25 Νοέμβρη, Κινητοποίηση για την παγκόσμια μέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών

Την στιγ­μή που στην Ευ­ρώ­πη θε­ω­ρεί­ται ότι η ισό­τη­τα των φύλων είναι κα­το­χυ­ρω­μέ­νη και προ­στα­τευό­με­νη, την ίδια στιγ­μή τα πο­σο­στά βίας που κα­τα­γρά­φο­νται είναι εξω­φρε­νι­κά. Συ­γκε­κρι­μέ­να, σή­με­ρα στην Ευ­ρώ­πη μία στις δέκα γυ­ναί­κες (από την ηλι­κία των 15 ετών και άνω), έχει υπο­στεί κά­ποια μορφή έμ­φυ­λης βίας.

Πολ­λές από αυτές τις ιστο­ρί­ες έμ­φυ­λης βίας ακού­γο­νται γιατί υπάρ­χουν γυ­ναί­κες που έχουν το θάρ­ρος να κα­ταγ­γεί­λουν ότι υπήρ­ξαν θύ­μα­τα βίας ή κα­κο­ποί­η­σης, υπάρ­χουν όμως και χι­λιά­δες ιστο­ρί­ες που πα­ρα­μέ­νουν κρυ­φές και χι­λιά­δες γυ­ναί­κες που φο­βού­νται και σω­παί­νουν μπρο­στά σε αυτό το φαι­νό­με­νο.

Βγαί­νου­με στον δρόμο για να ακου­στού­με: Η βία που δε­χό­μα­στε κα­θη­με­ρι­νά, είναι βία δο­μι­κή, μέσω του κα­θη­με­ρι­νού σε­ξι­σμού και μι­σο­γυ­νι­σμού που ανα­πα­ρά­γε­ται από τα ΜΜΕ, τα οι­κο­γε­νεια­κά πρό­τυ­πα, τις απο­φά­σεις δι­κα­στη­ρί­ων κ.α, οι­κο­νο­μι­κή και ερ­γα­σια­κή, μέσω των κα­τώ­τε­ρων μι­σθών, φυ­λε­τι­κή, μέσω των ρα­τσι­στι­κών δια­κρί­σε­ων, βία ψυ­χoλο­γι­κή, μέσω της λε­κτι­κής βίας, βία σε­ξουα­λι­κή, μέσω βια­σμών και επι­βο­λής μη επι­θυ­μη­τών σε­ξουα­λι­κών σχέ­σε­ων, βία κα­κο­ποι­η­τι­κή, μέσω πα­ρα­βί­α­σης και κα­κο­ποί­η­σης των σω­μά­των μας, βία τα­ξι­κή, μέσω των «σχέ­σε­ων» που ανα­πα­ρά­γο­νται στο υπάρ­χον κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα.

Οι γυ­ναί­κες, τα παι­διά, οι ΛΟ­ΑΤ­ΚΙΑ άν­θρω­ποι, οι με­τα­νά­στες γί­νο­νται απο­δέ­κτες μίας τυ­φλής βίας που έχει ρίζες στην κα­τα­πί­ε­ση που διαρ­θρώ­νε­ται μέσα στον κα­πι­τα­λι­σμό, και η οποία σε πε­ριό­δους κρί­σης όπως η ση­με­ρι­νή, οξύ­νε­ται ση­μα­ντι­κά. Το σύ­στη­μα προ­σπα­θεί να κρύ­ψει αυτήν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αλλά δεν μπο­ρεί: τόσο η νο­μο­θε­τι­κή πρό­τα­ση της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης για την επα­να­φο­ρά του κολ­πι­κού ελέγ­χου στις γυ­ναί­κες κρα­του­μέ­νους, όσο και η πλη­θώ­ρα απο­φά­σε­ων ελ­λη­νι­κών δι­κα­στη­ρί­ων που κα­τα­δι­κά­ζουν γυ­ναί­κες οι οποί­ες αμύν­θη­καν απέ­να­ντι στον επι­κεί­με­νο ή τε­λε­σμέ­νο βια­σμό ή κα­κο­ποί­η­σή τους, δεί­χνουν ξε­κά­θα­ρα πως ο αγώ­νας μας είναι πραγ­μα­τι­κός και ανα­γκαί­ος.

Η απά­ντη­ση μας απέ­να­ντι σε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα οφεί­λει να είναι ηχηρή και μα­χη­τι­κή. Τόσο η αρι­στε­ρά όσο και το φε­μι­νι­στι­κό κί­νη­μα οφεί­λου­με να αντι­πα­λέ­ψου­με την έμ­φυ­λη βία και να πα­λέ­ψου­με για την γυ­ναι­κεία απε­λευ­θέ­ρω­ση. Και ενώ οι γυ­ναί­κες θύ­μα­τα βια­σμού και κα­κο­ποί­η­σης συχνά αντι­με­τω­πί­ζο­νται από τα δι­κα­στή­ρια ως υπαί­τιες για ό,τι τους έχει συμ­βεί, οι θύτες  χαί­ρουν της προ­στα­σί­ας που τους πα­ρέ­χει το υπάρ­χον κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κό πλαί­σιο. Οφεί­λου­με λοι­πόν να στα­θού­με δίπλα στις γυ­ναί­κες που σέρ­νο­νται στα δι­κα­στή­ρια και στιγ­μα­τί­ζο­νται για την κοι­νω­νι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά τους(π.χ επει­δή βγή­καν στο δρόμο φο­ρώ­ντας φό­ρε­μα), οφεί­λου­με να στα­θού­με δίπλα στις γυ­ναί­κες που  αμύν­θη­καν απέ­να­ντι στη βία που αντι­με­τώ­πι­ζαν. Το δι­καί­ω­μα στην αυ­το­ά­μυ­να και την προ­στα­σία των σω­μά­των μας οφεί­λει να λάβει τη μέ­γι­στη προ­ά­σπι­ση από όλες και όλους μας. Ο αγώ­νας μας αυτός δεν μπο­ρεί να έχει γε­ω­γρα­φι­κά όρια. Και ενώ στην Ισπα­νία χι­λιά­δες γυ­ναί­κες βγαί­νουν στο δρόμο φω­νά­ζο­ντας ’’ Εγώ σε πι­στεύ­ω­’’ και στην Αμε­ρι­κή κερ­δί­ζει έδα­φος η κα­μπά­νια #me too, στην Ελ­λά­δα φω­νά­ζου­με πως Το δι­καί­ω­μα στην Αυ­το­ά­μυ­να, είναι δι­καί­ω­μα στη Ζωή.

Είναι υπο­χρέ­ω­σή μας να πα­λέ­ψου­με για την εξά­λει­ψη της βίας κατά των γυ­ναι­κών και την ανα­τρο­πή του κα­πι­τα­λι­σμού. Το οφεί­λου­με πρώτα από όλα στους ίδιους μας τους εαυ­τούς.

Κα­λού­με στις 25 Νο­έμ­βρη στις 12 στη Κα­πνι­κα­ρέα φε­μι­νι­στι­κές και λο­ατ­κια+ ομά­δες και συλ­λο­γι­κό­τη­τες, τα γυ­ναι­κεία και λο­ατ­κια+ τμή­μα­τα των ορ­γα­νώ­σε­ων του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος. Κα­λού­με τις ορ­γα­νώ­σεις και τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες που θέ­λουν να βρε­θούν στον δρόμο μαζί μας.