Αναδημοσιεύουμε το σχόλιο του Nicholas Molphetas από το fb
Τα πράγματα είναι εξαιρετικά σοβαρά πλέον: Ο Τραμπ προχωρά ολοταχώς για να σπάσει ένα ακόμα ταμπού της Δημοκρατίας, τη χρήση του στρατού στο εσωτερικό της χώρας. Με απόφαση του το βράδυ του Σαββάτου, ανέλαβε τον έλεγχο της εθνοφρουράς της Καλιφόρνια, παρακάμπτοντας την εξουσία του κυβερνήτη της Πολιτείας, με σκοπό να στείλει 2.000 ένοπλους στο Λος Άντζελες για να καταστείλουν τις διαδηλώσεις των τελευταίων 2 ημερών. Ο Υπουργός Αμύνης επίσης δήλωσε ότι σώμα πεζοναυτών είναι σε ετοιμότητα για να παρέμβει.
Παρόλο που υπήρχαν κάποια σοβαρά επεισόδια με μολότοφ κι ένα καμμένο αυτοκίνητο, σε καμία περίπτωση δεν έχουμε κάποια ανεξέλεγκτη κατάσταση που θα δικαιολογούσε μια τέτοια ακραία κίνηση της κυβέρνησης. Δεν έχουν καταγραφεί ούτε εκτεταμένες ζημιές, ούτε τραυματισμοί, ούτε καν μιλάμε για χιλιάδες ή έστω εκατοντάδες διαδηλωτές στους δρόμους. Η τελευταία φορά που κάποιος πρόεδρος είχε αναλάβει τον έλεγχο εθνοφρουράς κάποιας Πολιτείας παρά τη θέληση του κυβερνήτη της (στον οποίο κανονικά υπάγεται η εθνοφρουρά) ήταν πριν από 60 χρόνια στην Αλαμπάμα, αλλά τότε ο σκοπός του Προέδρου Τζόνσον ήταν να προστατευθούν οι ειρηνικοί Αφροαμερικανοί διαδηλωτές από τις δυνάμεις της αστυνομίας που τους είχαν σαπίσει στο ξύλο (η ταινία Selma περιγράφει πολύ παραστατικά εκείνα τα γεγονότα).
Οι διαδηλώσεις στο Λος Άντζελες γίνονται σε αντίδραση προς τις εντεινόμενες εφόδους της ICE (Immigration and Customs Enforcement), της ομοσπονδιακής υπηρεσίας που συλλαμβάνει όσους μετανάστες δεν έχουν άδεια παραμονής. Σε αντίθεση με τη ρητορική Τραμπ για μετανάστες εγκληματίες, εμπόρους ναρκωτικών, βιαστές, κλπ, οι συλλήψεις γίνονται σε χώρους εργασίας (εργοτάξια, εστιατόρια, καταστήματα κλπ). Οι συλληφθέντες είναι άνθρωποι που προσπαθούν να βγάλουν το ψωμί τους, όχι να διαπράξουν εγκλήματα. Ούτε βέβαια παίρνουν θέσεις αμερικανών, η ανεργία είναι συνολικά στο 4% και στις συγκεκριμένες δουλειές υπάρχει έλλειψη εργαζόμενων.
Ποιο είναι επομένως το ζητούμενο του Τραμπ;
Καταρχάς, η διατήρηση του θορύβου γύρω από το μεταναστευτικό, που τον είχε βοηθήσει ιδιαίτερα να ανέβει στην εξουσία. Κατά δεύτερον, η δημιουργία εντυπώσεων για την κατάσταση στην Καλιφόρνια, μια Πολιτεία-σύμβολο των Δημοκρατικών, της οποίας μάλιστα ο κυβερνήτης Γκάβιν Νιούσομ ακούγεται συνεχώς ως πιθανός υποψήφιος Πρόεδρος.
Το σημαντικότερο όμως είναι η δημιουργία μιας ακόμα «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» που μπορεί να δικαιολογήσει ακραία μέτρα επιβολής της τάξης. Νομικά έχει δικαίωμα να πάρει αυτά τα μέτρα, αλλά το γεγονός ότι δε χρειάστηκε να κάνει το ίδιο κανένας πρόεδρος τα τελευταία 60 χρόνια, και γίνεται τώρα για δέκα μολότοφ κι ένα καμένο αυτοκίνητο, κάνει τα κίνητρα του προφανή. Δεν είναι άλλωστε κάτι καινούργιο, να βλέπουμε έναν επίδοξο δικτάτορα να δημιουργεί «κρίσεις» εκεί που τον βολεύουν, ώστε να επεκτείνει την εξουσία του πατώντας σε εξαιρέσεις του νόμου.
Ο ιστορικός Τίμοθι Σνάιντερ, στο -όλο και πιο επίκαιρο- βιβλίο του «Απέναντι στην τυραννία: 20 μαθήματα από τον 20ο αιώνα» (2017), αναφέρει στο «μάθημα» 17:
Listen for dangerous words. Be alert to use of the words «extremism» and «terrorism.» Be alive to the fatal notions of «emergency» and «exception.» Be angry about the treacherous use of patriotic vocabulary.
Γι’αυτό ακριβώς ξαναλέω: Τα πράγματα είναι εξαιρετικά σοβαρά πλέον.
98
