Κλείνοντας φέτος 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, θυμόμαστε τους αγώνες που δόθηκαν και τους αγώνες που πρέπει να δοθούν σε μια περίοδο έντονης κρατικής αυθαιρεσίας και αποπολιτικοποίησης της κοινωνίας.
Η επέτειος του ‘73 έχει λάβει στο πλαίσιο της καπιταλιστικής νομιμότητας ένα συμβολικό και πολιτικά νεκρό χαρακτήρα. Η διεκδίκηση για ψωμί, παιδεία και ελευθερία – δηλαδή εξασφάλιση των βασικών αγαθών για όλους, δημόσια παιδεία και ελεύθερο πεδίο ατομικής και συλλογικής δράσης – παραμένει ένα ιδανικό μακριά από την πραγματικότητα. Όταν η θεοποίηση του κέρδους και η μονοπώλησή του από μειοψηφίες, η επικείμενη αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και η αυταρχική καταστολή κάθε αντίδρασης συνθέτουν την πραγματικότητα του 2023, αμφίβολη είναι η θεσμική – κρατική έμπρακτη υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους δικαίου, πόσο μάλλον διεκδικήσεων όπως αυτές του ‘73.
Πενήντα χρόνια μετά την εξέγερση κατά του φασισμού, του ολοκληρωτισμού και του ολιγαρχισμού, το κράτος με τρόπο εξίσου αυταρχικό, άλλα υπό το προσωπείο της αστικής δημοκρατίας, νομιμοποιεί και κανονικοποιεί στη συλλογική συνείδηση συνθήκες δυστοπίας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Νομικής Σχολής στο κέντρο της Αθήνας, η οποία το πρωί της Τρίτης 14 Νοεμβρίου βρέθηκε κλειστή με τα μαθήματα να διεξάγονται διαδικτυακά. Η πόρτα για το προαύλιο κλειδώθηκε με λουκέτο και το πανεπιστήμιο περικυκλώθηκε από ΟΠΚΕ και ΜΑΤ. Με την τακτική αυτή του λοκ-αουτ, ο φοιτητικός κόσμος βρέθηκε κλεισμένος στα σπίτια του παραμονές της επετείου μιας εξέγερσης που ιστορικά τον αφορά άμεσα. Τέτοιες μέρες κράτος και Πρυτανεία έκριναν ότι το ακαδημαϊκό έργο κινδυνεύει να παρακωλυθεί από τους φοιτητές, τη στιγμή που εξυμνούν – με υποκρισία καθώς φαίνεται – τον ηρωισμό και τη μαχητικότητα άλλων φοιτητών, σε μια άλλη εποχή. Όμως οι διεκδικήσεις και τα κοινωνικά κινήματα δεν έχουν ημερομηνίες λήξεως – δυστυχώς για αυτούς, ακριβώς γιατί η κοινωνία είναι ένας ζωντανός οργανισμός.
Αυτό το καθεστώς τρομοκρατίας και επιβολής φιλοδοξεί να καταστείλει κάθε φωνή που παρεκκλίνει από το όνειρο του «καθαρού» και αποστειρωμένου πανεπιστημίου. Ίδια είναι η αντιμετώπιση προς όσους αντιδρούν στη γενοκτονία και τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττονται από τους σιωνιστές – εθνικιστές όλου του κόσμου προς τον λαό της Παλαιστίνης. Η ελευθερία, η ζωή και η αυτοδιάθεση φιμώνονται και παραβιάζονται με τρόπο που επικαιροποιεί σθεναρά το μήνυμα της τότε εξέγερσης – αλλά και κάθε εξεγερσιακής δράσης.
Οι προσφυγισσες/ες, οι μετανάστριες/μετανάστες, τα εργαζόμενα άτομα, το πολιτικοποιημένο φοιτητικό υποκείμενο, τα κρατούμενα, τα λοατκι+ και ανάπηρα είναι όλα άτομα που μαστίζονται από τις κρατικές καπιταλιστικές μεθοδεύσεις και προωθούν διεκδικήσεις υπαρκτές, σημαίνουσες και επείγουσες. Είναι αυτές ακριβώς οι διεκδικήσεις που μπορούν να ρίξουν φως στους αγώνες του παρελθόντος όπως το Πολυτεχνείο, με ένα τρόπο επίκαιρο και μαχητικό, μακριά από «εύκολους» συμβολισμούς, ανούσιες παραδόσεις και τυπικές χειρονομίες.
Οι αγώνες δεν είναι απολιθώματα, δεν μπαίνουν σε μουσεία και δεν εκκενώνονται!
Γ.Δ.
