Αγαπητοί φίλοι και φίλες,
για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να απαντήσουμε στην άκρα δεξιά, χρειάζεται να σκεφτούμε τι είναι αυτό που την ενισχύει, για ποιο λόγο έχει άνοδο στις ευρωπαϊκές και ευρύτερα στις δυτικές κοινωνίες. Στα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης επικρατεί συχνά η έννοια του “λαϊκισμού”, που είναι η ρετσέτα τόσο για τον ακροδεξιό, όσο για τον ακροαριστερό λόγο. Πρόκειται για μια προσπάθεια να περιθωριοποιηθεί οτιδήποτε αποκλίνει από την mainstream πολιτική “ορθότητα” του συστήματος, κάτι που δεν πρέπει, νομίζω, να μας αφορά και να υιοθετήσουμε. Από την άλλη, η συνεχής επίκληση του κινδύνου της ανόδου της ακροδεξιάς στην πολιτική εξουσία, όπως για παράδειγμα στη Γαλλία, ενώ είναι προφανώς πραγματική απειλή, δεν αποτελεί πραγματική απάντηση στην ακροδεξιά αφού για παράδειγμα ούτε ο Σιράκ τον οποίο ψήφισαν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών πολλοί άνθρωποι για να μην βγει ο Λεπέν παλιότερα, ούτε ο Μακρόν στη συνέχεια, που υποτίθεται θα έφραζε το δρόμο στην Λεπέν, τελικά το έπραξαν μεσοπρόθεσμα. Από την άλλη, παρά το γεγονός ότι το Λαϊκό Μέτωπο σήμερα στη Γαλλία είναι κάτι σαφώς πιο ευπρόσδεκτο από αυτά, φοβάμαι ότι ούτε κι αυτό όπως έχει ήδη δείξει – με την συμμετοχή των δεξιών σοσιαλιστών που άσκησαν αντιλαϊκότατες πολιτικές όταν ήταν κυβέρνηση και είναι άκρως συστημική δύναμη – πρόκειται να απαντήσει αποτελεσματικά.
Στην πραγματικότητα, χρειάζεται η κοινωνική και πολιτική αριστερά να απαντήσει στην ακροδεξιά, και μάλιστα με ριζοσπαστικό και αντισυστημικό τρόπο. Με τρόπο που να ξεσκεπάζει τόσο τα ψεύτικα λόγια της ακροδεξιάς, όσο και να αντιπαρατίθεται με όλο τον συρφετό των νεοφιλελεύθερων δεξιών, κεντροδεξιών, κεντροαριστερών και τάχα αριστερών συστημικών πολιτικών εκπροσωπήσεων. Και αυτό γιατί οι λόγοι της ανόδου της ακροδεξιάς δεν είναι ούτε κυρίως το μεταναστευτικό ούτε κυρίως ο φόβος για την παραβατικότητα, ούτε κυρίως η απομάκρυνση από τις εθνικές ταυτότητες και τις εθνικές πολιτικές, όπως ισχυρίζονται οι mainstream κύκλοι. Αλλά είναι πρώτα και κύρια, κυρίαρχα νομίζω, η οικονομική κρίση και οι συνέπειες της. Αν δείτε τις δημοσκοπήσεις, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο, στην πρώτη και δεύτερη θέση των προβλημάτων φιγουράρουν η ακρίβεια και η οικονομία. Και όπως ακριβώς και το 2010 – 12, έτσι και σήμερα, η φτωχοποίηση ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων και η προλεταριοποίηση των μικροαστών αναζητεί λύσεις εκτός του κυρίαρχου πολιτικού προσωπικού, τόσο προς την άκρα δεξιά όσο και προς την εντός ή εκτός εισαγωγικών «αντισυστημική αριστερά». Βεβαίως η τάση αυτή κατευθύνεται στις πιο ορατές εκδοχές της αριστεράς, σε αυτές που παίζουν τα κανάλια.
Από τη μία λοιπόν, οι απαντήσεις στην ακροδεξιά και το φασισμό αφορούν την κινητοποίηση του κόσμου για τις πραγματικές λύσεις στα προβλήματα μας: τις ιδιωτικοποιήσεις που οδηγούν στα Τέμπη για παράδειγμα, αν θα τις σταματήσουμε και θα τις ανατρέψουμε. Τον μισθό που δεν βγάζει ούτε τον μισό μήνα – αν μέσα από τα συνδικάτα μας θα επιβάλλουμε πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς πείνας. Μπροστά μας είναι και η απεργία στις 9 Απρίλη, που θα είναι πανεργατική. Κι απ’ την άλλη, πραγματική απάντηση στην ακροδεξιά μπορεί, πολιτικά να είναι μια αριστερά αντισυμβατική αντισυστημική και ατίθαση. Που να συγκρούεται με το σύστημα και να διεκδικεί επανακρατικοποίηση, εδώ και τώρα, των σιδηροδρόμων και όλων των κοινωνικών αγαθών. Βαριά φορολογία στους πλούσιους και στις κερδοφόρες επιχειρήσεις και αναδιανομή του πλούτου με σημαντικές αυξήσεις στους μισθούς. Σχολεία σύγχρονα, με κτίρια που να μην πέφτουν οι σοβάδες και να μας πλακώνουν, και για να μην κάνουμε μάθημα στα κοντέινερ. Με εκπαιδευτικούς, γιατρούς και νοσηλευτές που να μπορούμε να ζούμε από τον μισθό μας. Και αυτά τόσο σε επίπεδο διακηρυκτικό, όσο και με ουσιαστική παρέμβαση στις τοπικές κοινωνίες, στον λαϊκό κόσμο, στην εργατική τάξη, εκεί που ζει, εργάζεται και σπουδάζει. Πιστεύω πως μόνο αν είμαστε πειστικοί σε αυτά τα ζητήματα, μπορούμε να απαντήσουμε και στα άλλα. Στα ζητήματα “ασφαλείας”, για παράδειγμα, στο προσφυγικό και μεταναστευτικό, πως δεν θα μας λύσουν τα πραγματικά προβλήματα η καταστολή και ο ρατσισμός. Αλλά, όπως λέμε καμιά φορά και στους μαθητές μας, που πρόσφατα σχημάτισαν σε κάθε αυλή το “δεν έχω οξυγόνο”, πραγματικός μάγκας δεν είναι όποιος τα βάζει με τους πιο φτωχούς και τους πιο αδύναμους, αλλά με το σύστημα και την εξουσία: με αυτούς που πραγματικά φταίνε για τα προβλήματα μας και κλέβουν τη ζωή μας. Κι επειδή οι μαθητές μας δείχνουν τελευταία να σκαμπάζουν, πιστεύουμε ότι υπάρχει ελπίδα!
