«Εκείνη τη μέρα είχαμε μαθήματα Ισπανικών δεν ακούσαμε τίποτα πριν μπει αυτός με το κράνος, γιατί ακούγαμε εκείνη την ώρα τραγούδι και προσπαθούσαμε να γράψουμε τι έλεγε. Μπήκε αυτός μέσα, είπε «μουνιά θα σας γαμήσουμε, έχετε τα χαιρετίσματα της χ.α.». Αυτός είπε το παράγγελμα εισόδου και έδωσε την ταυτότητα της επίθεσης. Αυτός ήρθε κατευθείαν πάνω μου, και έφαγα μια καρέκλα στο κεφάλι, αιμορραγία ράμματα. Και μετά αμέσως είδα με την περιφερειακή μου όραση 10 άτομα που μπήκαν στο χώρο, γιατί δέχθηκα μια σφοδρή επίθεση, από τις φυσιογνωμίες ήταν άνδρες, δεν ήταν πολύχρωμοι, σκούρα ρούχα, είχαν σκεπάρνι, κατέβασαν την τζαμαρία, σπρέι πιπεριού, εγώ σίγουρα μαχαιρώθηκα και έφαγα σπρέι πιπεριού.
Δέχομαι την πρώτη επίθεση με μια καρέκλα, είμαι στη γωνία με ένα καναπέ, ένα τραπέζι μακρόστενο, πέφτω κάτω ανάσκελα και δέχομαι επίθεση σφοδρή, παλουκιές, βρέθηκα σε μια φάση αυτοάμυνας που δεν έχεις διαύγεια να δεις ποιος είναι εκεί, είδα όμως ένα τσεκούρι να σπάει μια τζαμαρία, είδα ένα μαχαίρι, είδα κάποια άτομα να κάθονται στο χώρο, να παίρνουν το χώρο ας πούμε. Και στο τέλος ακούστηκε το «τέλος χρόνου» και μετά όλοι έφυγαν . Σταμάτησε η επίθεση και φύγανε. Νοσηλεύτηκα 20 μέρες στο νοσοκομείο με 7 φιάλες αίμα, θα ήμουν νεκρός στη θέση του Παύλου Φύσσα αν δεν ήταν η 4η μάρτυρας που είχε διατελέσει νοσοκόμα και διαχειρίστηκε την κατασταση.
Το ότι άκουσα το»τέλος χρόνου» ήταν για μένα λυτρωτικό, γιατί το να είσαι σε ένα χώρο 55 τετραγωνικών, 4 άτομα εναντίον 10, 4 άτομα άοπλα που δέχονται επίθεση με τσεκούρια, όταν βλέπεις το μαχαίρι να γυαλίζει στο μάτι σου λες τώρα τι θα γίνει. Ο πρώτος πρέπει να ήταν ο επικεφαλής, μάθαμε ότι μετά φυγανε με μηχανές με καλυμμένες πινακίδες, κάμποσα μηχανάκια,η γειτονιά τα είπε αυτά, φύγανε όλοι μαζί, όπως ήρθανε».
Πηγή: fb Eleftheria Koumandou
