Τη Β.Τ. τη γνώρισα το 2014 μαζί με άλλους ανθρώπους που είχαν ψυχιατρική εμπειρία στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αγίων Αναργύρων. Ζούσαν μέσα στην κοινότητα και όχι απομονωμένοι σε κάποια ασυλικού τύπου δομή. Ήταν ενταγμένοι σ’ ένα που δεν περιελάμβανε μόνο αθρόες συνταγογραφήσεις φαρμάκων αλλά είχε στον πυρήνα του την επικοινωνία, αφουγκραζόταν τις ανάγκες των ασθενών, ευνοούσε την ανάπτυξη δραστηριοτήτων και τον αποστιγματισμό.
Ήταν ένα μικροσκοπικό υπόδειγμα και μαζί μια απτή απόδειξη ότι υπάρχει τρόπος να προσεγγίσεις την ψυχική ευαλωτότητα με ενσυναίσθηση και φροντίδα, χωρίς να την παθολογικοποιείς και χωρίς να αντικειμενοποιείς τα υποκείμενα της. Ότι υπάρχει τρόπος οι άνθρωποι να μην εκπίπτουν του ανθρώπινου.
Ειδάλλως η βαρβαρότητα θα χοροπηδάει χαιρέκακα πάνω στα λείψανα της περιβόητης εκπολιτιστικής διαδικασίας που μας υποσχέθηκε η νεωτερικότητα.
Και δυστυχώς το κάνει.
Δυστυχώς λόγω ανακατατάξεων μειώθηκε η λειτουργικότητα του κέντρου και έπαψε να είναι χώρος αναφοράς για κάποιους θεραπευόμενους. Τη Β.Τ. τη συνάντησα ξανά τη Δευτέρα στο νούμερο 343 της Ιερά Οδού, έχοντας αφήσει πίσω μου τον κατοικημένο ιστό του Χαϊδαρίου και μπαίνοντας στο ολόφυτο μα καθόλου ειδυλλιακό βασίλειο της κατασταλτικής και φαρμακολογικής απραξίας.
Αυτό είναι το Δρομοκαΐτειο, όπως και τα περισσότερα ψυχιατρικά ιδρύματα της χώρας, χώροι που η Πολιτεία εξόρισε την ψυχική ασθένεια για να μην την ενοχλεί. Εντελώς ανενδοίαστα, εξάλλου, πριν μερικές δεκαετίες ονομάτισε τη Λέρο «αποικία ψυχασθενών» και αναγκάστηκε να την κλείσει μόνο μετά τη διεθνή κατακραυγή και αφού είχε αποστραγγίξει βάναυσα δεκάδες ζωές.
Ωστόσο, οι πρακτικές της Λέρου αναβιώνουν καθημερινά. «Η παρέα που είχες γνωρίσει τότε τσάκισε» μου είπε όταν έφτασα. Κάποιοι πέθαναν, όπως με ενημέρωσε, αφού η ασύστολη και μακροχρόνια χρήση βαριών φαρμάκων προκαλεί ισχυρές επιπτώσεις στον οργανισμό, μειώνοντας το προσδόκιμο ζωής των ψυχικά πασχόντων σε σχέση με το γενικό πληθυσμό.
Η Β.Τ. στα 52 της, γιατρός με πολλά χρόνια εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, βρέθηκε ξανά εδώ με εισαγγελική εντολή. Υποτίθεται ότι ήταν για το «καλό της». Τι καλό άραγε μπορεί να προκληθεί σ’ έναν άνθρωπο όταν τον δένουν χειροπόδαρα σ’ ένα κρεβάτι; Η καθήλωση δεν είναι θεραπεία, είναι ένα νέο τραύμα.
«Το πρώτο βράδυ που ήρθα με έδεσαν, χωρίς να έχω καμία επιθετική συμπεριφορά, χωρίς καν την παρουσία γιατρού. Με εισαγγελική εντολή ήρθα αλλά ήμουν συνεργάσιμη, έφαγα και μετά με έδεσαν. Κατάφερα να βγάλω μια φωτογραφία το πόδι μου που ήταν δεμένο με ιμάντες και τη δημοσίευσα στα social media. Την επόμενη μέρα το κινητό μου εξαφανίστηκε. Στην πρώτη μου νοσηλεία ήμουν δεμένη για εφτά μέρες, τώρα με κράτησαν μια μέρα δεμένη. Είναι απαίσια. Χάνεις οποιαδήποτε αίσθηση ασφάλειας κάτω από τα πόδια σου, χάνεις την υπόσταση σου σαν άνθρωπος, όταν κατουριέσαι και τα κάνεις πάνω σου ζωοποιείσαι. Αν αντισταθείς, θα είναι χειρότερα. Γενικά οποιαδήποτε αντίρρηση φέρεις, θα σε δέσουν ξανά. Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που έχουν νοσηλευτεί σε ψυχιατρείο έχουν μια εμπειρία καθήλωσης. Το κάνουν από την αρχή ως μέτρο επιβολής εξουσίας» λέει.
Δίπλα της κάθεται η Α. που νοσηλεύτηκε για πρώτη φορά στο ίδρυμα πριν 10-12 μέρες: «Νιώθεις σα να έρχεται το τέλος σου, νομίζεις ότι κάποιος θα σου πάρει το κεφάλι. Δεν αντέδρασα. Απλά το δέχτηκα» συμπληρώνει.
Μαρίας Λούκα
πηγή:popaganda.gr
