του Αλέξη Λιοσάτου
Διεκδικούν φαΐ, νερό, τουαλέτες, γιατρούς, ανθρώπινες συνθήκες ζωής.
Ψωμί.
Διεκδικούν να φύγουν σε άλλες χώρες για να βρουν δουλειά και να μπορούν να ζήσουν με τις οικογένειές τους.
Δουλειά.
Διεκδικούν ελευθερία, όχι φυλακή.
Ψωμί -Δουλειά-Ελευθερία.
Αυτό διεκδικούν.
Παρακολουθούμε την πρωτοπορία της τάξης μας αυτές τις μέρες να δίνει μάχες. Είναι κομμάτι από τη σάρκα μας, κομμάτι του δικού μας αγώνα για καλύτερη ζωή.
Τα τελευταία χρόνια οι μετανάστες και πρόσφυγες είναι ένα από τα λίγα κομμάτια της εργατικής τάξης που κινείται.
Για το Βορίδη οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν δικαιούνται ανθρωπιστική προστασία. Είναι, λέει, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το 65% από το Αφγανιστάν. Σκουλήκια που ταΐζονται από τα αφεντικά για να μισούν και να τσακίζουν τους εργάτες όπως ο Βορίδης δεν έχουν τσίπα, τους νοιάζει μόνο να κάνουν πλύση εγκεφάλου. Οπότε δεν θα έλεγε ποτέ ότι το Αφγανιστάν είναι χώρα την οποία έλιωσε με τους στρατούς, τα όπλα και τις βόμβες του το δυτικό στρατόπεδο (το οποίο στηρίζει με πάθος το σινάφι των Βορίδηδων και του ελληνικού κεφαλαίου) μετά το 2001, και σήμερα είναι μια διαλυμένη χώρα. Ότι εκεί διατηρούν οι δυτικοί στρατό, ότι έχουν εγκαθιδρύσει κυβερνήσεις-μαριονέτες χωρίς καμία λαϊκή στήριξη, ότι η χώρα μετά από 20 σχεδόν χρόνια κατοχής είναι πολύ πιο φτωχή και με πολύ λιγότερη «ασφάλεια» από πριν, ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί από τη Δύση, από το σινάφι του Βορίδη. Σου λέει, «οι αμερικανοί κατέκτησαν τη χώρα το 2001, άρα ο πόλεμος τελείωσε το 2001». Ψέματα, ούτε καν αυτό δεν σου λεει. Ούτε καν τις αμερικανικές κυβερνήσεις και κόμματα που περιλαμβάνουν ακόμα στην προεκλογική ατζέντα τους το «πόσος στρατός θα παραμείνει στο Αφγανιστάν» δεν υπολογίζει. Άλλωστε αυτό δεν χαρακτηρίζει μόνο τον Βορίδη. Όλο το συστημικό μπλοκ, μαζί με το νομικό πλαίσιο και τους «διεθνείς κανόνες» ξεχειλίζει από υποκρισία και ταξικό μίσος. Λες και στα καλά καθούμενα, «για την πλάκα τους» εγκαταλείπουν μαζικά οι άνθρωποι τα εδάφη τους και τους δικούς τους ανθρώπους. Το μόνο που νοιάζει το σινάφι του Βορίδη είναι να καλλιεργήσει ρατσισμό, παλιανθρωπιά, ακροδεξιά αντανακλαστικά.
Οπότε και από το Αφγανιστάν να προέρχεται το 65% των μεταναστών στα ελληνικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, που αμφιβάλλω, δεν κάνει περισσότερο «πρόσφυγες» τους Σύρους από τους Αφγανούς. Παρόμοια πράγματα ισχύουν για τους μετανάστες από τις άλλες χώρες που ανέφερε ο Βορίδης. Παντού έχει λερωμένη τη φωλιά του το δυτικό στρατόπεδο.
Από κει και πέρα δεν υπάρχει καμία λογική που λέει ότι πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός σε πρόσφυγες και μετανάστες. Είναι όλοι ταξικά αδέρφια μας. Όπως ταξικά αδέρφια μας είναι κυρίως οι 600.000 Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό, εξίσου αδέρφια μας είναι και οι μετανάστες-πρόσφυγες. Επειδή οι δικοί «μας» είναι μετανάστες, επειδή δεν έζησαν πόλεμο, πρέπει η Γερμανία και οι άλλες χώρες να τους συμπεριφέρονται σαν σκουπίδια; Να τους φυλακίζουν ή να τους μαχαιρώνουν; Ή μήπως δεν ήταν βία και πόλεμος αυτό που ζήσαμε με τα μνημόνια, που πολλαπλασίασαν την ανεργία και την ελαστική εργασία και έριξαν το βιοτικό επίπεδο του 90% του πληθυσμού σε υποδιπλάσια και υποτριπλάσια επίπεδα;
Είμαστε 100% μαζί με τους μετανάστες-πρόσφυγες και δεν αρκούν τα λόγια. Πρέπει να κάνουμε κάτι έμπρακτα για να τους το δείξουμε, για να δείξουμε ότι πολεμάμε μαζί τους ενάντια στην ελληνική κυβέρνηση. Είναι ταυτόχρονα κομμάτι του δικού μας αγώνα. Αν δεν νικήσουν αυτοί και αν δεν παλέψουμε μαζί τους θα χάσουμε όλοι, όχι μόνο οι μετανάστες. Είναι ταυτόχρονα και κομμάτι του διεθνούς αγώνα. Σε κάθε χώρα πρέπει να δοθεί το στίγμα κοινής πάλης, ταξικής ενότητας μεταξύ ντόπιων και μεταναστών, αυτό είναι που θα δώσει κατεύθυνση αλληλεγγύης στους από κάτω διεθνώς, κατεύθυνση κοινής αντίστασης και μάχης για να μην ενισχυθεί η Ακροδεξιά ακόμα περισσότερο.
Αύριο Πέμπτη κάνουμε ένα ακόμη βήμα. Διαδηλώνουμε στην Αθήνα για να μη συνηθίσουμε το θάνατο.
Στις 7 μ.μ. στα Προπύλαια.
φωτο από τη χθεσινή διαδήλωση στη Μυτιλήνη
