φε­µι­νι­στι­κό κί­νη­µα δεν πρέ­πει να ανα­λω­θεί µόνο σε αυτό. Οφεί­λει να εστιά­σει στην δια­θε­µα­τι­κό­τη­τα, την πολ­λα­πλή κα­τα­πί­ε­ση και να συν­δε­θεί µε τον αγώνα κατά των µνη­µο­νί­ων, καθώς και µε τις ερ­γα­ζό­µε­νες γυ­ναί­κες. Έχει ιδιαί­τε­ρη ση­µα­σία να εί­µα­στε πα­ρού­σες/πα­ρό­ντες στο φε­τι­νό κά­λε­σµα (8/3 6µµ, πλα­τεία Κλαυ­θµώ­νος)για να δώ­σου­µε έναν ρι­ζο­σπα­στι­κό  χα­ρα­κτή­ρα στην 8η Μάρτη αλλά και γιατί είναι ένας τρό­πος να υψώ­σου­µε τις φωνές µας και να διεκ­δι­κή­σου­µε τις ζωές µας απέ­να­ντι στο σε­ξι­σµό και τα µνη­µό­νια. Η σκέψη µας, θα είναι µε όλες τις γυ­ναί­κες που αγω­νί­ζο­νται σε κάθε γωνιά του πλα­νή­τη, αλλά και µε αυτές που δεν έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα να κα­τέ­βουν στο δρόµο.

 

Πως φτά­σα­µε ως εδώ;
Η 8η Μάρτη ως µια ιστο­ρία γυ­ναι­κών

«Με­γά­λες κοι­νω­νι­κές αλ­λα­γές είναι αδύ­να­τον να επι­τευ­χθούν αν δεν εξε­γερ­θούν και δεν πά­ρουν µέρος οι γυ­ναί­κες»

Καρλ Μαρξ, 1868 σε επι­στο­λή του προς τον Kykelman

Ο φε­µι­νι­σµός ήταν από την αρχή συν­δε­δε­µέ­νος µε τις επα­να­στα­τι­κές ιδέες. Από τους ου­το­πι­κούς σο­σια­λι­στές που ενα­ντιώ­νο­νταν στον γάµο και ανα­ζη­τού­σαν εναλ­λα­κτι­κές µορ­φές ζωής χωρίς την κα­τα­πί­ε­ση των γυ­ναι­κών, στους Μαρξ και Εν­γκελς που στα κεί­µε­να τους αντι­τί­θε­νται µε την ανι­σό­τη­τα των φύλων, τη γυ­ναι­κεία κα­τα­πί­ε­ση και τη µορφή της οι­κο­γέ­νειας µέχρι την ίδια την οκτω­βρια­νή επα­νά­στα­ση, µε την οποία θε­σµο­θε­τή­θη­καν πρώτη φορά δια­τά­ξεις που απε­λευ­θέ­ρω­ναν τις γυ­ναί­κες από την απλή­ρω­τη οι­κια­κή ερ­γα­σία.

Ακόµα και η ίδια η πα­γκό­σµια ηµέρα της γυ­ναί­κας προ­τά­θη­κε πρώτη φορά το 1910 στο 2ο Διε­θνές Συ­µβού­λιο Ερ­γα­τριών Γυ­ναι­κών από την Κλάρα Τσέτ­κιν για να τι­µή­σει τους αγώ­νες των γυ­ναι­κών ερ­γα­τριών στις ΗΠΑ που µε τε­ρά­στιες δια­δη­λώ­σεις προ­σπά­θη­σαν να διεκ­δι­κή­σουν πο­λι­τι­κά δι­καιώ­µα­τα. Γιορ­τά­στη­κε πρώτη φορά έναν χρόνο µετά στις 19 Μαρ­τί­ου, ηµε­ρο­µη­νία κα­θό­λου τυ­χαία, καθώς στις 19 Μαρ­τί­ου του 1848 ο πρώσ­σος βα­σι­λιάς υπό την πίεση των ξε­ση­κω­µέ­νων αγρο­τών ανα­γνω­ρί­ζει τη δύ­να­µη του ένο­πλου λαού και υπό­σχε­ται µε­ταρ­ρυ­θµί­σεις. Μια από τις µε­ταρ­ρυ­θµί­σεις που υπο­σχέ­θη­κε (και µια από τις πολ­λές που δεν τή­ρη­σε) ήταν το δι­καί­ω­µα ψήφου για τις γυ­ναί­κες. Το 1913 (την πρώτη φορά που συ­µµε­τέ­χουν και οι ρω­σί­δες ερ­γά­τριες) η ηµε­ρο­µη­νία µε­τα­τί­θε­ται στις 8 Μαρ­τί­ου.

Όµως όλα αυτά είναι απλά η κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου. Οι γυ­ναί­κες που πά­λε­ψαν για όλα αυτά δεν είχαν να αντι­µε­τω­πί­σουν µόνο τη δυ­σπι­στία του κό­σµου, αλλά πολ­λές φορές τη δυ­σπι­στία και την ει­ρω­νεία των ίδιων τους των συ­ντρό­φων. Χρειά­στη­κε σκλη­ρή εσω­κο­µµα­τι­κή πάλη για να κα­τα­κτη­θούν όλα αυτά. Η ίδια η Κλάρα Τσέτ­κιν είχε χα­ρα­κτη­ρι­στεί «υστε­ρι­κή» και «κου­τσο­µπό­λα» όταν προ­σπα­θού­σε να ανοί­ξει το ζή­τη­µα των γυ­ναι­κών (αλή­θεια πόσο δια­χρο­νι­κές κα­τη­γο­ρί­ες για φε­µι­νί­στριες). Το ζή­τη­µα της γυ­ναι­κεί­ας απε­λευ­θέ­ρω­σης ήταν απλώς µια δου­λειά των γυ­ναι­κών και µά­λι­στα µια πολύ υπο­τι­µη­µέ­νη δου­λειά.

Αυτές οι από­ψεις δια­ψεύ­στη­καν ξανά και ξανά στην πράξη. Οι γυ­ναί­κες βρέ­θη­καν στις πρώ­τες γρα­µµές του αγώνα διεκ­δι­κώ­ντας ταυ­τό­χρο­να και την απε­λευ­θέ­ρω­ση της τάξης τους και την απε­λευ­θέ­ρω­ση τους από τις έµφυ­λες κα­τα­πιέ­σεις. Τις πρώ­τες χρο­νιές που γιορ­τά­στη­κε η ογδόη Μάρτη, έγι­ναν µα­ζι­κές δια­δη­λώ­σεις µε τα­ξι­κό πρό­ση­µο σε πό­λεις της Ευ­ρώ­πης και της Αµε­ρι­κής. Κατά την διάρ­κεια του Α’ Πα­γκο­σµί­ου Πο­λέ­µου οι σο­σια­λί­στριες φε­µι­νί­στριες προ­σπά­θη­σαν να δώ­σουν αντι­πο­λε­µι­κό πε­ριε­χό­µε­νο στις 8 Μάρτη. Μέχρι το 1917 που η δια­δή­λω­ση για την Πα­γκό­σµια Ηµέρα της γυ­ναί­κας έδωσε το σύν­θη­µα για την επα­νά­στα­ση του Φλε­βά­ρη ενώ οι γυ­ναί­κες βρέ­θη­καν στην πρώτη γρα­µµή και στην Οκτω­βρια­νή επα­νά­στα­ση.

Ακόµα και η Οκτω­βρια­νή Επα­νά­στα­ση όµως δεν κα­τά­φε­ρε να δώσει  λύση στις αντι­φά­σεις της ρώ­σι­κης κοι­νω­νί­ας πα­ρό­λο που ξε­κί­νη­σε από µια δια­δή­λω­ση γυ­ναι­κών.  Εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο στην Ρωσία το επί­πε­δο αναλ­φα­βη­τι­σµού ήταν γι­γά­ντιο, το 80% του πλη­θυ­σµού ήταν αγρο­τι­κό και κυ­ριαρ­χού­σαν η φο­βι­κό­τη­τα και η δει­σι­δαι­µο­νία. Παρά το γε­γο­νός ότι µόλις πήραν την εξου­σία οι µπολ­σε­βί­κοι η θέση της γυ­ναί­κας βελ­τιώ­θη­κε αι­σθη­τά στο θε­σµι­κό κο­µµά­τι (νο­µι­µο­ποί­η­ση των εκτρώ­σε­ων, συλ­λο­γι­κές κου­ζί­νες, παι­δι­κοί στα­θµοί και πλυ­ντή­ρια για να ελευ­θε­ρω­θούν οι γυ­ναί­κες από το βάρος της απλή­ρω­της οι­κια­κής ερ­γα­σί­ας, δι­καί­ω­µα ψήφου και πο­λι­τι­κά δι­καιώ­µα­τα, διευ­κό­λυν­ση των δια­ζυ­γί­ων κλπ) η απε­λευ­θέ­ρω­ση δεν ήρθε µέσα από δια­τά­γµα­τα.  Χρειά­στη­κε σκλη­ρή δου­λειά από τις γυ­ναί­κες µέλη του µπολ­σε­βί­κι­κου κό­µµα­τος, σε κάθε χωριό και πόλη της Ρω­σί­ας. Το 1920 δη­µιουρ­γεί­ται η Τσε­νοτ­ντέλ, η επι­τρο­πή γυ­ναι­κών των µπολ­σε­βί­κων, στό­χος της οποί­ας ήταν η κοι­νω­νι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση των γυ­ναι­κών από τα κάτω. Παρά τις δύ­σκο­λες συν­θή­κες τα απο­τε­λέ­σµα­τα ήταν θε­α­µα­τι­κά: στην πρώτη συ­νε­δρί­α­ση ενώ πε­ρί­µε­ναν πε­ρί­που 300 γυ­ναί­κες, εµφα­νί­στη­καν πάνω από χί­λιες, και η συ­µµε­το­χή συ­νέ­χι­σε να αυ­ξά­νε­ται µε τον καιρό. Η Ινέσα Αρµάντ (πρώτη υπεύ­θυ­νη της Τσε­νοτ­ντέλ) και η Αλε­ξάν­δρα Κο­λο­ντάι διέ­σχι­ζαν την αχανή πε­ρι­φέ­ρεια της Ρω­σί­ας µε τρένο για να συ­να­ντή­σουν τις αγρό­τισ­σες και να δια­δώ­σουν τη φε­µι­νι­στι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση. Αγρό­τισ­σες και ερ­γά­τριες ξε­κί­νη­σαν να δου­λεύ­ουν µε εν­θου­σια­σµό στον δρόµο της φε­µι­νι­στι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης µε άµεσα απο­τε­λέ­σµα­τα. Δυ­στυ­χώς µετά από τόσες προ­ό­δους η στα­λι­νι­κή αντε­πα­νά­στα­ση κα­τήρ­γη­σε όλες τις ευ­νοϊ­κές δια­τά­ξεις για να δη­µιουρ­γή­σει το µο­ντέ­λο της σο­σια­λι­στι­κής οι­κο­γέ­νειας, το οποίο θα εξα­σφά­λι­ζε την ανα­πα­ρα­γω­γή της ερ­γα­τι­κής τάξης.

Αυτή η ιστο­ρι­κή ανα­δρο­µή έχει πολύ µε­γά­λη ση­µα­σία γιατί µας δι­δά­σκει πολλά. Κα­ταρ­χάς πως  ποτέ δεν είναι λάθος στι­γµή για φε­µι­νι­στι­κές διεκ­δι­κή­σεις και πως ποτέ η γυ­ναι­κεία απε­λευ­θέ­ρω­ση δεν είναι κάτι δευ­τε­ρεύ­ον. Είναι πάντα ένα ση­µα­ντι­κό πεδίο µάχης το οποίο όπως έχει δεί­ξει η ιστο­ρία µπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως µο­χλός κί­νη­σης. Η γυ­ναι­κεία απε­λευ­θέ­ρω­ση χρειά­ζε­ται την τα­ξι­κή και η τα­ξι­κή τη γυ­ναι­κεία. Ταυ­τό­χρο­να, πολ­λές φορές ακόµα και µέσα στον χώρο των επα­να­στα­τών χρειά­ζε­ται να επι­µέ­νου­µε για τη ση­µα­σία και την αξία του φε­µι­νι­στι­κού κι­νή­µα­τος και τότε δεν εί­µα­στε υπερ­βο­λι­κές αλλά το εντε­λώς αντί­θε­το: άξιες συ­νε­χί­στριες του έργου των πα­λιών µας συ­ντρο­φισ­σών.

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά