1η Μάη απεργούμε για πενθήμερο, οκτάωρο στην εργασία

Όλες και όλοι στα Προπύλαια στις 10.30 π.μ.

Από την Πρωτομαγιά του Σικάγου μέχρι και σήμερα, ο αγώνας των εργαζομένων δίνεται στους δρόμους για αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινα ωράρια εργασίας, για ελεύθερη συνδικαλιστική δράση και διεκδίκηση των κοινωνικών αγαθών.

140 χρόνια μετά την 1η Μάη στο Σικάγο, τα βασικά εργασιακά αγαθά, το σταθερό ωράριο και ο συνδικαλισμός βρίσκονται πάλι υπό αμφισβήτηση και επαναδιεκδίκηση. Οι σύγχρονοι δούλοι της ελληνικής εργατικής τάξης, ντόπιοι και μετανάστ(ρι)ες εργάζονται αδιάκοπα, με εξαντλητικά ωράρια που φτάνουν τις 13 ώρες, σε συνθήκες μεγάλης επικινδυνότητας οι οποίες τείνουν να γίνουν κανονικότητα, ενώ οι μισθοί δεν επαρκούν για να καλύψουν βασικές ανάγκες. Ταυτόχρονα, η ακρίβεια και η αισχροκέρδεια σε βασικά αγαθά, στα τρόφιμα, την ενέργεια τα καύσιμα σε συνδυασμό με τη βαριά φορολογία, επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την καθημερινότητα των εργαζομένων και των οικογενειών τους.

Τα εργατικά ατυχήματα στην Ελλάδα, φέτος, σπάνε τα ρεκόρ τριετίας φτάνοντας ήδη στα 80 στο πρώτο πεντάμηνο του 2026, ενώ σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ τρία στα τέσσερα εργατικά ατυχήματα δεν καταγράφονται. Τα κέρδη των βιομηχάνων κοστίζουν τις ζωές των εργατών όπως πρόσφατα στο «πολυβραβευμένο»  εργοστάσιο της Βιολάντα ή στο εργοτάξιο του Ελληνικού που απασχολεί κυρίως μετανάστες ανασφάλιστους, αλλά και σε άλλες μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων. Οι αιτίες είναι η απουσία μέτρων ασφαλείας, οι κατάκοποι εργαζόμενοι και η πίεση του χρόνου λόγω της έλλειψης προσωπικού. Επιπλέον οι νέοι  εργασιακοί νόμοι για τους εργάτες γης, που είναι σχεδόν αποκλειστικά μετανάστες, στοχεύει στην ατέρμονη εκμετάλλευση τους από τα αφεντικά με μόνη διασφάλιση τα προχειρόχαρτα της προσωρινής νομιμότητας υπό τον όρο της σκληρής εργασίας.

Ενδεικτικό της καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων που αναβιώνει εποχές δικτατορίας, είναι το νέο εργασιακό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων που αναιρεί θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα. Τα δύο τελευταία χρόνια περισσότεροι από δύο χιλιάδες εκπαιδευτικοί έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με πειθαρχικές διώξεις εφαρμόζοντας αποφάσεις των σωματείων τους για την απεργία-αποχή από την αξιολόγηση. Παρά το γεγονός ότι αγωνίζονται για τη βελτίωση της εκπαίδευσης μέσα σε δύσκολες συνθήκες και με χαμηλές αποδοχές βρίσκονται αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο ΕΔΕ ή ακόμα και δυνητικής αργίας. Αντίστοιχα, οι εργαζόμενοι στον χώρο της υγείας αντιμετωπίζουν καθημερινά χιλιάδες περιστατικά ασθενών σε ετοιμόρροπα δημόσια νοσοκομεία με φτωχές υποδομές και οι ίδιοι συλλαμβάνονται με χειροπέδες στους χώρους των επειγόντων γιατί τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν στον υπουργό υγείας.

140 χρόνια μετά την Πρωτομαγιά στο Σικάγο, ο εργατικός αγώνας είναι ένας συνεχής κοινός ταξικός αγώνας ντόπιων, μεταναστ(ρι)ών και προσφύγων για αξιοπρεπείς μισθούς, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους. Η ανάγκη για κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ. Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια ημέρα μνήμης, είναι ένα ζωντανό σύμβολο διεκδίκησης, συλλογικής δράσης και μια διαρκής υπενθύμιση ότι τα εργασιακά δικαιώματα κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες και χρειάζονται συνεχή προστασία ώστε να διασφαλιστούν για τις επόμενες γενιές.

Kίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό» – Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών