Για τις νέες προεδρικές εκλογές στην Αυστρία

Το απο­τέ­λε­σμα  είχε «γυ­ρί­σει» την τε­λευ­ταία στιγ­μή, με την κα­τα­μέ­τρη­ση των 900.000 επι­στο­λι­κών ψήφων από τους Αυ­στρια­κούς με­τα­νά­στες του εξω­τε­ρι­κού να κρί­νουν το απο­τέ­λε­σμα. Τότε κα­λω­σο­ρί­σα­με το νέο, καθώς στον Α’ γύρο το ακρο¬δε¬ξιό «Κόμμα των Ελευ¬θέρων Αυ­στρί­ας» (FPO) είχε έρθει στην πρώτη θέση με 36,7% (2ος ο Μπέ­λεν με 20.4%),  ενώ όλες οι δη­μο­σκο­πή­σεις έδει­χναν άνετη επι­κρά­τη­σή του και στο β’ γύρο. Από την άλλη,  ο Πρά­σι­νος υπο­ψή­φιος απο­τε­λού­σε την πιο αρι­στε­ρή επι­λο­γή στην αυ­στρια­κή πο­λι­τι­κή σκηνή  (από τις επι­λο­γές που είχαν μα­ζι­κή απή­χη­ση). 

Συ­νέ­βη όμως το –μάλ­λον- πρω­το­φα­νές, του­λά­χι­στον για τα ευ­ρω­παϊ­κά δε­δο­μέ­να. Ο Χόφερ στις 8 Ιου­νί­ου προ­σέ­φυ­γε στη Δι­καιο­σύ­νη με κα­ταγ­γε­λί­ες για πα­ρα­τυ­πί­ες στην εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία. Το Συ­νταγ­μα­τι­κό Δι­κα­στή­ριο την 1η  Ιου­λί­ου, χωρίς να έχει κα­νέ­να στοι­χείο που να προ­δί­δει αλ­λοί­ω­ση απο­τε­λέ­σμα­τος (θυ­μί­ζου­με ότι η δια­φο­ρά με­τα­ξύ τους ήταν 31.000 ψήφοι) , κή­ρυ­ξε άκυ­ρες τις εκλο­γές και διέ­τα­ξε την επα­νά­λη­ψή τους, χα­ρί­ζο­ντας στον Χόφερ και τον τίτλο του «αδι­κη­μέ­νου – δι­καιω­μέ­νου». Οι εκλε­κτι­κές συγ­γέ­νειες ακρο­δε­ξιάς και βα­θέ­ος κρά­τους δεν είναι ελ­λη­νι­κό προ­νό­μιο.  Η νέα εκλο­γι­κή μάχη ορί­στη­κε για τις 2 Οκτω­βρί­ου, όμως ανα­βλή­θη­καν και πάλι, με πρό­σχη­μα υπο­τι­θέ­με­να προ­βλή­μα­τα στο μη­χα­νι­σμό που αφορά τους επι­στο­λι­κούς ψη­φο­φό­ρους. Ο Χόφερ απο­θρα­συ­μέ­νος απαι­τεί τώρα τον απο­κλει­σμό των επι­στο­λι­κών ψη­φο­φό­ρων, που ήταν αυτοί που έδω­σαν τη νίκη στον Μπέ­λεν.  Ως πι­θα­νό­τε­ρη νέα ημε­ρο­μη­νία εκλο­γών φαί­νε­ται να ορί­ζε­ται η 4η Δε­κεμ­βρί­ου.

Πα­ρά­δο­ση και Οι­κο­νο­μι­κή κρίση

Η Ακρο­δε­ξιά έχει πα­ρά­δο­ση στην Αυ­στρία, καθώς είναι η πρώτη χώρα στην οποία τα πο­σο­στά της ακρο­δε­ξιάς είχαν εκτι­να­χθεί από το 1999 ακόμα, επί ηγε­σί­ας Γεργκ Χάι­ντερ (26,9%).  Το Κόμμα των Ελευ­θέ­ρων ιδρύ­θη­κε από να­ζι­στές στα μέσα της δε­κα­ε­τί­ες του ’50. Ο Χάι­ντερ  από τις αρχές του ’80 υπήρ­ξε πρω­το­πό­ρος στην Ευ­ρώ­πη στο κα­μου­φλά­ρι­σμα της φα­σι­στι­κής ιδε­ο­λο­γί­ας, δεί­χνο­ντας ένα πιο «λάιτ» ακρο­δε­ξιό προ­φίλ για να κερ­δί­σει ευ­ρύ­τε­ρα ακρο­α­τή­ρια. Η Ακρο­δε­ξιά πέ­ρα­σε μια πε­ρί­ο­δο κάμ­ψης, καθώς συ­γκυ­βέρ­νη­σε με τη Δεξιά ως το 2007, υλο­ποιώ­ντας μέτρα λι­τό­τη­τας, αθε­τώ­ντας υπο­σχέ­σεις κι εμπλε­κό­με­νη σε σκάν­δα­λα.

Από το 2007 μέχρι σή­με­ρα όμως, τη χώρα κυ­βερ­νά ο με­γά­λος Συ­να­σπι­σμός Δε­ξιάς-Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας. Αυτό το γε­γο­νός, σε συν­δυα­σμό με την ανά­δει­ξη του πιο ακραί­ου Χ.Κ.Στρά­χε στην ηγε­σία του κόμ­μα­τος το 2005 ( που κα­τη­γό­ρη­σε για τα συ­στη­μι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του μορ­φώ­μα­τος τον προη­γού­με­νο ηγέτη του), επέ­φε­ραν την εκλο­γι­κή ανά­καμ­ψη.  Ο Στρά­χε επι­στρα­τεύ­ει να­ζι­στι­κούς συμ­βο­λι­σμούς για να φα­να­τί­ζει το σκλη­ρό πυ­ρή­να του, ενώ προ­σπα­θεί να αυ­ξή­σει τη μα­χη­τι­κό­τη­τα του κόμ­μα­τός του  για να κυ­ριαρ­χή­σει στους δρό­μους, εσχά­τως με τη συν­δρο­μή του κι­νή­μα­τος PEGIDA, που έχει ανοί­ξει … υπο­κα­τα­στή­μα­τα σε αρ­κε­τές χώρες. Ήδη άλλες φα­σι­στι­κές κι­νή­σεις, όπως το Identitaere Bewegung ( που ση­μαί­νει «Ταυ­το­τι­κό Κί­νη­μα», επί­σης διε­θνής ισλα­μο­φο­βι­κή πρω­το­βου­λία «υπε­ρά­σπι­σης του ευ­ρω­παϊ­κού πο­λι­τι­σμού») έχουν προ­χω­ρή­σει το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα επι­θέ­σεις σε μου­σουλ­μά­νους και αντι­φα­σί­στες. Ο Στρά­χε έχει  ανα­βαθ­μί­σει την αντι-ΕΕ ρη­το­ρεία του κόμ­μα­τος,  και μετά το Brexit «απεί­λη­σε» εντός χρό­νου με δη­μο­ψή­φι­σμα για Au-xit. Oπα­δοί του απει­λού­σαν με …δο­λο­φο­νία στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης τον Κα­γκε­λά­ριο Κ.Κερν επει­δή χα­ρα­κτή­ρι­σε εθνι­κό ρε­ζι­λί­κι το εν­δε­χό­με­νο επα­να­λη­πτι­κών εκλο­γών. Αντι­τί­θε­ται στην εί­σο­δο της Τουρ­κί­ας στην ΕΕ και στα πα­κέ­τα «διά­σω­σης» άλλων χωρών όπως η Ελ­λά­δα,  και αυ­το­πλα­σά­ρε­ται ως το πραγ­μα­τι­κό αντι­συ­στη­μι­κό «λαϊκό» κόμμα, που πα­λεύ­ει ενά­ντια στην «ισλα­μο­ποί­η­ση» της Αυ­στρί­ας, τους μου­σουλ­μά­νους-πρό­σφυ­γες που έχουν έφεση στους βια­σμούς κ.ο.κ.Τα συν­θή­μα­τά της πρώ­της προ­ε­κλο­γι­κής κα­μπά­νιας των Ελευ­θέ­ρων ήταν: «Άφθαρ­τος, ει­λι­κρι­νής, καλός» (ανα­φε­ρό­με­νο στον Χόφερ) , «Πρώτα η Αυ­στρία» , «το Ισλάμ δεν έχει θέση στην Αυ­στρία».

Η οι­κο­νο­μι­κή κρίση δεν έχει χτυ­πή­σει τόσο σκλη­ρά τον αυ­στρια­κό κα­πι­τα­λι­σμό, όμως οι από πάνω πήραν τα μέτρα τους, προ­χώ­ρη­σαν σε πε­ρι­κο­πές μι­σθών και ερ­γα­σια­κών-κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των, όπως σε όλη την Ευ­ρώ­πη. Ο πλού­τος του πλου­σιό­τε­ρου 10% του πλη­θυ­σμού αυ­ξά­νε­ται με ρυθμό τρι­πλά­σιο σχε­δόν από τον πλού­το του  υπό­λοι­που 90%. Η ανερ­γία, αν και μικρή, είναι με­γα­λύ­τε­ρη από ποτέ, πε­ρισ­σό­τε­ρα από 100.000 παι­διά ζούνε κάτω από το όριο της φτώ­χειας.

Προ­σφυ­γι­κό , Ισλα­μο­φο­βία, Τρο­μο­ϋ­στε­ρία

Πα­ράλ­λη­λα την τε­λευ­ταία χρο­νιά η Αυ­στρία δέ­χτη­κε πάνω από 100.000 πρό­σφυ­γες. Η άρ­χου­σα τάξη της Αυ­στρί­ας και τα βα­σι­κά κόμ­μα­τά της (Δεξιά και Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία) προ­σπά­θη­σαν να νο­μι­μο­ποι­ή­σουν τις στρα­τιω­τι­κές επεμ­βά­σεις και να ανα­ζη­τή­σουν απο­διο­πο­μπαί­ους τρά­γους για τις επι­πτώ­σεις της κρί­σης στους πρό­σφυ­γες και στις «Χώρες του Νότου». Γύρω από το προ­σφυ­γι­κό-με­τα­να­στευ­τι­κό, η συ­γκυ­βέρ­νη­ση Σο­σια­λι­στών-Δε­ξιάς υιο­θέ­τη­σε πλή­ρως την ακρο­δε­ξιά ατζέ­ντα: απε­λά­σεις, κλει­στά σύ­νο­ρα , δρα­στι­κός πε­ριο­ρι­σμός του δι­καιώ­μα­τος στο άσυλο, χτί­σι­μο φρά­χτη στα σύ­νο­ρα με τη Σλο­βε­νία, υπό συ­ζή­τη­ση η δη­μιουρ­γία νέων φρα­χτών στα σύ­νο­ρα με Ιτα­λία και Ουγ­γα­ρία. Ο εσω­τε­ρι­κός εχθρός, η ενί­σχυ­ση του ακρο­δε­ξιού άκρου,η επέν­δυ­ση στο φόβο και την «ασφά­λεια» απο­τέ­λε­σαν στα­θε­ρές αξίες της Δύσης που έθρε­ψαν το τέρας της ακρο­δε­ξιάς. Ακόμα χει­ρό­τε­ρα, στις το­πι­κές εκλο­γές του κρα­τι­δί­ου Μπούρ­γκεν­λαντ πέ­ρυ­σι, οι Σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες σχη­μά­τι­σαν κυ­βέρ­νη­ση σε συ­νερ­γα­σία με τους φα­σί­στες. Η αυ­στρια­κή κυ­βέρ­νη­ση φέτος  προ­σέ­φυ­γε στο Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο ζη­τώ­ντας να δέ­χε­ται μόνο χρι­στια­νούς πρό­σφυ­γες!

Το τε­λευ­ταίο δί­μη­νο η κυ­βέρ­νη­ση έθεσε σε εφαρ­μο­γή μέτρα κα­τά­στα­σης «έκτα­κτης ανά­γκης», με το στρα­τό να επι­στρα­τεύ­ε­ται για την αστυ­νό­μευ­ση πό­λε­ων κατά της «τρο­μο­κρα­τί­ας» αλλά και των προ­σφύ­γων στα σύ­νο­ρα. Πρό­κει­ται για χτύ­πη­μα στα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα που μπο­ρεί να γε­νι­κευ­τεί, να νο­μι­μο­ποι­η­θεί και να μο­νι­μο­ποι­η­θεί, όπως έδει­ξε και η Γαλ­λία του Ολάντ. Το πρό­σχη­μα  είναι η δη­μό­σια τάξη και η ασφά­λεια. Κι όμως, η αλή­θεια είναι ότι η εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα τα τε­λευ­ταία χρό­νια γνω­ρί­ζει συ­νε­χώς πτω­τι­κή πο­ρεία στην Αυ­στρία –και την τε­λευ­ταία χρο­νιά είναι ακόμα χα­μη­λό­τε­ρη.

Εκλο­γι­κός «ρε­α­λι­σμός» ή τα­ξι­κή και ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή;

Η βαθιά κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­κή πό­λω­ση που προ­κά­λε­σε η κρίση, οδή­γη­σε τον Αυ­στρια­κό λαό να κα­τα­πο­ντί­σει τα βα­σι­κά «με­γά­λα» κόμ­μα­τα που οδή­γη­σαν στο χτύ­πη­μα του βιο­τι­κού του επι­πέ­δου (πε­τώ­ντας τα έξω από το 2ο γύρο) και να ανα­ζη­τή­σει ρι­ζο­σπα­στι­κές επι­λο­γές, τόσο προς τα δεξιά όσο και προς τα αρι­στε­ρά.

Στον αντα­γω­νι­σμό της Δε­ξιάς και του Κέ­ντρου με την Ακρο­δε­ξιά για το ποιος θα κερ­δί­σει τις ακρο­δε­ξιές-ρα­τσι­στι­κές ψή­φους,  και πάλι ο κό­σμος προ­τί­μη­σε το πρω­τό­τυ­πο. Στη δη­μο­σκο­πι­κή ενί­σχυ­ση της Ακρο­δε­ξιάς, η κυ­βέρ­νη­ση της Αυ­στρί­ας με ολο­έ­να και με­γα­λύ­τε­ρη κλι­μά­κω­ση της αντι­προ­σφυ­γι­κής υστε­ρί­ας και μέ­τρων, οδη­γώ­ντας το FPO στα ύψη.

Αντί­θε­τα, ο δή­μαρ­χος της Βιέν­νης, επί­σης Σο­σιαλ­δη­μο­κρά­της, επέ­μει­νε στη φι­λο­με­τα­να­στευ­τι­κή του στάση και κέρ­δι­σε τις εκλο­γές το πε­ρα­σμέ­νο φθι­νό­πω­ρο, κό­ντρα (και πάλι) στις δη­μο­σκο­πή­σεις. Ο Μπέ­λεν, όντας και ο ίδιος παιδί με­τα­να­στών, έκανε μια τολ­μη­ρή κα­μπά­νια όχι μόνο προ­τάσ­σο­ντας την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη, αλλά και ανα­δει­κνύ­ο­ντας (όχι κρύ­βο­ντας) το προ­σφυ­γι­κό και μια Αυ­στρία ανοι­χτή και με ανοχή στη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα. Αμ­φι­σβή­τη­σε τη ρα­τσι­στι­κή ατζέ­ντα. Αντι­με­τώ­πι­σε σχε­τι­κά μα­χη­τι­κά το φα­σι­σμό , ξε­κα­θα­ρί­ζο­ντας πως δεν θα ορ­κί­σει ακρο­δε­ξιά κυ­βέρ­νη­ση, αν αυτή προ­κύ­ψει στις βου­λευ­τι­κές εκλο­γές του 2018 (τα γκά­λοπ δεί­χνουν πρώτη την ακρο­δε­ξιά ) και ότι δεν θα  υπο­γρά­ψει την Δια­τλα­ντι­κή Συμ­φω­νία Εμπο­ρί­ου Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης – Ηνω­μέ­νων Πο­λι­τειών (TTIP). Έπει­σε ότι απο­τε­λεί εναλ­λα­κτι­κή και ανά­χω­μα στους φα­σί­στες και κέρ­δι­σε.

Η τάξη των μι­σθω­τών ερ­γα­ζο­μέ­νων έδει­ξε διά­θε­ση για ρι­ζο­σπα­στι­κή και αντι­φα­σι­στι­κή πο­λι­τι­κή  (και στις 9 πρω­τεύ­ου­σες κρα­τι­δί­ων-με­γά­λων αστι­κών κέ­ντρων κέρ­δι­σε ο Μπέ­λεν, σε αντί­θε­ση με την αγρο­τι­κή επαρ­χία). Βα­σι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα που βγαί­νουν είναι δυο: 1) η ανυ­πο­χώ­ρη­τη στάση και στα «δύ­σκο­λα ζη­τή­μα­τα» μπο­ρεί να απο­δώ­σει και εκλο­γι­κά. 2) Η επι­στρά­τευ­ση όπλων από το ιδε­ο­λο­γι­κό οπλο­στά­σιο του αντι­πά­λου οδη­γεί στην κυ­ριαρ­χία του αντι­πά­λου.

 

Αντι­φα­σι­στι­κός συ­να­γερ­μός στην Ευ­ρώ­πη και ανά­γκη τα­ξι­κής αντε­πί­θε­σης

Ο Χόφερ πο­ντά­ρει σή­με­ρα στη με­σο­λά­βη­ση του Brexit που δίνει ώθηση στις «ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στι­κές» τά­σεις, αλλά ιδιαί­τε­ρα στην επι­δεί­νω­ση της προ­σφυ­γι­κής κρί­σης και την κα­λο­και­ρι­νή κλι­μά­κω­ση των τρο­μο­κρα­τι­κών επι­θέ­σε­ων, για να πάρει τη ρε­βάνς. Μία νίκη του Χόφερ θα δώσει νέα ώθηση στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ακρο­δε­ξιά που ήδη γνω­ρί­ζει με­γά­λη ανά­πτυ­ξη. Ο πρό­ε­δρος της Αυ­στρί­ας είναι επι­κε­φα­λής των ενό­πλων δυ­νά­με­ων, και αυτή τη θέση μπο­ρεί να την κερ­δί­σει ένας Ναζί. Ο κίν­δυ­νος είναι ακόμα με­γα­λύ­τε­ρος , αν ανα­λο­γι­στού­με ότι  το FPO προ­πο­ρεύ­ε­ται (με πάνω από 30%)  και στα γκά­λοπ  για τις επό­με­νες βου­λευ­τι­κές εκλο­γές (φυ­σιο­λο­γι­κά διε­ξά­γο­νται το 2018),  εκλο­γές που βγά­ζουν πρω­θυ­πουρ­γό και κυ­βέρ­νη­ση.

Ο αντα­γω­νι­σμός της συ­γκυ­βέρ­νη­σης με τους φα­σί­στες στο έδα­φος του ρα­τσι­σμού και της μι­σαλ­λο­δο­ξί­ας επι­δει­νώ­νει συ­νε­χώς το κλίμα απέ­να­ντι στους πρό­σφυ­γες. Από την άλλη  η πλειο­ψη­φία της Αυ­στρια­κής κοι­νω­νί­ας  απε­χθά­νε­ται το φα­σι­σμό, κι η Αρι­στε­ρά μπο­ρεί να το εκ­με­ταλ­λευ­τεί ξε­σκε­πά­ζο­ντας το να­ζι­στι­κό πυ­ρή­να του FPO.

Τα (όχι και τόσο αξιό­πι­στα!) γκά­λοπ  δί­νουν και πάλι προ­βά­δι­σμα στον Χόφερ της τάξης 53-47%, αλλά τα πράγ­μα­τα είναι ρευ­στά. Δεν ξέ­ρου­με πώς θα λει­τουρ­γή­σει η προ­σπά­θεια του Χόφερ τις τε­λευ­ταί­ες βδο­μά­δες να «στρογ­γυ­λέ­ψει» για να κερ­δί­σει πιο «κε­ντρώα» ακρο­α­τή­ρια.

Ακόμα πιο ση­μα­ντι­κό: ο κό­σμος ιε­ραρ­χεί πιο ψηλά την κοι­νω­νι­κή ατζέ­ντα από τους πρό­σφυ­γες, την ασφά­λεια και την τρο­μο­κρα­τία.  Αυτές τις μέρες στη Βιέν­νη εξε­λίσ­σε­ται μια με­γά­λη κι­νη­το­ποί­η­ση των για­τρών, ενά­ντια στις πε­ρι­κο­πές στο Δη­μό­σιο σύ­στη­μα Υγεί­ας που υπο­φέ­ρει ήδη από έλ­λει­ψη προ­σω­πι­κού. Η τα­ξι­κή ατζέ­ντα και αλ­λη­λεγ­γύη μπο­ρεί να σφρα­γί­σει το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα. Εξάλ­λου, το 62% σε πρό­σφα­τη δη­μο­σκό­πη­ση τάσ­σε­ται κατά της TTIP, η πάλη ενά­ντια στην οποία είναι «ση­μαία» του Μπέ­λεν.

Ένα χρόνο πριν στη Βιέν­νη δια­δή­λω­σαν 150.000 με κε­ντρι­κό σύν­θη­μα «Πρό­σφυ­γες κα­λω­σήρ­θα­τε». Ακόμα και τον πε­ρα­σμέ­νο Μάιο, παρά την από τα πάνω ρα­τσι­στι­κή εκ­στρα­τεία, το 75% συμ­φω­νού­σε με το κα­θή­κον της Αυ­στρί­ας να δε­χτεί προ­σφυ­γες.

Δε­κά­δες χι­λιά­δες Αυ­στρια­κοί αλ­λη­λέγ­γυοι-εθε­λο­ντές έχουν οι­κο­δο­μή­σει τον τε­λευ­ταίο χρόνο ένα αξιο­θαύ­μα­στο δί­κτυο ανα­κού­φι­σης/υπο­στή­ρι­ξης της προ­σφυ­γιάς (ακόμα και βο­ή­θειάς τους να δια­σχί­σουν –έστω και πα­ρά­νο­μα- τα σύ­νο­ρα προς Γερ­μα­νία), για  να κα­λύ­ψουν τα εγκλη­μα­τι­κά κενά του κρά­τους.  Ταυ­τό­χρο­να έχουν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί αρ­κε­τές αντι­φα­σι­στι­κές δια­δη­λώ­σεις από την Αρι­στε­ρά, μαζί με αλ­λη­λέγ­γυους, πρό­σφυ­γες κι άλλες κοι­νω­νι­κές ορ­γα­νώ­σεις, κι­νη­το­ποι­ή­σεις  αρ­κε­τά μα­ζι­κό­τε­ρες από τις αντί­στοι­χες των φα­σι­στών. Η κι­νη­το­ποί­η­ση, το ξε­σκέ­πα­σμα των φα­σι­στών ως αυτό που πραγ­μα­τι­κά είναι –μπρά­βοι και ρου­φιά­νοι των αφε­ντι­κών κι εχθροί των λαϊ­κών συμ­φε­ρό­ντων – ,  το κί­νη­μα των αλ­λη­λέγ­γυων, οι τα­ξι­κοί αγώ­νες μπο­ρούν να απο­τε­λέ­σουν πρώ­τες ύλες για να φρά­ξουν το δρόμο στο FPO και για τη συ­γκρό­τη­ση αρι­στε­ρής εναλ­λα­κτι­κής στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό και τους φα­σί­στες.

Για τον Φαν Ντερ Μπέ­λεν δεν υπάρ­χουν αυ­τα­πά­τες. Η δια­τα­ξι­κή «ανα­πτυ­ξιο­λο­γία» δεν μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει λύση στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, ο ίδιος  δη­λώ­νει φι­λο-ΕΕ , ενώ δεν απέ­φυ­γε τε­λεί­ως το γλί­στρη­μα σε ρα­τσι­στι­κά στε­ρε­ό­τυ­πα. Δεν απο­τε­λεί απο­τε­λε­σμα­τι­κό όπλο για την αντι­με­τώ­πι­ση του φα­σι­σμού, αλλά είναι το μόνο εκλο­γι­κό όπλο για την ώρα  και η επι­κρά­τη­σή του θα εξα­σφα­λί­σει στην Αρι­στε­ρά να δώσει τη μάχη με κα­λύ­τε­ρους όρους.

Πηγή:https://rproject.gr