του Στέλιου Αναστασάκη
Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Αυστρία, όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αποκαλύπτει την αποτυχία του καπιταλιστικού συστήµατος να αντιµετωπίσει τις κοινωνικές ανισότητες που δηµιουργεί. Η ακροδεξιά εκµεταλλεύεται τη λαϊκή οργή που δεν βρίσκει έκφραση σε µια συνεκτική αντικαπιταλιστική εναλλακτική, στρέφοντας την προσοχή σε ψεύτικους εχθρούς όπως οι πρόσφυγες και οι µετανάστες. Η Αριστερά, εγκλωβισµένη σε διαχειριστικές λογικές, αποτυγχάνει να προτείνει µια πραγµατικά ριζοσπαστική απάντηση. Η λύση βρίσκεται στην ανασύνταξη µιας επαναστατικής-αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που θα αναδείξει την ταξική πάλη και την ανατροπή του καπιταλισµού ως τη µόνη διέξοδο από την κρίση.
Η πρόσφατη εκλογική νίκη της ακροδεξιάς στην Αυστρία αναδεικνύει για άλλη µια φορά τις βαθιές ανισότητες που δηµιουργεί και συντηρεί ο καπιταλισµός. Το ακροδεξιό Κόµµα Ελευθερίας (FPÖ) κέρδισε έδαφος αντλώντας δύναµη από τις απογοητευµένες λαϊκές µάζες, οι οποίες έχουν κουραστεί από την αδιάκοπη εκµετάλλευση και τις διαρκείς κρίσεις που προκαλεί το κεφάλαιο. Αυτή η άνοδος της ακροδεξιάς δεν είναι αποµονωµένο φαινόµενο. Από την Ανατολική Γερµανία µέχρι την Ιταλία, βλέπουµε την ακροδεξιά να ισχυροποιείται, εκµεταλλευόµενη τον ταξικό θυµό που δεν βρήκε διέξοδο µέσα από την Αριστερά.
Στο επίκεντρο αυτής της ανόδου βρίσκεται η αποτυχία της Αριστεράς να αποτελέσει µια πραγµατικά ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική εναλλακτική δύναµη απέναντι στο κεφάλαιο. Οι δυνάµεις της Αριστεράς, που συχνά εγκλωβίζονται σε διαχειριστικές λογικές και συµµετέχουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας, όπως οι Πράσινοι στην Αυστρία, υιοθέτησαν πολιτικές που συντηρούν τη λογική του συστήµατος και απογοητεύουν τις εργαζόµενες τάξεις. Η συµβιβαστική αυτή στάση άφησε κενό για την ακροδεξιά να εκµεταλλευτεί τη λαϊκή οργή.
Η Αδυναµία της Αριστεράς και το Κενό της Αντικαπιταλιστικής Προοπτικής
Ο βασικός λόγος που η Αριστερά χάνει τη µάχη απέναντι στην ακροδεξιά είναι η αδυναµία της να προσφέρει µια συνεκτική αντικαπιταλιστική αφήγηση. Αντί να αγκαλιάσει τις αντισυστηµικές διαθέσεις και να τις κατευθύνει προς την ταξική πάλη και την ανατροπή του καπιταλισµού, πολλές φορές καταλήγει να υιοθετεί θέσεις που δεν ξεφεύγουν από τα όρια του συστήµατος. Αυτή η αδυναµία την καθιστά ανίκανη να απαντήσει στις καθηµερινές ανάγκες και ανησυχίες των καταπιεσµένων.
Η ακροδεξιά, από την πλευρά της, αν και δεν προτείνει καµία πραγµατική λύση, καταφέρνει να εκτρέψει τη λαϊκή οργή προς άλλες κατευθύνσεις, επιρρίπτοντας τις ευθύνες σε εξωτερικούς εχθρούς, όπως οι µετανάστες και οι πρόσφυγες, ή στους «ξένους» γενικότερα, χωρίς όµως να αµφισβητεί το κεφάλαιο που βρίσκεται στο επίκεντρο της κοινωνικής ανισότητας. Η ακροδεξιά αξιοποιεί τις καταστροφές που προκαλεί ο καπιταλισµός και τις διαστρεβλώνει, παρουσιάζοντας εθνικιστικές και ρατσιστικές «λύσεις» για να αποπροσανατολίσει τις µάζες από τη ρίζα των προβληµάτων: την κυριαρχία του κεφαλαίου.
Το Καπιταλιστικό Σύστηµα στο Επίκεντρο της Κρίσης
Ο καπιταλισµός έχει εδώ και δεκαετίες δηµιουργήσει ένα πλαίσιο διαρκούς επισφάλειας και ανισότητας για την εργατική τάξη. Η εκµετάλλευση της εργασίας, η αυξανόµενη συγκέντρωση πλούτου στα χέρια της αστικής τάξης και η κατάρρευση των κοινωνικών δοµών που θα µπορούσαν να προσφέρουν προστασία στους πιο ευάλωτους είναι η πραγµατική βάση του προβλήµατος. Σε αυτή την πραγµατικότητα, η ακροδεξιά καταφέρνει να ανθήσει, δίνοντας φαινοµενικά απλές απαντήσεις σε σύνθετα κοινωνικά ζητήµατα, χωρίς όµως να θίγει ποτέ την πραγµατική αιτία: την κυριαρχία του κεφαλαίου και των ταξικών σχέσεων εκµετάλλευσης.
Η ακροδεξιά ατζέντα καταφέρνει να αποπροσανατολίσει τον λαό, παρουσιάζοντας τους µετανάστες ως εχθρούς, ενώ αγνοεί τη συνεχιζόµενη επίθεση του καπιταλισµού στις ζωές των εργαζοµένων. ∆εν είναι τυχαίο ότι σε περιοχές όπως η Ανατολική Γερµανία, όπου η ακροδεξιά έχει καταγράψει σηµαντικές επιτυχίες, οι κοινωνίες αυτές έχουν βιώσει τις καταστροφικές συνέπειες των νεοφιλελεύθερων µεταρρυθµίσεων και της διάλυσης των κοινωνικών δοµών µετά την επανένωση.
Η Ανασύνταξη της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς
Για να µπορέσει η Αριστερά να απαντήσει αποτελεσµατικά στην άνοδο της ακροδεξιάς, πρέπει να αναδείξει την αντικαπιταλιστική προοπτική µε τρόπο καθαρό και χωρίς συµβιβασµούς. Ο αγώνας δεν µπορεί να περιοριστεί σε µια διαχειριστική διαµάχη εντός του συστήµατος, αλλά πρέπει να επικεντρωθεί στην ανατροπή της κυριαρχίας του κεφαλαίου και στην οικοδόµηση µιας νέας κοινωνίας που θα βασίζεται στην ισότητα, την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Η Αριστερά πρέπει να επανασυνδεθεί µε τα λαϊκά στρώµατα, όχι µέσω υποσχέσεων κυβερνητικής εξουσίας, αλλά µέσω της ενίσχυσης των κοινωνικών κινηµάτων, της ταξικής πάλης και της αυτοοργάνωσης των εργαζοµένων. Είναι καιρός να αφήσουµε πίσω τις αδιέξοδες συνεργασίες µε αστικά κόµµατα και να επικεντρωθούµε στην οικοδόµηση ενός αντικαπιταλιστικού µετώπου που να προτάσσει τις ανάγκες των εργαζοµένων και των καταπιεσµένων. Μόνο έτσι θα µπορέσει η Αριστερά να ξαναγίνει πραγµατική δύναµη για την ανατροπή του καπιταλισµού και την οικοδόµηση µιας κοινωνίας χωρίς εκµετάλλευση.
Το Παράδειγµα των Πράσινων και τα Όρια του Συµβιβασµού
Η εµπειρία των Πράσινων στην Αυστρία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγµα των ορίων και των συνεπειών του πολιτικού συµβιβασµού. Μέσα από τη συµµετοχή τους σε κυβερνήσεις συνεργασίας, οι Πράσινοι βρέθηκαν σε µια θέση όπου έπρεπε να υποστηρίξουν πολιτικές που δεν αµφισβητούσαν το καπιταλιστικό σύστηµα, αλλά το συντηρούσαν. Αυτή η συµµετοχή οδήγησε σε απώλεια στήριξης από τα λαϊκά στρώµατα, τα οποία βλέπουν ότι οι πολιτικές που εφαρµόζονται δεν βελτιώνουν τις ζωές τους, αλλά επιτείνουν την επισφάλεια και την αβεβαιότητα.
Το δίδαγµα είναι ξεκάθαρο: η Αριστερά πρέπει να απορρίψει τον συµβιβασµό µε το κεφάλαιο και να θέσει ως προτεραιότητα την ανατροπή των εκµεταλλευτικών σχέσεων που βρίσκονται στην καρδιά του καπιταλισµού.
Ο ∆ρόµος της Ριζοσπαστικής Αντίστασης
Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Αυστρία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης δεν είναι αποτέλεσµα µιας φυσικής εξέλιξης, αλλά της αποτυχίας του συστήµατος να ικανοποιήσει τις ανάγκες των λαϊκών τάξεων. Το κενό που αφήνει η Αριστερά όταν δεν προτείνει µια σαφή αντικαπιταλιστική προοπτική γεµίζει η ακροδεξιά, η οποία εκµεταλλεύεται τον φόβο και τη δυσαρέσκεια για να στρέψει τους καταπιεσµένους εναντίον ψεύτικων εχθρών.
Η απάντηση σε αυτό δεν µπορεί να είναι απλώς µια εκλογική νίκη ή η συµµετοχή σε κυβερνητικές συνεργασίες. Χρειάζεται ριζοσπαστική ανατροπή των εκµεταλλευτικών δοµών του καπιταλισµού και η ανασυγκρότηση της κοινωνίας πάνω σε βάσεις ισότητας και δικαιοσύνης. Ο δρόµος αυτός περνά µέσα από την ενίσχυση των ταξικών αγώνων και την οικοδόµηση µιας πραγµατικά επαναστατικής Αριστεράς.
Πηγή: redtopia.gr
