Ο Ζοζέφ Νταχέρ για την επανάσταση και την αντεπανάσταση στη Συρία

Σε ένα γε­μά­το (από ιδιαί­τε­ρα νε­α­νι­κό κοινό) αμ­φι­θέ­α­τρο στην ΑΣΟΕΕ, ορ­γα­νώ­θη­κε η εκ­δή­λω­ση «Επα­νά­στα­ση και Αντε­πα­νά­στα­ση στη Συρία», με πρω­το­βου­λία της Αναρ­χο­συν­δι­κα­λι­στι­κής Πρω­το­βου­λί­ας Ρο­σι­νά­ντε, της Αντιε­ξου­σια­στι­κής Κί­νη­σης, του Δι­κτύ­ου για τα Κοι­νω­νι­κά και Πο­λι­τι­κά Δι­καιώ­μα­τα, της Δι­κτύ­ω­σης για τη Ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά, της ΟΝ­ΡΑ-Ανα­σύν­θε­ση και του σάιτ elaliberta. Το κοινό είχε την ευ­και­ρία να ακού­σει τον Ζόζεφ Ντά­χερ, Σύρο μαρ­ξι­στή που ζει στην Ελ­βε­τία, δια­χει­ρι­στή του μπλογκ syriafreedomforever και ιδρυ­τι­κό στέ­λε­χος της ορ­γά­νω­σης «Ρεύμα Επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς» στη Συρία. Μια ορ­γά­νω­ση που ιδρύ­θη­κε το 2011 και συμ­με­τεί­χε στη συ­ρια­κή επα­νά­στα­ση, που μετά το ξέ­σπα­σμα του εμ­φυ­λί­ου το ένο­πλο τμήμα της συμ­με­τεί­χε σε ση­μα­ντι­κές μάχες (π.χ. Κο­μπά­νι), κυ­νη­γή­θη­κε και από το κα­θε­στώς και από τους τζι­χα­ντι­στές και το 2014 υπο­χρε­ώ­θη­κε να ανα­στεί­λει τη λει­τουρ­γία της λόγω των τρα­γι­κών συν­θη­κών. Ακο­λου­θεί μια συ­νο­πτι­κή πα­ρου­σί­α­ση της ομι­λί­ας του συ­ντρό­φου.

Αφού εξέ­φρα­σε την αλ­λη­λεγ­γύη του στους αγώ­νες στην Ελ­λά­δα ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα, την κυ­βέρ­νη­ση, την ΕΕ, αλλά και στις προ­σπά­θειες του κι­νή­μα­τος αλ­λη­λεγ­γύ­ης στους πρό­σφυ­γες, ξε­κί­νη­σε υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι η συ­ρια­κή εξέ­γερ­ση του 2011 ήταν τμήμα μιας ευ­ρύ­τε­ρης επα­να­στα­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας σε όλη την πε­ριο­χή (Τυ­νη­σία, Αί­γυ­πτος, Μπα­χρέιν κλπ), που είχε πα­γκό­σμιο αντί­κτυ­πο, επα­να­φέ­ρο­ντας τη λέξη επα­νά­στα­ση και την ιδέα της αλ­λα­γής του κό­σμου μέσα από τη δράση των από κάτω. Φυ­σι­κά, αν και εμπνευ­σμέ­νη από το διε­θνές κύμα, η συ­ρια­κή εξέ­γερ­ση είχε αι­τί­ες να ξε­σπά­σει: την έλ­λει­ψη δη­μο­κρα­τί­ας, την έλ­λει­ψη κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης και την επι­θυ­μία για αυ­το­διά­θε­ση.

Ξε­κί­νη­σε την πα­ρου­σί­α­σή του για τη Συρία, μι­λώ­ντας για «τα τρία με­γά­λα ψέ­μα­τα» για το κα­θε­στώς Άσαντ: Δεν είναι ούτε κο­σμι­κό, ούτε αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κό, ούτε σο­σια­λι­στι­κό.

Πε­ριέ­γρα­ψε την οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή του κα­θε­στώ­τος, φέρ­νο­ντας το πα­ρά­δειγ­μα του ξα­δέλ­φου του Άσαντ, Ραμί Μα­χλούφ, που ελέγ­χει το 60% του πλού­του, ανα­φέ­ρο­ντας ότι το 75% της οι­κο­νο­μί­ας είναι ιδιω­τι­κό, ότι το 30% ζει κάτω από το όριο της φτώ­χειας και το 50% κοντά σε αυτό το όριο. Όσον αφορά την κο­σμι­κό­τη­τα, υπεν­θύ­μι­σε ότι σύμ­φω­να με το συ­ρια­κό σύ­νταγ­μα η σαρία απο­τε­λεί πηγή της νο­μο­θε­σί­ας, αλλά και τη στή­ρι­ξη-διευ­κό­λυν­ση του Άσαντ στη δράση διά­φο­ρων σα­λα­φι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων τα προη­γού­με­να χρό­νια (π.χ. στο Ιράκ). Για τον υπο­τι­θέ­με­νο αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμό του κα­θε­στώ­τος, υπεν­θύ­μι­σε τη σφαγή των Πα­λαι­στι­νί­ων και της Αρι­στε­ράς κατά την ει­σβο­λή του συ­ρια­κού στρα­τού στο Λί­βα­νο το 1976, την υπο­στή­ρι­ξη στις ΗΠΑ κατά την Πρώτο Πό­λε­μο του Κόλ­που, την αγα­στή συ­νερ­γα­σία με τη δια­κυ­βέρ­νη­ση Μπους στον «πό­λε­μο κατά της τρο­μο­κρα­τί­ας».

Στη συ­νέ­χεια ξε­τύ­λι­ξε το κου­βά­ρι της εξέ­γερ­σης. Στην αρ­χι­κή φάση, που ξέ­σπα­σε το Μάρτη του 2011, τον κυ­ρί­αρ­χο ρόλο έπαι­ζαν οι Το­πι­κές Συ­ντο­νι­στι­κές Επι­τρο­πές, που με τη συμ­με­το­χή ερ­γα­τών, φοι­τη­τών, μι­κρών αρι­στε­ρών ομά­δων, με­μο­νω­μέ­νων ακτι­βι­στών ανα­λάμ­βα­ναν την ορ­γά­νω­ση δια­δη­λώ­σε­ων και δρά­σε­ων ανυ­πα­κο­ής, κα­θό­ρι­ζαν τα πο­λι­τι­κά συν­θή­μα­τα, ορ­γά­νω­ναν την πε­ρί­θαλ­ψη των θυ­μά­των της κα­τα­στο­λής κ.ο.κ.

Η επό­με­νη φάση, της ένο­πλης πάλης, ξε­κί­νη­σε στα τέλη του κα­λο­και­ριού του 2011. Όπως είπε, υπήρ­χαν σπο­ρα­δι­κές ένο­πλες ενέρ­γειες και πριν, ωστό­σο τότε γε­νι­κεύ­τη­κε η επι­λο­γή «εξο­πλι­σμού της επα­νά­στα­σης» με τη δη­μιουρ­γία του Ελεύ­θε­ρου Συ­ρια­κού Στρα­τού (FSA).Υπεν­θύ­μι­σε ότι ο FSA δεν ήταν ενιαί­ος, αλλά ομπρέ­λα που κά­λυ­πτε διά­φο­ρες το­πι­κές ένο­πλες ομά­δες και δεν απέ­κτη­σε ποτέ ενιαία δομή και ηγε­σία, κάτι που ισχύ­ει μέχρι σή­με­ρα. Η σύν­θε­σή του αρ­χι­κά είχε πε­ρισ­σό­τε­ρους πο­λί­τες που πήραν τα όπλα για να αμυν­θούν απέ­να­ντι στην κα­τα­στο­λή, πριν πε­ρά­σουν στις γραμ­μές του και λι­πο­τά­κτες φα­ντά­ροι, ενώ πο­λι­τι­κά οι από­ψεις των ενό­πλων κυ­μαί­νο­νταν σε ένα φάσμα που πε­ρι­λάμ­βα­νε δη­μο­κρά­τες, σο­σια­λι­στές, άρα­βες εθνι­κι­στές, με­τριο­πα­θείς μου­σουλ­μά­νους. Η «διπλή δυ­να­μι­κή» μα­ζι­κών δια­δη­λώ­σε­ων και ένο­πλης αυ­το­ά­μυ­νας οδή­γη­σε στην απε­λευ­θέ­ρω­ση ολό­κλη­ρων πε­ριο­χών από τον έλεγ­χο του κα­θε­στώ­τος και την εμ­φά­νι­ση σε αυτές το­πι­κών συμ­βου­λί­ων, που ανα­λάμ­βα­ναν να δια­χει­ρι­στούν τα σχο­λεία, τα νο­σο­κο­μεία, να συ­ντο­νί­σουν τις γει­το­νιές. Αυτή η θε­τι­κή ει­κό­να ισχυ­ρί­στη­κε ότι ίσχυ­σε χο­ντρι­κά ως τα τέλη του 2012.

Αλλά, όπως είπε, οι διά­φο­ρες πτέ­ρυ­γες της αντε­πα­νά­στα­σης είχαν ήδη ανα­πτύ­ξει τη δράση τους.

Η πρώτη πτέ­ρυ­γα της αντε­πα­νά­στα­σης είναι προ­φα­νώς το κρά­τος, αλλά και οι διε­θνείς σύμ­μα­χοί του (Ρωσία, Ιράν, Χεζ­μπο­λά, σι­ι­τι­κές πο­λι­το­φυ­λα­κές) χωρίς την υπο­στή­ρι­ξη των οποί­ων μπο­ρεί και να μην είχε επι­βιώ­σει.

Το κρά­τος αφε­νός εξα­πέ­λυ­σε αι­μα­τη­ρή κα­τα­στο­λή, που στό­χευε πρω­τί­στως τις πιο προ­ο­δευ­τι­κές-δη­μο­κρα­τι­κές δυ­νά­μεις, ενώ απε­λευ­θέ­ρω­σε τους σα­λα­φι­στές ηγέ­τες που είχε χρη­σι­μο­ποι­ή­σει πα­λιό­τε­ρα στο Ιράκ και είχε συλ­λά­βει στη συ­νέ­χεια. Αυτό διευ­κό­λυ­νε να λει­τουρ­γή­σει ως αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νη προ­φη­τεία το ότι η εναλ­λα­κτι­κή στο κα­θε­στώς ήταν «σα­λα­φι­στές τρο­μο­κρά­τες». Το know-how ο Μπα­σάρ το είχε κλη­ρο­νο­μή­σει από τον πα­τέ­ρα του, που στο πα­ρελ­θόν συ­νέ­τρι­ψε τα συν­δι­κά­τα και την Αρι­στε­ρά, εξω­θώ­ντας κάθε αντι­πο­λι­τευ­τι­κή φωνή προς τους Αδελ­φούς Μου­σουλ­μά­νους.

Το κα­θε­στώς κι­νη­το­ποί­η­σε τη λαϊκή του βάση (ευ­ρύ­τε­ρη από την «κοι­νω­νι­κή του βάση», δη­λα­δή των στρω­μά­των που επω­φε­λού­νταν από την πο­λι­τι­κή του), ενώ υπο­κί­νη­σε τα θρη­σκευ­τι­κά μίση. Σε πε­ριο­χές όπου συ­νυ­πήρ­χαν γει­το­νι­κά σου­νί­τες και αλε­βί­τες (Χομς, Χάμα κ.α.), έγι­ναν οι με­γα­λύ­τε­ρες σφα­γές στο­χευ­μέ­να στις φτω­χές σου­νι­τι­κές πε­ριο­χές της υπαί­θρου. Σε αυτό το ση­μείο, ο Ζοζέφ διευ­κρί­νι­σε ότι το κα­θε­στώς χρη­σι­μο­ποί­η­σε το θρη­σκευ­τι­κό σε­χτα­ρι­στι­κό μίσος, αλλά δεν είναι ένα θρη­σκευ­τι­κό σε­χτα­ρι­στι­κό, αλε­βί­τι­κο κα­θε­στώς. Στις τά­ξεις του υπάρ­χουν και σου­νί­τες και όχι μόνο η σου­νι­τι­κή αστι­κή τάξη. Για πα­ρά­δειγ­μα οι σα­μπί­χα (πα­ρα­κρα­τι­κοί) στο Χα­λέ­πι ήταν πλειο­ψη­φι­κά σου­νί­τες, όπως και οι το­πι­κές φυλές που κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν ενά­ντια στους Κούρ­δους στη Βο­ρειο­α­να­το­λι­κή Συρία.

Δεν ήταν λοι­πόν ένας θρη­σκευ­τι­κός πό­λε­μος μιας σου­νι­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας ενά­ντια σε ένα αλε­βί­τι­κο κα­θε­στώς, ήταν ένας εμ­φύ­λιος στον οποίο βέ­βαια υπήρ­ξε και το στοι­χείο του θρη­σκευ­τι­κού δια­χω­ρι­σμού, καθώς αυτός υπο­κι­νή­θη­κε και από το κα­θε­στώς, αλλά και από τμή­μα­τα της αντι­πο­λί­τευ­σης.

Κάπως έτσι πέ­ρα­σε στη δεύ­τε­ρη πτέ­ρυ­γα της αντε­πα­νά­στα­σης, τις δυ­νά­μεις του φο­ντα­με­ντα­λι­στι­κού Ισλάμ. Αυτές ανα­πτύ­χθη­καν εξαι­τί­ας των εγκλη­μα­τι­κών λαθών της εξό­ρι­στης ηγε­σί­ας της αντι­πο­λί­τευ­σης (φι­λε­λεύ­θε­ροι και Αδελ­φοί Μου­σουλ­μά­νοι), η οποία συμ­μά­χη­σε με την Τουρ­κία, το Κατάρ και τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, δυ­νά­μεις που είχαν κάθε λόγο να επι­διώ­κουν να με­τα­τρέ­ψουν τον εμ­φύ­λιο πό­λε­μο σε θρη­σκευ­τι­κό.

Όπως είπε, αυτά τα κα­θε­στώ­τα ήταν φι­λι­κά με το συ­ρια­κό ως το 2011 (με κο­ρυ­φαίο πα­ρά­δειγ­μα τις κοι­νές δια­κο­πές Ερ­ντο­γάν-Άσαντ) και τους πρώ­τους 6 μήνες της εξέ­γερ­σης δεν ήθε­λαν την ανα­τρο­πή του. Όπως εξή­γη­σε, μια νίκη της εξέ­γερ­σης, ακόμα και μια φι­λε­λεύ­θε­ρη δη­μο­κρα­τία, θε­ω­ρεί­το απει­λή γι’ αυτά τα κα­θε­στώ­τα (πι­θα­νό ντό­μι­νο). Γι’ αυτό και η επέμ­βα­σή τους ορ­γά­νω­σε τη με­τα­τρο­πή του πο­λέ­μου σε θρη­σκευ­τι­κό.

Η εξό­ρι­στη αντι­πο­λί­τευ­ση πέρα από τα άλλα της προ­βλή­μα­τα (νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη, σο­βι­νι­στι­κή) νο­μι­μο­ποί­η­σε στην ουσία δυ­νά­μεις όπως η Τζαΐς Αλ Ισλάμ και η Αλ Κάι­ντα. Αυτή η αντι­πο­λί­τευ­ση απο­τε­λεί έναν από τους λό­γους της ήττας της επα­νά­στα­σης.

Μετά το 2013, και ιδιαί­τε­ρα μετά τη χη­μι­κή επί­θε­ση στη Γούτα, οι τζι­χα­ντι­στές ανα­πτύ­χθη­καν έντο­να. Επι­τέ­θη­καν σε δυ­νά­μεις τους FSA, επι­τέ­θη­καν σε δη­μο­κρά­τες και προ­ο­δευ­τι­κούς αγω­νι­στές, επι­τέ­θη­καν στους Κούρ­δους, επι­τέ­θη­καν στις θρη­σκευ­τι­κές μειο­νό­τη­τες. Σή­με­ρα πια, κυ­ριαρ­χούν στο στρα­τιω­τι­κό χάρτη των αντι­κα­θε­στω­τι­κών, με τη στή­ρι­ξη πε­ρι­φε­ρεια­κών δυ­νά­με­ων. Παρ’ όλα αυτά, ση­μεί­ω­σε ότι μπο­ρεί να φέρει χι­λιά­δες πα­ρα­δείγ­μα­τα δια­δη­λώ­σε­ων και πο­λι­τι­κής ανυ­πα­κο­ής στις πε­ριο­χές που ελέγ­χουν οι τζι­χα­ντι­στές όλα αυτά τα χρό­νια: Στο Ιντλίμπ, που τώρα ελέγ­χει η πρώην Αλ Κάι­ντα, αυτές συ­νε­χί­ζο­νται μέχρι σή­με­ρα.

Η τρίτη πτέ­ρυ­γα της αντε­πα­νά­στα­σης είναι οι με­γά­λες ιμπε­ρια­λι­στι­κές δυ­νά­μεις. Όπως εξή­γη­σε, άσχε­τα αν συ­γκρού­ο­νται με­τα­ξύ τους, απο­τε­λούν όλες εχθρό των κι­νη­μά­των από τα κάτω. Θύ­μι­σε ότι ο ιμπε­ρια­λι­σμός είναι σύ­στη­μα, με κράτη που αντα­γω­νί­ζο­νται για με­γα­λύ­τε­ρα με­ρί­δια κερ­δών και ισχύ­ος, αλλά που όλα εχθρεύ­ο­νται τα κι­νή­μα­τα. Γι’ αυτό και επέ­μει­νε ότι δεν υπάρ­χει κά­ποιος «κα­λύ­τε­ρος ιμπε­ρια­λι­σμός» ή κά­ποιο «μι­κρό­τε­ρο κακό» να δια­λέ­ξου­με και να στοι­χη­θού­με πίσω του. Όποιος κάνει μια τέ­τοια επι­λο­γή, οδη­γεί με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια σε ήττα των λαϊ­κών μαζών.

Επι­στρέ­φο­ντας στις αδυ­να­μί­ες και τα προ­βλή­μα­τα της ίδιας της εξέ­γερ­σης, υπο­γράμ­μι­σε ότι στις Το­πι­κές Συ­ντο­νι­στι­κές Επι­τρο­πές δεν υπήρ­χε ση­μα­ντι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση των γυ­ναι­κών και των θρη­σκευ­τι­κών μειο­νο­τή­των, όπως και ότι η τα­ξι­κή κοι­νω­νι­κή σύν­θε­σή τους δεν με­τα­φρά­στη­κε αυ­τό­μα­τα σε ένα τα­ξι­κό πο­λι­τι­κό πρό­γραμ­μα. Στην αντι­με­τώ­πι­ση αυτών των προ­βλη­μά­των, εξή­γη­σε, δεν βο­ή­θη­σαν κα­θό­λου οι δε­κα­ε­τί­ες δι­κτα­το­ρί­ας και απα­γό­ρευ­σης της κοι­νω­νι­κής ή πο­λι­τι­κής δρά­σης.

Στη συ­νέ­χεια πέ­ρα­σε στο κουρ­δι­κό ζή­τη­μα. Ξε­κί­νη­σε δη­λώ­νο­ντας την υπο­στή­ρι­ξή του στην αυ­το­διά­θε­ση των Κούρ­δων σε Ιράν-Ιράκ-Συ­ρία-Τουρ­κία. Πε­ριέ­γρα­ψε σύ­ντο­μα την κα­τα­πί­ε­σή τους ει­δι­κά στη Συρία από την ανε­ξαρ­τη­σία της το 1946 και ακόμα πιο έντο­να μετά τη δε­κα­ε­τία του ’60 (άρ­νη­ση υπη­κο­ό­τη­τας), αλλά και την αξιο­ποί­η­ση του κουρ­δι­κού ζη­τή­μα­τος από τον Χαφέζ Αλ Άσαντ για την εξω­τε­ρι­κή του πο­λι­τι­κή (φι­λο­ξε­νία στο PKK στα πλαί­σια του αντα­γω­νι­σμού με την Τουρ­κία το ’80, φι­λο­ξε­νία ιρα­κι­νών κουρ­δι­κών κομ­μά­των ενά­ντια στον Σα­ντάμ Χου­σε­ΐν αρ­γό­τε­ρα κλπ). Συ­μπλή­ρω­σε ότι όλο το πο­λι­τι­κό φάσμα, ακόμα και η Αρι­στε­ρά, δεν υπο­στή­ρι­ξε τα δι­καιώ­μα­τα των Κούρ­δων, με την εξαί­ρε­ση της Ορ­γά­νω­σης Κο­μου­νι­στι­κή Δράση.

Το 2011, οι Κούρ­δοι συμ­με­τεί­χαν στην εξέ­γερ­ση, αν και από τα πολλά πο­λι­τι­κά τους κόμ­μα­τα, επί­ση­μη στή­ρι­ξη έδω­σαν μόνο δύο. Από το 2012 όμως, αρ­χί­ζει να φθί­νει ο αρ­χι­κός συ­ντο­νι­σμός που είχε επι­τευ­χθεί με­τα­ξύ Αρά­βων και Κούρ­δων. Γι’ αυτή την εξέ­λι­ξη, ο Ντα­χέρ εντό­πι­σε ευ­θύ­νες στις πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις και των δύο πλευ­ρών.

Κα­ταρ­χήν η συ­ρια­κή αντι­πο­λί­τευ­ση, η οποία αρ­νιό­ταν να εντά­ξει τα δι­καιώ­μα­τα των Κούρ­δων στην ατζέ­ντα της, φτά­νο­ντας να αρ­νη­θεί ακόμα και τη με­το­νο­μα­σία του κρά­τους (την απα­λοι­φή του όρου «αρα­βι­κή» από το «συ­ρια­κή δη­μο­κρα­τία»). Η εξό­ρι­στη αντι­πο­λί­τευ­ση συ­νε­χί­ζει να στέ­κε­ται εχθρι­κά στους Κούρ­δους μέχρι σή­με­ρα, υιο­θέ­τη­σε τη ρα­τσι­στι­κή-σο­βι­νι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­σή τους, υπο­στή­ρι­ξε τις επι­θέ­σεις φο­ντα­με­ντα­λι­στών κατά των Κούρ­δων κι έφτα­σε σή­με­ρα να στη­ρί­ζει έν­θερ­μα τα εγκλή­μα­τα στο Αφρίν. Πριν πε­ρά­σει στις ευ­θύ­νες του κουρ­δι­κού PYD, δή­λω­σε ότι ο ίδιος ως Άρα­βας οφεί­λει να αρ­χί­ζει να απο­δί­δει ευ­θύ­νες ξε­κι­νώ­ντας από  την αρα­βι­κή πλευ­ρά.

Όσον αφορά το PYD, αν και υπέ­φε­ρε από σκλη­ρή κα­τα­στο­λή τη δε­κα­ε­τία του 2000, απέ­κτη­σε την ανοχή του κα­θε­στώ­τος μετά το 2011. Δεν ήταν συμ­μα­χία, αλλά προ­σω­ρι­νός γάμος συμ­φέ­ρο­ντος: Το PYD εστί­α­ζε πε­ρισ­σό­τε­ρο στην υπο­στή­ρι­ξη της δρά­σης στην Τουρ­κία παρά στην πάλη για τα δι­καιώ­μα­τα των Κούρ­δων στη Συρία, και σε αυτό προ­στέ­θη­κε ο σε­βα­στός φόβος του απέ­να­ντι στη συ­ρια­κή αντι­πο­λί­τευ­ση, η οποία απο­τε­λού­σε στενό σύμ­μα­χο του Ερ­ντο­γάν, του με­γά­λου εχθρού των Κούρ­δων. Από τη μεριά του ο Άσαντ, απο­σύ­ρο­ντας τις δυ­νά­μεις του από τις κουρ­δι­κές πε­ριο­χές, αφε­νός μπο­ρού­σε να εστιά­σει την πο­λε­μι­κή του προ­σπά­θεια αλλού, αφε­τέ­ρου διευ­κό­λυ­νε τη διά­σπα­ση του κι­νή­μα­τος κι επι­πλέ­ον δη­μιουρ­γού­σε πίεση στον Ερ­ντο­γάν, επι­τρέ­πο­ντας στο PYD να εδραιω­θεί στα σύ­νο­ρα της Τουρ­κί­ας.

Απο­τέ­λε­σμα αυτής της εξέ­λι­ξης ήταν το πεί­ρα­μα της Ρο­ζά­βα, στο οποίο ο Ντα­χέρ ανα­γνώ­ρι­σε αρ­κε­τές ση­μα­ντι­κές κα­τα­κτή­σεις στα ζη­τή­μα­τα των γυ­ναι­κών, των θρη­σκευ­τι­κών μειο­νο­τή­των, αλλά και προ­φα­νώς της ίδιας της αυ­το­διά­θε­σης των Κούρ­δων. Ωστό­σο, όπως είπε, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας τα επι­τεύγ­μα­τα, δεν πρέ­πει να βλέ­που­με τη Ρο­ζά­βα ρο­μα­ντι­κά: Οι εξε­λί­ξεις ελέγ­χο­νται από το μη­χα­νι­σμό του PYD το οποίο κα­τα­στέλ­λει κάθε πο­λι­τι­κό του αντί­πα­λο, ενώ στα πλαί­σια της ρω­σι­κής επί­θε­σης το Φλε­βά­ρη του 2016 στο Χα­λέ­πι, επω­φε­λή­θη­κε απο­σπώ­ντας εδάφη στην ύπαι­θρο από όπου εκ­δί­ω­ξε τον ντό­πιο αρα­βι­κό πλη­θυ­σμό.

Έκλει­σε την πε­ρι­γρα­φή του λέ­γο­ντας ότι είναι λάθος να αντι­με­τω­πί­ζο­νται οι Κούρ­δοι ως συ­νερ­γά­τες του Άσαντ και προει­δο­ποί­η­σε ότι το κα­θε­στώς δεν πρό­κει­ται να ανε­χτεί την αυ­το­νο­μία τους, απλά ως τώρα ήταν απα­σχο­λη­μέ­νο να δο­λο­φο­νεί άλ­λους αντι­πά­λους του. Και επα­νέ­λα­βε ότι η κύρια ευ­θύ­νη για όσα έγι­ναν βα­ραί­νει την αρα­βι­κή πλευ­ρά, καθώς αυτή απο­τε­λεί την πλειο­ψη­φι­κή συ­νι­στώ­σα, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα επι­τεύγ­μα­τα της ρω­σι­κής επα­νά­στα­σης ήταν η ανα­γνώ­ρι­ση του δι­καιώ­μα­τος στην αυ­το­διά­θε­ση σε όλες τις εθνι­κές μειο­νό­τη­τες.

Γε­νι­κό­τε­ρα, επέ­μει­νε ότι μπο­ρού­με να στη­ρί­ζου­με αγώ­νες, κά­νο­ντας κρι­τι­κή στις ηγε­σί­ες που τον διε­ξά­γουν. Αυτό κά­νου­με με το κουρ­δι­κό κί­νη­μα, όπως το κά­νου­με και για το πα­λαι­στι­νια­κό (όπου εί­δα­με πού κα­τέ­λη­ξε η άκρι­τη στή­ρι­ξη στη Φατάχ ή τη Χαμάς) και το ίδιο θα μπο­ρού­σα­με να πούμε και για τη συ­ρια­κή εξέ­γερ­ση και την εξό­ρι­στη ηγε­σία της.

Κα­τέ­λη­ξε με το τι να κά­νου­με: Στη Συρία, να οι­κο­δο­μή­σου­με ένα ανε­ξάρ­τη­το μπλοκ δυ­νά­με­ων, σε αντι­πα­ρά­θε­ση και με τον Άσαντ και με τους ισλα­μι­στές φο­ντα­με­ντα­λι­στές, να συν­δέ­σου­με το κοι­νω­νι­κό με το δη­μο­κρα­τι­κό ζή­τη­μα, να γί­νου­με η φωνή των κα­τα­πιε­σμέ­νων, να ενώ­σου­με τους αγώ­νες μας –και διε­θνώς, με αυ­τούς στην Αί­γυ­πτο, την Τυ­νη­σία, την Τουρ­κία και στο εσω­τε­ρι­κό της Συ­ρί­ας, με­τα­ξύ Αρά­βων και Κούρ­δων.

Η ενό­τη­τα και ο διε­θνι­σμός είναι θε­με­λιώ­δη, όπως έδει­ξε και η θε­τι­κή πείρα, όταν κάθε νίκη σε μια χώρα έσπρω­χνε μπρο­στά την επα­να­στα­τι­κή δια­δι­κα­σία στην επό­με­νη, αλλά και η αρ­νη­τι­κή, όταν κάθε ήττα πή­γαι­νε συ­νο­λι­κά πίσω το κί­νη­μα στην πε­ριο­χή: Π.χ. οι σφα­γές του Σίσι το 2013 δεν θα γί­νο­νταν το ίδιο εύ­κο­λα, αν δεν είχε προη­γη­θεί το μα­κε­λειό στη Συρία.

Στην Ευ­ρώ­πη, ο Ντα­χέρ μας κά­λε­σε να βλέ­που­με τους αγώ­νες των αρα­βι­κών μαζών ως δική μας υπό­θε­ση, όπως συ­νέ­βη το 2011, να δώ­σου­με αγώνα ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό και την ισλα­μο­φο­βία που αντι­με­τω­πί­ζει τους Σύ­ρους πρό­σφυ­γες ως «τρο­μο­κρά­τες», να οξύ­νου­με την πάλη μας ενά­ντια στις άρ­χου­σες τά­ξεις μας, που συμ­με­τέ­χουν στον πό­λε­μο, και να στα­θού­με ενά­ντια σε όλες τις ιμπε­ρια­λι­στι­κές επεμ­βά­σεις χωρίς εξαι­ρέ­σεις, κά­νο­ντας σαφές ότι ούτε στην Ουά­σινγ­κτον, ούτε στη Μόσχα, ούτε στο Ριάντ, ούτε στην Τε­χε­ρά­νη, ούτε στην Ντόχα ή την Άγκυ­ρα έχου­με «φί­λους».

Έκλει­σε με τα ση­με­ρι­νά επί­δι­κα στη Συρία. Δή­λω­σε ότι πρώτη βα­σι­κή και άμεση προ­τε­ραιό­τη­τα είναι να τερ­μα­τι­στεί ο πό­λε­μος: «όσο συ­νε­χί­ζε­ται, θα ενι­σχύ­ει μόνο τις αντι­δρα­στι­κές δυ­νά­μεις, τον Άσαντ, τους τζι­χα­ντι­στές, τους ιμπε­ρια­λι­στές». Ωστό­σο αυτό δεν ση­μαί­νει ότι ο αγώ­νας τε­λεί­ω­σε. Πρέ­πει να συ­νε­χι­στεί με άλλα μέσα και άλλα αι­τή­μα­τα, όπως να τι­μω­ρη­θούν οι εγκλη­μα­τί­ες πο­λέ­μου, να απε­λευ­θε­ρω­θούν οι πο­λι­τι­κοί κρα­τού­με­νοι και να επι­στρέ­ψουν στις εστί­ες τους οι πρό­σφυ­γες και οι εκτο­πι­σμέ­νοι.

Πιο μα­κρο­πρό­θε­σμα, ισχυ­ρί­στη­κε ότι οι εμπει­ρί­ες της επα­να­στα­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας δεν θα χα­θούν. Έχου­με να μά­θου­με από τα λάθη, να μη θρη­νού­με για την ήττα, αλλά να ορ­γα­νω­θού­με για τις μελ­λο­ντι­κές μάχες. Είναι μια μα­κρο­χρό­νια επα­να­στα­τι­κή δια­δι­κα­σία με τις αι­τί­ες που την προ­κά­λε­σαν να συ­νε­χί­ζουν να υπάρ­χουν. Θα πάρει χρόνο, αλλά το κί­νη­μα θα επι­στρέ­ψει. Θα πάρει χρόνο, αλλά η λύση θα δοθεί μόνο αν ορ­γα­νώ­σου­με κοι­νές απα­ντή­σεις όλοι μαζί: Οι μοί­ρες μας είναι συν­δε­δε­μέ­νες.

Πηγή: https://rproject.gr