«Πριν πολλά, πολλά χρόνια, το 2002 περίπου βρέθηκα, ως αναπληρωτής καθηγητής, σε ένα σχολείο των βορείων προαστίων. Ήμουν ένας νέος καθηγητής, με πολλή όρεξη και πολύ ενθουσιασμό. Στην Α’ Λυκείου έκανα το μάθημα της γλώσσας και παρατηρούσα ότι κάθε φορά ένα συγκεκριμένο παιδί έγραφε με τέτοια νοηματική συγκρότηση και ωριμότητα, τέτοια εκφραστική ευστοχία και δεινότητα, που ήταν αδύνατο να αγνοήσω τέτοια γραπτά. Ήταν όμως ένα από τα παιδιά της σιωπής. Από εκείνα που κρύβονται στο τελευταίο θρανίο και κάνουν οτιδήποτε, προκειμένου να καταστήσουν την παρουσία τους αόρατη.Κάθε φορά επαινούσα την έκθεσή του και όσο το έκανα, τόσο περισσότερο προσπαθούσε να βουλιάξει μέσα στο σκοτεινό πανωφόρι του. Μάταιες οι προσπάθειές μου να ακούσω έστω και τη φωνή του. Στις βαρετές εφημερίες μου παρατηρούσα ότι έκανε παρέα μόνο με κορίτσια και όταν με έβλεπε χαμήλωνε το κεφάλι. Είναι όμως τόσες πολλές οι υποχρεώσεις και οι μέριμνες ενός νέου καθηγητή και δη αναπληρωτή, που η παραπάνω πληροφορία περνούσε σχεδόν ανεπεξέργαστη από το νοητικό μου πεδίο.
Μετά τα Χριστούγεννα του ανέθεσα να διαβάσει ένα κείμενο. Αρνήθηκε πεισματικά, όμως επέμενα καθώς ήθελα την εμπλοκή όλων των παιδιών στη μαθησιακή διαδικασία. Πόσο μάλλον ενός μαθητή που γράφει κείμενα έτοιμα για δημοσίευση. Με μεγάλη απροθυμία ξεκίνησε δειλά να διαβάζει με την άτολμη και θηλυπρεπή φωνή του που άκουγα κυριολεκτικά για πρώτη φορά. Δεν άργησαν να συνοδεύσουν την ανάγνωση αρχικά μερικά πνιχτά γέλια, στη διάρκεια κάποια σκόρπια σφυρίγματα και στο τέλος κανα δυο αποδοκιμαστικά επιφωνήματα. Διέκοψα τη διαδικασία και ρώτησα αγριεμένος τι συμβαίνει.
Ορισμένα αγόρια, χωρίς να μου απαντήσουν, στράφηκαν προς τον συμμαθητή τους και με εμφανή διάθεση να τον γελοιοποιήσουν πρόλαβαν να προφέρουν μία δύο κακοποιητικές λέξεις και φράσεις. Διέκοψα οργισμένος το μάθημα και τους ζήτησα να με ακολουθήσουν στο γραφείο. Κλειστήκαμε στο μικρό
χὠρο των καθηγητών και, όπως καταλαβαίνετε, άρχισα να εξαπολύω δαιμόνια και αγγέλους τιμωρούς.
Εκείνη την ώρα μπήκε ένας συνάδελφος, που προφανώς, περίεργος από τις φωνές μου, θέλησε να δει τι συμβαίνει. Να σημειώσω σε αυτό το σημείο ότι αυτός ο συγκεκριμένος συνάδελφος ανήκε στην ομάδα των Tsipouristas. Έτσι ονομάζαμε κάτι μπέκρες που από τις 10-11 το πρωί, σε χώρο εργασίας και μάλιστα σχολείο, αρχίζανε τις σπονδές. Στις 12 δε μπορούσες να τον πλησιάσεις από τη μπόχα.
Του εξηγώ τι είχε συμβεί και η απάντησή του ήταν
«α σε αυτόν; Καλά του κάνουνε του π@στη».
Εκείνη τη στιγμή μου τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια. Τα μάτσο τυπάκια πήρανε το μήνυμα ότι έχουν σύμμαχο και χαμογελούσαν και τα μουστάκια τους (που δεν είχαν). Δεν αποθαρρύνομαι και ανακοινώνω ότι κάνω χρήση του δικαιώματός μου να συγκαλέσω σύλλογο καθηγητών. Να ενημερώσω σε αυτό το σημείο ότι απαιτούσε πολύ θράσος να συγκαλέσει σύλλογο ένας αναπληρωτής. Να διακόψει την κανονική ροή των μαθημάτων και να ενεργοποιήσει μία διαδικασία που μόνο ο Διευθυντής τολμούσε.
Στο σύλλογο δέχομαι δριμύτατη κριτική γιατί απασχόλησα τη σχολική κοινότητα για «ένα τόσο ασήμαντο θέμα» που είναι προσωπικό μεταξύ των παιδιών και δε μπορούν ολόκληροι καθηγητάρες, επιστήμονες πράμα να ασχολούνται με τέτοιες βλακείες. Να σημειώσουμε επίσης ότι εκείνα τα ένδοξα χρόνια, των αρχών του αιώνα, δεν υπήρχε καν στο λεξιλόγιό μας ο όρος bullying ή σχολικός εκφοβισμός, επί το ελληνικότερον. Απάντησα ότι είμαι αποφασισμένος να το τραβήξω και θα ενημερώσω τη φυσική προϊστάμενη αρχή μας, τη ΔΙΔΕ. Κάντε τώρα λίγο εικόνα. Ο 30άρης και κάτι, ο τυχαίος, ο σήμερα είμαι αύριο δεν είμαι, ο χθεσινός, να απειλεί 50+άρηδες και 60άρηδες δεινόσαυρους, ότι θα τους κάνει ρόμπα στη διεύθυνση δευτεροβάθμιας.
Οι περισσότεροι συνάδελφοι γέλασαν με την απειρία και την αφέλειά μου και κάποιος με δικαιολόγησε με το ελαφρυντικό του νεαρού της ηλικίας. Μία φιλόλογος, η Μυρτώ, φεύγοντας μου είπε «Μιχάλη μου μην το παλεύεις, δεν θα βγάλεις άκρη. Και στη ΔΙΔΕ το πολύ να γελάσουν».
Είχα νικηθεί κατά κράτος.
Τα οράματά μου για μια συμπεριληπτική εκπαίδευση, για το σχολείο της ποικιλομορφίας και της διαφορετικότητας, είχαν γίνει χαρτοπόλεμος και στάχτες από τα τσιγάρα των tsipouristas.
Δεν είχε πληγωθεί ο εγωισμός μου. Είχε γελοιοποιηθεί η αγωνία μου να συνεχίσει αυτό το παιδί και να ολοκληρώσει τις σπουδές του μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον.
Μιλάμε για πράγματα στοιχειώδη.
Τότε πήρα την απόφαση να εμπλακώ σοβαρά με τον ακτιβισμό, γνωρίζοντας εκ των προτέρων το προσωπικό κόστος μιας τέτοιας απόφασης.
Όλα αυτά τα χρόνια αδυνατούσα να αφηγηθώ αυτή την ιστορία. Δεν είχα λόγια να εκφράσω το πόσο βιασμένος ένιωσα εγώ ο ίδιος. Πόσο ματαιωμενος και ανεπαρκής.
Σήμερα, 20 χρόνια μετά και όντας εγώ στην τότε ηλικία εκείνων των συναδέλφων, σήμερα, τώρα που μιλάμε, μπορώ να πανηγυρίζω για μια Νίκη.
Αρχικά να δηλώσω την έκπληξή μου για την τεράστια και μη αναμενόμενη απήχηση του χθεσινού κειμένου. Ξέρω ότι τα κείμενα και πολύ περισσότερο τα μακροσκελή, δεν έχουν και πολλές ελπίδες να διαβαστούν. Ακόμη δε μπορώ να το εξηγήσω, αλλά όπως και να έχει μετά από τόσα ενθαρρυντικά σχόλια, κοινοποιήσεις, βροχή από αιτήματα φιλίας …είμαι υποχρεωμένος να συνεχίσω να σας αφηγηθώ τη σημερινή ιστορία.
Ο Α. 2021
Τα παιδιά της σιωπής δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Τα παρατηρώ αμέσως και τα κλειδώνω στο στόχο μου υποθέτοντας ότι ίσως χρειάζονται περισσότερη προσοχή από τα εξωστρεφή. Έτσι ήταν και εκείνο. Εξωτερικά ένα συνεσταλμένο κοριτσάκι, μικροκαμωμένο, δειλό, λιγομίλητο και μοναχικό. Σπάνια σήκωνε χέρι, σπάνια συμμετείχε και για να μιλήσει χρειαζόταν πολλή ενθάρρυνση και επιμονή. Από τις πρώτες μέρες παρατήρησα ένα pin που είχε στην τσάντα του, με τη ΛΟΑΤΚΙ+ rainbow σημαία εγγεγραμμένη μέσα σε μία καρδιά. Αμέσως ενεργοποιήθηκαν όλοι μου οι συναγερμοί και ήξερα ότι δεν θα αφήσω αυτό το παιδί από τα μάτια μου.
Εδώ και πολλά χρόνια πια έχω πάρει την κατάσταση στα χέρια μου. Δεν περιμένω από κανένα υπουργείο να εισάγει μαθήματα ή δράσεις που να προάγουν το σεβασμό στη διαφορετικότητα. Στο μάθημα της Φιλοσοφίας και στο αντίστοιχο κεφάλαιο που επιγράφεται “Το πρόβλημα της προσωπικής ταυτότητας” εντάσσω και ένα μάθημα για τις ταυτότητες φύλου σε σχέση με τα έμφυλα χαρακτηριστικά και τους σεξουαλικούς προσανατολισμούς. Κρίνω απαραίτητη και θεμελιώδη αυτή τη γνώση προκειμένου τα παιδιά να αποκτήσουν μία ιδέα και μερικά
εργαλεία για το πώς να διαχειριστούν στοιχειωδώς την ταυτότητα, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες τους, να αποφύγουν το στερεοτυπικό αυτοπροσδιορισμό και να διαλύσουν τις συγχύσεις με τις οποίες τα έχει φορτώσει η αμάθεια, η προκατάληψη και οι παντός είδους κοινωνικές φοβίες. Ναι, είναι κάτι ευκαιριακό. Ναι είναι ανεπαρκέστατο. Ναι είναι ιδιωτική πρωτοβουλία και κάτι πρόσθετο, χωρίς όμως να παρεκκλίνει από το αναλυτικό και τις οδηγίες του υπουργείου.
Αυτό το μάθημα έγινε στην πλατφόρμα webex και περίμενα το παιδί να είναι εκεί και να συμμετέχει ενεργά. Μόλις όμως περάσαμε στην ουσία του μαθήματος, εκείνο εξαφανίστηκε. Προσπάθησα να ροκανίσω κάπως το χρόνο, όμως ήταν πια εμφανές ότι δεν θα το είχα στην τάξη μου. Αμέσως μόλις τελείωσε το μάθημα μού έστειλε μια σειρά από μηνύματα στα οποία, αφού ζητούσε συγνώμη για την απουσία, με πληροφόρησε ότι δεν θα άντεχε σε ένα τέτοιο μάθημα να άκουγε μία κακοποιητική φράση ή σχόλιο για τις ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες γιατί θα πάθαινε πάλι κρίση πανικού και ταχυκαρδίες. Σαφώς έδειξα κατανόηση και του απάντησα ότι ούτως ή άλλως δεν είναι το ίδιο που χρειάζεται το μάθημα, αλλά οι άλλοι συμμαθητές και συμμαθήτριες που δεν γνωρίζουν και ίσως η άγνοια και όχι η μοχθηρία, τούς και τίς οδηγεί να λένε λέξεις και φράσεις που πληγώνουν.
Αμέσως μου ανακοινώνει ότι θέλει να μου εμπιστευτεί κάτι πολύ σημαντικό και πριν προλάβω να το ενθαρρύνω, στο επόμενό του μήνυμα βλέπω πρώτα με κεφαλαία τη φράση “ΤΡΑΝΣ ΑΓΟΡΙ”. Συλλέγω και τις άλλες πληροφορίες σα να συμπληρώνω ένα παζλ, ότι οι γονείς το ξέρουν και τον στηρίζουν, ότι είμαι ο μόνος που εμπιστεύεται και ότι το όνομά του είναι Α….
Με πολλή ηρεμία τον ρώτησα αν θέλει να τον φωνάζω στην τάξη και εγώ Α. Όμως δεν ήταν έτοιμος για μια τέτοια αποκάλυψη στους και στις συμμαθήτριές του.
Επιστρέφουμε από την καραντίνα κα ο Α. έρχεται να με συναντήσει στο γραφείο μου. Με πολλή μεγάλη ταραχή μου ανακοινώνει ότι αποφάσισε να κάνει το come out μέσα στην τάξη του. Επαναβεβαιώνω ότι θα είμαι δίπλα του και για τρεις μέρες το προετοιμάζουμε πυρετωδώς.
Ποιος θα μιλήσει πρώτος; Τι θα πούμε; Ποιος θα κάνει την ανακοίνωση;
Έρχομαι σε επαφή με φίλους, με φορείς. Με το Πολύχρωμο Σχολείο – Rainbow School, με την αγαπημένη μου Αλεξάνδρα από την Colour Youth, Κοινότητα Lgbtq Νέων Αθήνας, κατεβάζω και ξεσκονίζω πάλι όλη τη νομοθεσία, ενώ παράλληλα μελετώ ξανά και τη βιβλιογραφία. Είμαι τυχερός. Πολύ τυχερός που υπηρετώ ως υποδιευθυντής σε ένα ανοικτό σχολείο και έχω την ευχέρεια να αναλαμβάνω και να υλοποιώ τέτοιες πρωτοβουλίες . Από τη διευθύντρια Maria Georgoudi παίρνω με πολλή προθυμία και ενθουσιασμό το ok και ενημερώνω και τη σύμβουλο παιδαγωγικής ευθύνης για το τι πρόκειται να συμβεί.
Με ακούει αμήχανη και κάπως παγωμένη.
-Μήπως θα πρέπει να το αναβάλλουμε κάπως κ. Σακελλαρίου; Είναι πολύ λεπτό θέμα…δεν ξέρω, ίσως…
-Εμπιστευτείτε με (τη διακόπτω). Τό ΄χω.
Συμφωνεί και με προτρέπει μετά τις γιορτές να συνεχίσουμε τις δράσεις και να οργανώσουμε την επιμόρφωση σε επίπεδο σχολικής μονάδας για όλους τους μαθητές. Χαίρομαι που ακούω μια τόσο καλή ιδέα και δεσμεύομαι ότι θα συνεργαστούμε.
Παράλληλα, και σε στενή συνεργασία πάντα με την ψυχολόγο του σχολείου μας, την υπέροχη Vassia Papavgeri, ετοιμάζω σε power point μία παρουσίαση με τα στοιχειώδη do’s and dont’s που θα προβληθεί στους συναδέλφους την Παρασκευή ταυτόχρονα με μια ενημέρωση για τους όρους, τις σημασίες τους, την πρέπουσα στάση τους απέναντι στο παιδί.
Επιστρέφω σπίτι μου. Δε μπορώ να ξεκουραστώ, δεν θέλω να ξεκουραστώ. Οι φλέβες στο κεφάλι μου χτυπάνε ρυθμικά, νιώθω ενθουσιασμένος, αγχωμένος και συνεχίζω να δουλεύω στον υπολογιστή. Διαβάζω και γράφω μανιωδώς. Δεν θέλω να αφήσω τίποτα ατεκμηρίωτο. Ούτε μια χαραμάδα ανοικτή. Θέλω να προβλέψω κάθε ερώτηση, κάθε αντίρρηση, κάθε επιφύλαξη από μαθητή ή καθηγητή.
Χρειάζομαι και εγώ ο ίδιος ψυχολογική ενδυνάμωση. Αρχίζω να αμφιβάλλω για τις ικανότητές μου. Το περιβάλλον και κάποιοι φίλοι μου με αποθαρρύνουν.
• Πού πας να μπλέξεις;
• Τι θα πουν οι άλλοι γονείς; ότι κάνεις τα παιδιά μας ανώμαλα.
• Θα σου κάνουν μήνυση και άντε να αποδείξεις μετά…
• Κι αν το παιδί μετά το μετανιώσει και τα ρίξει όλα πάνω σου;
• Κάνε τη δουλειά σου και γύρνα σπιτάκι σου αγόρι μου. Τι τα θες αυτά.
Εκνευρίζομαι, χάνω την ψυχραιμία μου, χάνω την αυτοπεποίθησή μου. Κι αν δεν προλάβω και ακουστεί ένα κακοποιητικό σχόλιο; Κι αν το παιδί βγει πιο πληγωμένο από ό,τι πριν; Κι αν δε μπορέσω να κρύψω τον συναισθηματισμό μου; Πρέπει να είμαι ψυχρός. Λάθος, πρέπει να είμαι ψύχραιμος,
Το ξανασκέπτομαι μήπως κάνω πίσω, όμως ΟΧΙ. ΟΧΙ.
Χίλες φορές όχι. Δεν θα αφήσω να χαθεί και άλλο παιδί. Δεν θα είναι το δεύτερο πλήγμα αυτό μετά από 20 χρόνια. Ο Α. μου στέλνει μήνυμα ότι αγχώνεται και φοβάται τις αντιδράσεις των άλλων παιδιών. Τον καθησυχάζω και του λέω να στηριχτεί πάνω μου.
Ξημέρωσε η Πέμπτη. Η μέρα της ανακοίνωσης. Είναι άλλο να μιλάς θεωρητικά για θέματα διακρίσεων, αποκλεισμών και μη ορατότητας και άλλο να κάνεις τα αόρατα ορατά.
Η συναδέλφισσα η Ανθήκλεια με χαρά μου παραχωρεί την ώρα της και της ζητώ να είναι εκεί ως μια εμψυχωτική παρουσία. Ο Α. Είναι στο γραφείο μου και μου ανακοινώνει ότι δε θα μπορέσει να πει και πολλά και καλύτερα να το αναλάβω όλο εγώ. Κοιτάζω το δίχρωμο μικρό του κεφάλι, αντιλαμβάνομαι τα κύματα πανικού να εκπέμπονται μέσα από τα ματάκια του και του λέω ότι αν θέλει το σταματάμε τώρα. Αν δε μπορεί να το αντέξει, το αφήνουμε και το μεθοδεύουμε καλύτερα μετά το Πάσχα, όπως πρότεινε η Σύμβουλος. Μου απαντά ότι δεν θα αντέξει να ξαναπεράσει αυτή την ψυχοσυναισθηματική τρικυμία ούτε μια μέρα ακόμη. Το σέβομαι και λέω: “Ωραία, τότε πάμε…”.
Ο Α. είναι από τα παιδιά που δείχνουν δειλά. Δεν είναι. Αυτό το αγόρι έχει τεράστια ψυχικά αποθέματα, πείσμα, ωριμότητα και αίσθηση του καθήκοντος. Μέχρι την τελευταία στιγμή δεν δείλιασε και παρόλο τον πανικό μπροστά στα ανοικτά ενδεχόμενα της αποκάλυψης της τρανς ταυτότητάς του σε ένα ολόκληρο σχολείο, έμεινε σταθερός μέχρι το τέλος ρισκάροντας να φύγει ακόμη πιο τραυματισμένος.
Μπήκαμε στην τάξη με την συναδέλφισσα την Ανθήκλεια και πήρα αμέσως θέση στην έδρα απέναντι στα παιδιά. Ο Α. κάπου στο βάθος, κρυμμένος όπως πάντα. Αποφεύγω να τον κοιτάξω, παίρνω το πολύ δασκαλίστικο επαγγελματικό μου ύφος και ξεκινώ με μία υπενθύμιση του μαθήματος των ταυτοτήτων φύλου.
-Τα θυμάστε αυτά παιδιά;
Τα θυμόντουσαν.
-Και δεν αναρωτιέστε γιατί τα επαναλαμβάνουμε;
Διαπιστώνω τότε ότι τα άλλα παιδιά του τμήματος δεν είχαν την παραμικρή ΙΔΕΑ για ό,τι επρόκειτο να ακολουθήσει. «Θυμάμαι» συνεχίζω «ότι τότε που σας τα είχαμε ξαναδεί στο webex κάποιος είχε πει ότι αυτά δε γίνονται κύριε και δεν υπάρχουν. Τουλάχιστον εδώ στην Ελλάδα». Οι μαθητές ξαφνικά σιώπησαν και κατάλαβαν ότι κάτι αναπάντεχο πρόκειται να συμβεί.
-Υπάρχουν. Και θα τα δείτε τώρα εδώ μπροστά σας. Α. Έλα πάνω.
Έτρεξε με δύναμη και έπεσε μέσα στην αγκαλιά μου. Έκλαιγε με λυγμούς, στρέφω το βλέμμα μου στην Ανθήκλεια, δάκρυζε και εκείνη και δεν ξέρω πόση δύναμη βρήκα μέσα μου να μην ξεσπάσω και εγώ. Δεν μου επέτρεπα να σπάσω. Όχι τότε, στο πιο κρίσιμο σημείο της παράστασης. Τον αγγίζω ελαφρά στους ώμους και στον στρέφω απέναντι στους συμμαθητές και στις συμμαθήτριές του.
-Να σας συστήσω τον καινούργιο σας συμμαθητή, τον Α.
Κοιτάζω τα παιδιά απέναντι και με ένα γρήγορο σκανάρισμα προσπαθώ να ανιχνεύσω τις διαθέσεις τους. Τα κορίτσια στα πρώτα θρανία είχαν κατεβάσει τις μάσκες και κάλυπταν τα στόματα με τα χέρια τους.
«Αγάπη μου…» ακούστηκε από κάπου . «Μιλάς σοβαρά τώρα;» «Γιατί δεν μας είχες πει τίποτα;», «Πώς το άντεξες όλο αυτό μόνος σου;» Ένα κύμα Αγάπης και αποδοχής με χτύπησε απότομα ε ναι και εκεί λύγισα…
Η φωνή μου έσπασε, δεν ξέρω, δεν θυμάμαι καν τι έλεγα για να γεμίσω το κενό της αμηχανίας, έβλεπα μόνο μερικά μάτια απέναντι να δακρύζουν, μερικά παιδιά σχημάτιζαν με τα χέρια τους καρδούλες, κάποια κορίτσια άνοιγαν διάπλατα τα χέρια τους για να συμβολίσουν μια αγκαλιά και ένα αγόρι σήκωνε το χέρι. Ας τον πούμε Γιάννη. Δεν ήθελα ακόμη να περάσουμε στη συζήτηση, ήθελα πρώτα να εκτονωθεί το πρώτο ωστικό κύμα συγκίνησης και του έκανα νόημα να κατεβάσει το χέρι.
Οι εκδηλώσεις αγάπης συνεχίζονταν, ο Α. προσπαθούσε να μιλήσει αλλά ήταν τόσο τρακαρισμένος που δεν ήταν σαφή αυτά που έλεγε και περίμενα να ηρεμήσει το κλίμα. Το χέρι του Γιάννη παρέμενε υψωμένο και με πείσμα έδειχνε ότι κάτι θέλει άμεσα να πει. Ο φόβος μου ήταν ότι ενδεχομένως θα έφερνε κάποια αντίρρηση ή θα εξέφραζε μία ένσταση και ετοιμαζόμουν να μπω σε defence mode. Όταν άρχισαν να ησυχάζουν κάπως τα πράγματα του έδωσα τον λόγο.
-Κύριε θέλω να πω ένα μεγάλο, ένα τεράστιο Συγνώμη σε όλα τα παιδιά που χωρίς να θέλω, χωρίς να ξέρω τα πρόσβαλα και τα ταπείνωσα στο παρελθόν με τις βλακείες που έλεγα….δεν ήξερα.
-Κύριε, μπορώ να σηκωθώ και να κάνω στον Α. μια μεγάλη αγκαλιά;
Είπε ένα άλλο αγόρι και ενώ του απαντούσα ότι είναι σα να την έκανε και ας περιορίσουμε τις διαχύσεις λόγω κορονοιού, ένα άλλο σήκωνε το χέρι του και χωρίς να του δώσω το λόγο φώναξε δυνατά
-Εγώ Α. Εχω να πω ότι έχεις κάτι @….@ να, και μπράβο σου γιατί αυτό θέλει τεράστιο θάρρος.
-Ναι, μόνο που αυτό που λες είναι σεξιστικό.
Έκανε μια άλλη συμμαθήτριά του και εγώ τα καμάρωνα.
Ταυτόχρονα προσπαθούσα να ακούσω και άλλους διαλόγους που διεξάγονταν παράλληλα.
Πολύ γρήγορα ο Α. δέχτηκε την ερώτηση πώς πήρε αυτή την απόφαση της δημόσιας ανακοίνωσης και πού βρήκε τόση δύναμη, τη στιγμή που θα «μπορούσες να τελειώσεις το λύκειο, να μας ρίξεις μια μούντζα και να μη μας ξαναδείς ποτέ», ακούστηκε χαρακτηριστικά.
Απάντησε ότι το σχεδιάζαμε πολύ καιρό και ότι το κάνει για να ανοίξει μια χαραμάδα και να βγουν και άλλα παιδιά από αυτό τον φαύλο κύκλο της σιωπής που σκεπάζει σαν θάνατος τις ψυχές τους και ότι ήδη ξέρει πολλά που κρύβονται.
Πήρα το λόγο τελευταίος λέγοντας ότι όλοι πρέπει να είμαστε περήφανοι για τη σημερινή μέρα γιατί εγκαινιάζουμε ένα σχολείο της αποδοχής, της ορατότητας, της συμπερίληψης, επιβραβεύοντας και εγώ τα παιδιά για τη στάση τους.
Όταν ένιωσα ότι ο Α. είναι πια σε καλά χέρια, έδωσα το σύνθημα να φύγουν, όμως δεν έφευγαν.
Αποχώρησα βιαστικός από την τάξη, όμως πριν φύγω με τη συναδέλφισσα έριξα μια τελευταία ματιά μέσα στην αίθουσα.
Ένα αδιαπέραστο τείχος είχε χτιστεί από τα σώματα των παιδιών γύρω από τον Α. Όχι ένα τείχος απμόνωσης και απόγνωσης.
Ένα τείχος αποδοχής, ασφάλειας, αλληλεγγύης, ενσυναίσθησης.»
Αλιεύτηκε από το προφίλ του Micheal Sakellariou στο Facebook
95
