Βρισκόμαστε λίγο πριν την πτώση του τείχους του Βερολίνου, το φθινόπωρο του 1989. Η οικογένεια Kerner προσπαθεί να τα φέρει βόλτα μετά την «απόδραση» του πατέρα στη Δύση. Τις ιστορικές ημέρες που τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν, η μαμά Kerner παθαίνει καρδιακή προσβολή και πέφτει σε κώμα. Όταν ξυπνά μερικούς μήνες αργότερα, το τείχος έχει πέσει και το Ανατολικό Βερολίνο έχει ήδη αλλάξει ριζικά. Ο γιος της, ο Alex, προσπαθεί να αποφύγει κάθε σοκ που μπορεί να προκαλέσει χειρότερο κακό στη μητέρα του. Επειδή πάντοτε το Κομουνιστικό Κόμμα ήταν η ζωή της, αποφασίζει να μην της αναφέρει τίποτα και να αναπαραστήσει τον αλλοτινό κόσμο της Λαϊκής Δημοκρατίας, μέσα στα όρια του δωματίου της.
Το Goodbye Lenin είναι η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στη Γερμανία τα τελευταία χρόνια. Πέρα όμως από την αποδοχή της στα ταμεία, τιμήθηκε και με οκτώ βραβεία της Γερμανικής Ακαδημίας κινηματογράφου. Η ταινία του Wolfgang Becker δίνει με ειλικρίνεια την περίοδο της πτώσης του τείχους μέσα από τα μάτια του νεαρού πρωταγωνιστή. Σε πρώτο επίπεδο προσεγγίζει την αιφνίδια «ενηλικίωση» ενός νέου που έρχεται αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο του θανάτου της μητέρας του. Η προσωπική αυτή ιστορία εξελίσσεται παράλληλα με την ανατροπή του καθεστώτος και ολόκληρου του τρόπου ζωής. Τα δύο αυτά σκληρά και δύσκολα θέματα προσεγγίζονται με γλυκό τρόπο, με αποτέλεσμα να αγγίζουν ουσιαστικά το θεατή χωρίς υπερβολικές δραματικές εξάρσεις. Βασικά εργαλεία του σκηνοθέτη είναι αρχικά οι πανέξυπνες και ευρηματικές κωμικές ανάπαυλες που αποφορτίζουν το κλίμα. Επιπλέον η μελωδική μουσική του Yann Tiersen (στα χνάρια της Amelie) δίνει την απαραίτητη συνοχή στην ταινία, κινούμενη σε γλυκές μελωδίες. Καταλήγοντας το Goodbye Lenin είναι μια τρυφερή ταινία που αποδεικνύει ότι ακόμα και τα πιο δύσκολο θέμα μπορεί να συγκινήσει αλλά και να φέρει χαμόγελα ταυτόχρονα.
Η απολαυστικότερη σκηνή της ταινίας, εκείνη που το άγαλμα του Λένιν ίπταται πάνω από τους δρόμους του Βερολίνου κρεμάμενο από ένα ελικόπτερο, πέρα απ’ την μεγάλη εικαστική αξία της, είναι γεμάτη συμβολισμούς, μια ακόμα απόδειξη της ευφυΐας του καταπληκτικού Good Bye, Lenin!.
Στο πολύ καλό αποτέλεσμα, συντελούν οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, εκ των οποίων θα ήταν παρακινδυνευμένο να ξεχωρίσουμε κάποιους συγκεκριμένους, απ’ τη στιγμή που όλοι δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Ωστόσο, ο Daniel Brühl λόγω του χαρακτήρα που υποδύεται (η κάμερα είναι στραμμένη την περισσότερη ώρα πάνω του, ενώ έχει συμμετοχή σχεδόν σε όλες τις σκηνές και αποτελεί τον βασικό παράγοντα εξέλιξης της πλοκής) και η Katrin Sass λόγω της ασθενικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Christiane Kerner (η μητέρα της οικογένειας), πιθανόν να βρίσκονται ένα «κλικ» πιο πάνω απ’ τους υπόλοιπους ηθοποιούς του καστ.
Τέλος, τα εντυπωσιακά πλάνα της πόλης του Βερολίνου που επιμελήθηκε ο Martin Kukula και η άλλοτε χαρούμενη, άλλοτε μελαγχολική αλλά πάντα όμορφη μουσική του Yann Tiersen (Amelie), βάζουν την τελευταία πινελιά σε μια ούτως ή άλλως μεγάλης κινηματογραφικής αξίας ταινία που επαναφέρει στο προσκήνιο το σύγχρονο Γερμανικό σινεμά και θέτει επιτέλους ερωτήματα για κάτι διαφορετικό απ’ τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
πηγή: cine.gr / cinemanews.gr
http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=SC8HTpEWrm0
