του Αλέξη Λιοσάτου
H αστυνομία μίλησε για 90.000 διαδηλωτές την Κυριακή, άρα λογικά μιλάμε για λιγότερους. Ένα συλλαλητήριο με την αρωγή τμημάτων της αστικής τάξης , των κομμάτων της και του βαθέως κράτους (στρατός , Εκκλησία κλπ). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα «εθνικά θέματα» είναι πάντα δυνατό να παρασύρουν μεγάλη μερίδα του απλού κόσμου πίσω τις σημαίες της αστικής τάξης , της τάξης δηλαδή που κυριαρχεί ιδεολογικά στην κοινωνία .
Η διαφορά με το 1992 (που είχε κανά 2 εκατομμύρια διαδηλωτές, με κλειστά σχολεία και τους μαθητές να κατεβαίνουν –ουσιαστικά με το ζόρι- στις εθνικιστικές φιέστες) είναι ότι τμήμα της ελληνικής αστικής τάξης σήμερα δεν θεωρεί ότι έχει συμφέρον να οξύνει εξίσου τα εθνικιστικά πάθη γύρω από το όνομα. Τότε οι εκβιασμοί στη γειτονική χώρα είχαν να κάνουν με το άνοιγμα των αγορών της στους Έλληνες καπιταλιστές. Σήμερα το ελληνικό κεφάλαιο παίζει ήδη σημαντικό ρόλο στην οικονομία της. Επιπλέον η αστική τάξη σήμερα στηρίζει τον Τσίπρα που επιβάλλει τα μνημόνια χωρίς να ανοίξει ρουθούνι κι αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Άρα δεν ψήνεται κι ιδιαίτερα να του δημιουργήσει προβλήματα.
Το χθεσινό δεξιό συλλαλητήριο με την ηγεμονία της Ακροδεξιάς (Άνθιμος, Φραγκούλης κλπ) στην ουσία συμπληρώνει από τα δεξιά την κυβέρνηση Τσίπρα, δεν την αναιρεί. Τσίπρας και Δεξιά συμφωνούνε ότι πρέπει να αλλάξει το όνομα της γειτονικής χώρας, ότι τους πέφτει λόγος για το όνομα μιας άλλης χώρας. Συμφωνούνε επίσης με το ευρώ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τα μνημόνια και ούτω καθεξής. Συνεχίζουν κι οι δυο πλευρές να διεκδικούν τον ρόλο του νταβατζή της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, μιλώντας για «αλυτρωτισμό των Σκοπίων», όταν το γειτονικό κράτος έχει μικρότερο οπλισμό από τους Έλληνες Ναζί της Χρυσής Αυγής. Και οι δυο πλευρές εξυπηρετούν τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου στα Βαλκάνια και δη στη Δ.Μακεδονίας , είτε με «ντούρο αδιαπραγμάτευτο» εθνικισμό είτε με δήθεν «κοσμοπολίτιτικη και συμβιβαστική» διαπραγμάτευση για σύνθετη ονομασία (στο όνομα μιας άλλης χώρας).
Η στάση μας ως Αριστερά απέναντι στα εθνικά θέματα δεν καθορίζεται από το πόσο δημοφιλείς ή αντιδημοφιλείς γινόμαστε. Στα εθνικά θέματα θα είμαστε πάντα μειοψηφία μέχρι να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό. Στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο εθνικιστικός πυρετός (με τη συντριπτική πλειοψηφία ΚΑΙ των αριστερών δυνάμεων να συμμετέχει στη μάχη για την «πατρίδα») οδηγούσε στο σφαγείο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με εκατομμύρια νεκρούς. Πήρε 3 χρόνια για να μισήσουν οι φτωχοί φαντάροι τον πόλεμο για την «πατρίδα» και να λιποτακτούν όλο και περισσότερο στα μέτωπα, πήρε 3 χρόνια για να σταματήσει η διεθνής επανάσταση τον πόλεμο. Οι μπολσεβίκοι ήταν απειροελάχιστη μειοψηφία το 1914 στη Ρωσία, και βρίσκονταν στην παρανομία. Η προτροπή τους να μην σκοτώνονται οι εργάτες των διάφορων χωρών μεταξύ τους, αλλά να πολεμάνε τα αφεντικά τους στη κάθε χώρα («ειρήνη στις καλύβες, πόλεμος στα παλάτια») ήταν σωστή. Για να γίνει πλειοψηφική έπρεπε να προηγηθούν τα εκατομμύρια νεκροί , η πείνα και η επανάσταση, οι εμπειρίες του κόσμου οδήγησαν στην αλλαγή της συνείδησής τους, από εθνικιστική σε αντιπολεμική. Για να γίνει αυτό όμως είχε τη σημασία του ότι οι Ρώσοι επαναστάτες ως μειοψηφία για χρόνια δεν υποχώρησαν στον μέσο όρο. Στάθηκαν αταλάντευτα διεθνιστές με τους άλλους λαούς, αταλάντευτα με τους εργάτες και τους φτωχούς αγρότες στη χώρα τους, ενάντια στους Βιομήχανους και τους Γαιοκτήμονες στη Ρωσία, κατηγορήθηκαν ως «εθνικοί προδότες» : έτσι σταμάτησε ο πόλεμος.
Η Αριστερά δεν πρέπει να υποκύψει στην πίεση του εθνικιστικού συρφετού, να κρατήσει ξεκάθαρα ταξική και διεθνιστική στάση τόσο στο Μακεδονικό όσο και στα υπόλοιπα θέματα, να ξεσκεπάσει τα ξεδιάντροπα ψέματα των πολιτικών και των ΜΜΕ περί «αλυτρωτισμού» , περί ανυπαρξίας μακεδονικού έθνους και γλώσσας (όσο ψεύτικο ή αληθινό είναι το μακεδονικό έθνος τόσο είναι και το ελληνικό-απλά το μακεδονικό είναι μεταγενέστερο) , τα περί «το όνομά μας είναι η ψυχή μας», να μιλήσει για τον ρόλο των Ελλήνων καπιταλιστών στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, για τον ελληνικό αλυτρωτισμό-τον μόνο υπαρκτό. Η Αριστερά πρέπει να συνδυάσει τον αγώνα ενάντια στην φτώχεια και την ανεργία με την πάλη ενάντια στον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό. Κι αυτές οι ιδέες πρέπει να ριζώσουν σε ένα έστω μικρό κομμάτι της κοινωνίας, αν θέλουμε κάποια στιγμή να υπάρχει η ελπίδα να εξαπλωθούνε για να αναχαιτιστούν οι μελλοντικές πολεμικές εκστρατείες (που πληρώνουν με τη ζωή τους πάντα οι φτωχοί των επλεκομένων κρατών) με τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Πρέπει να δώσουμε την αντιδημοφιλή μάχη για να επικρατήσει το «πάνω απ’ όλα η ειρήνη» και όχι το «στάση εθνικά υπερήφανη». Είμαστε με τους εργάτες και τους λαούς, η εθνική ενότητα καταπιεστών και καταπιεσμένων πάντα πληρώνεται με αίμα!
Όσον αφορά το όνομα, μια στάση σήμερα είναι αποδεκτή για την ελληνική Αριστερά. Αναγνώριση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας με το Συνταγματικό της όνομα, με το όνομα που την αναγνωρίζουν περισσότερες από 100 χώρες. Κάθε άλλη στάση ρίχνει νερό στον μύλο του εθνικισμού (ανοιχτού ή συγκαλυμμένου) των δυο μερίδων του αστικού κόσμου και τελικά στον μύλο των Ελλήνων καπιταλιστών που διεκδικούν ρόλο νταβατζή στα Βαλκάνια και δη στα εσωτερικά του μικρού κρατιδίου στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας.
