Σε αρκετές Πολιτείες της Αμερικής αυτές οι χοροεσπερίδες και οι ανατριχιαστικοί όρκοι της κόρης προς τον πατέρα, θεωρούνται ο καλύτερος τρόπος…αντισύλληψης
- Αν η παθογένεια της αμερικανικής οικογένειας είχε το δικό της lifestyle, τότε αυτό θα εκφραζόταν ανάγλυφα μέσα από τον θεσμό των Purity Balls (Χοροί Αγνότητας) ή των Verginity Parties (Πάρτι Παρθενίας), αναλόγως με την Πολιτεία της Αμερικής που είχε την ατυχία να γεννηθεί ένα κορίτσι.
Υπαγορευμένες από τον πιο σκληρό πυρήνα της αμερικανικής πατριαρχίας, που αυτές τις μέρες πανηγυρίζει την εξέλιξη της ανατροπής της περί αμβλώσεων απόφασης Roe vs Wade, οι γιορτές αυτές σχεδιάζονται για να “εξασφαλίζουν” ότι η κόρη θα παραμείνει αγνή μέχρι τον γάμο της.
Η γιορτή είναι η υπογραφή -κατά κυριολεξία- της δέσμευσης του νεαρού κοριτσιού πρώτα προς τον πατέρα της, μετά προς την οικογένειά της και τέλος προς όλη τη συντηρητική κοινωνία ότι δεν θα ντροπιάσει το όνομα, τις αρχές και την αγνότητα του σώματός της και ότι θα μείνει αφοσιωμένη στον στόχο.
Το όλο τελετουργικό είναι ένας διεστραμμένος ύμνος κυρίως προς την “τιμή” του μπαμπά, παρά προς την αγνότητα της κόρης και ταυτόχρονα μία αμερικανική εκδήλωση που κάνει πλούσιες τις εταιρείες catering, τα ανθοπωλεία, συγκεκριμένα καταστήματα γυναικείων ρούχων και επιλεγμένους χώρους που φιλοξενούν χοροεσπερίδες και παρεμφερείς εκδηλώσεις.
Μέσα στα χρόνια, τα Purity Balls και τα Virginity Parties έχουν επικριθεί σκληρά τόσο για την αρρωστημένη σχέση “πατέρα – κόρης” που προωθούν με αρκετά αιμομικτικά υπονοούμενα, όσο και για την υποκρισία που διέπει τους κανονισμούς του, καθώς και για τον τρόπο με τον οποίο η “αγία αμερικανική οικογένεια” προσπαθεί να εξαγοράσει την ηθική των θηλυκών μελών της.
Ωστόσο, τι ακριβώς ορίζει το τελετουργικό μιας τέτοιας “γιορτής αγνότητας”;
Κατά τη διάρκεια ενός χορού αγνότητας τα νεαρά κορίτσια υπόσχονται να “ζήσουν αγνή ζωή ενώπιον του Θεού” και να παραμείνουν παρθένες μέχρι το γάμο. Σε αντάλλαγμα, οι πατεράδες τους υπογράφουν μια δέσμευση με την οποία υπόσχονται να προστατεύσουν την αγνότητα των κοριτσιών τους.
Μερικές φορές ανταλλάσσουν δαχτυλίδια ως σύμβολο των όρκων τους (!). Τα κορίτσια υπογράφουν με τη σειρά τους μία έγγραφη δέσμευση περί “προστασίας της παρθενίας” τους. Οι έγγραφες δεσμεύσεις συνήθως… εξαργυρώνονται. Πέρα από τα πλούσια δώρα που κληρώνονται για τις φίλες της κοπέλας που υπογράφει “δέσμευση παρθενίας”, ο πατέρας – παρτενέρ επιφυλάσσει κάποιο μεγάλο δώρο στην κόρη του -ένα αμάξι, κάποιο ταξίδι, το δάνειο σπουδών της.
Τα πατρικά δώρα διαφέρουν από πολιτεία σε πολιτεία. Στη Λουιζιάνα, το Κολοράντο και την Αριζόνα συνηθίζεται επίσης συγγενείς και φίλοι να δίνουν χρήματα στην παρθένα, προκειμένου να παραμείνει παρθένα…
Πάντως, όσο κι αν το “έθιμο” φαίνεται παλιό, το Κίνημα Αγνότητας ξεκίνησε στο Κολοράντο Σπρινγκς μόλις πριν από 20 χρόνια και ιδρύθηκε από τον ευαγγελικό Randy Wilson και τη σύζυγό του Lisa. Έκτοτε έχει εξαπλωθεί σε 48 πολιτείες και 17 χώρες.
Σ’ αυτού του είδους τους χορούς, η κόρη φορά πάντα λευκά, όπως και οι φίλες της, ενώ ο διάκοσμος είναι πάντα από κρίνους και λευκά άνθη. Τον πρώτο χορό τον χορεύει πάντα με τον μπαμπά, στον οποίο συμβολικά προσφέρει και ένα κλειδί: όπως γίνεται αντιληπτό, το κλειδί συμβολίζει τον δικό του όρκο να προστατεύει την παρθενία της.
Το αρρωστημένο της κατάστασης αποτυπώνεται και σε σχετικές αναμνηστικές φωτογραφίες (σ.σ.: να αναφερθεί εδώ η μνημειώδης δουλειά του φωτογράφου David Magnusson, ο οποίος έχει εκδώσει μία μικρή “βίβλο” από τέτοια ανατριχιαστικά πορτρέτα πατέρα – κόρης. Κοιτάζοντάς τα, είναι σχεδόν αδύνατο ο ανυποψίαστος θεατής να μη σχολιάσει τις ανίερες συνδηλώσεις των φωτογραφιών…Ο ίδιος πάντως αναφέρει ότι τελικά πείστηκε για τις αγνές προθέσεις των πατεράδων, δεδομένης και της κουλτούρας μέσα στην οποία μεγάλωσε και ο ίδιος!).
Για το θέμα των Purity Balls κατά καιρούς έχουν γίνει διάφορα εκτενή ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ από μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα, καλύπτοντας με λεπτομέρεια τις τελετές, τους όρκους των κοριτσιών εναντίον του σεξ εκτός γάμου, της ομοφυλοφιλίας και της αυτοϊκανοποίησης (τριπλός όρκος για να είναι καλυμμένοι οι ανήσυχοι γονείς από κάθε μορφή αμαρτίας και…παρεκτροπής).
Το εντυπωσιακό είναι ότι τα βαθιά θρησκευόμενα μέλη των Πολιτείων που ασπάζονται αυτές τις αξίες περί παρθενίας και αγνής γυναικείας ζωής, θεωρούν αυτού του είδους τις εκδηλώσεις, την πλέον αποτελεσματική μορφή αντισύλληψης (!), η οποία βασίζεται στην αποχή και στην προσήλωση των κοριτσιών στα ιδεώδη της χριστιανικής οικογένειας και της αφοσίωσης στους γονείς, που ξέρουν τι είναι καλύτερο για εκείνες..!
Εννοείται, επίσης, ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το “έθιμο” είναι περισσότερο δημοφιλές σε οικογένειες που στηρίζουν το Ρεπουμπλικανικό κόμμα και την πάγια αντίθεσή του στην πολιτική υπέρ των αμβλώσεων και της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος.
Πάντως, όσο κι αν το “έθιμο” φαίνεται παλιό, το Κίνημα Αγνότητας ξεκίνησε στο Κολοράντο Σπρινγκς μόλις πριν από 20 χρόνια και ιδρύθηκε από τον ευαγγελικό Randy Wilson και τη σύζυγό του Lisa. Έκτοτε έχει εξαπλωθεί σε 48 πολιτείες και 17 χώρες.
Αν και από πολλά Μέσα έχουν γίνει ενοχλητικές ερωτήσεις αναφορικά με το πόσο αυτή η νοσηρή στην ουσία της τελετή μοιάζει με γάμο (τον γάμο ενός πατέρα με την κόρη του, για την ακρίβεια), πειστικές απαντήσεις πέρα από συμβολισμούς και παραβολές για την αφοσίωση της νεαρής γυναίκας στον Ιησού δεν έχουν υπάρξει.
Πηγή: ampa.lifo.gr
