Ενώ οι βιτρίνες του δυτικού κόσμου γεμίζουν με λαμπερά ηλεκτρικά αυτοκίνητα και «οικολογικές» υποσχέσεις, η γη στην επαρχία Lualaba του Κονγκό άνοιξε για να καταπιεί τους πραγματικούς στυλοβάτες της παγκόσμιας τεχνολογίας. Η κατάρρευση του ορυχείου στο Κολουέζι στα τέλη Φλεβάρη δεν ήταν ένα ατυχές φυσικό φαινόμενο, αλλά μια προαναγγελθείσα εργοδοτική δολοφονία που έθαψε ζωντανούς πάνω από 200 εργάτες. Οι καταρρακτώδεις βροχές λειτούργησαν απλώς ως η τελευταία ώθηση σε ένα έδαφος που είχε ήδη υποσκαφτεί εγκληματικά από τις αυτοσχέδιες στοές χιλιάδων εξαθλιωμένων ανθρώπων, οι οποίοι σκάβουν με τα χέρια για να τροφοδοτήσουν την παγκόσμια αγορά με κοβάλτιο και χαλκό.
Η επίσημη στάση του κράτους της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό ακολούθησε την πεπατημένη κάθε εξουσίας που προσπαθεί να κρύψει το αίμα κάτω από το χαλί. Οι αρχές επιχείρησαν αρχικά να υποβαθμίσουν το μέγεθος της καταστροφής, κάνοντας λόγο για περιορισμένο αριθμό αγνοουμένων, την ίδια στιγμή που οι κραυγές των οικογενειών και οι μαρτυρίες των επιζώντων σκιαγραφούσαν μια εκατόμβη νεκρών. Όπως ακριβώς συνέβη στο έγκλημα της Πύλου ή στα Τέμπη, η πρώτη κίνηση του μηχανισμού ήταν ο αποκλεισμός της περιοχής από τον στρατό και η επιβολή σιωπής, ώστε να μην καταγραφεί η πλήρης έκταση της βαρβαρότητας και να μην διαταραχθεί η ροή των κερδών για τους μεταλλευτικούς κολοσσούς.
Οι περίφημοι «creuseurs», οι χειρώνακτες μεταλλωρύχοι του Κονγκό, είναι οι σύγχρονοι δούλοι μιας αλυσίδας παραγωγής που ξεκινά από τη λάσπη του Λουαλάμπα και καταλήγει στις μπαταρίες των smartphones και των Tesla. Οι πολυεθνικές εταιρείες νίπτουν τας χείρας τους χαρακτηρίζοντας αυτούς τους εργάτες ως «παράνομους» ή «ανεξάρτητους», όμως στην πραγματικότητα καρπώνονται το προϊόν του μόχθου τους μέσω υπεργολάβων, αποφεύγοντας κάθε ευθύνη για τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας που θα μπορούσαν να τους είχαν σώσει.
Η τραγωδία αυτή αναδεικνύει την πιο κυνική πλευρά του ιμπεριαλισμού στον 21ο αιώνα. Το Κονγκό, μια χώρα με αμύθητο ορυκτό πλούτο, παραμένει μια ανοιχτή πληγή όπου η ανθρώπινη ζωή κοστολογείται λιγότερο από μερικά κιλά μεταλλεύματος. Για κάθε «μηδενικό ρύπο» στους δρόμους της Ευρώπης, αντιστοιχεί ένας ομαδικός τάφος στην Αφρική. Οι 200 εργάτες που θάφτηκαν κάτω από το χώμα είναι ταξικά αδέλφια μας και δεν είναι τυχαίο ότι ένα τόσο σημαντικό γεγονός έγινε γνωστό σε μας μετά από τόσο πολύ καιρό.
