Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαρίνου δεν σηματοδοτεί μόνο το τέλος ενός μεγάλου καλλιτέχνη, αλλά το κλείσιμο ενός ολόκληρου κεφαλαίου για την ελληνική σκηνή. Σε μια χώρα που συχνά πνίγεται στον συντηρητισμό και την υποκρισία, ο Μαρίνος υπήρξε ο πρώτος που τόλμησε να σταθεί κάτω από τα φώτα της ράμπας χωρίς προσωπεία, επιβάλλοντας την αλήθεια του με έναν τρόπο που κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει.
Ο Γιώργος Μαρίνος δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής ή ένας ηθοποιός. Ήταν ο δημιουργός ενός ολόκληρου σύμπαντος στη θρυλική «Μέδουσα». Εκεί, μέσα στο σκοτάδι των μπουάτ της Πλάκας, ο Μαρίνος εφηύρε το ελληνικό καμπαρέ, μπολιάζοντάς το με στοιχεία θεάτρου και σάτιρας.
Σε εποχές που η ομοφυλοφιλία ήταν ταμπού ή αντικείμενο χλευασμού στις ταινίες της εποχής, ο Μαρίνος βγήκε μπροστά. Με μια πρωτοφανή γενναιότητα, μίλησε για τη σεξουαλικότητά του σε «ανύποπτο» χρόνο, όχι ως θύμα, αλλά ως ένας κυρίαρχος και ελεύθερος άνθρωπος. Αυτή η στάση του ήταν μια πολιτική πράξη, πολύ πριν οι όροι «δικαιώματα» και «ορατότητα» μπουν στο λεξιλόγιό μας.
Ο Μαρίνος κατάφερε το ακατόρθωτο: να γίνει λαοφιλής χωρίς να κάνει ούτε μια παραχώρηση στο γούστο του «μέσου» θεατή. Σάρκαζε τον μικροαστισμό και τις κοινωνικές συμβάσεις, ενώ την ίδια στιγμή ερμήνευε τραγούδια του Χατζιδάκι και του Σπανού με μια ποιότητα που συγκλόνιζε.
Η παρουσία του στην τηλεόραση αργότερα (Ciao Antenna κ.α.) μπορεί να τον έφερε σε κάθε σπίτι, αλλά όσοι τον γνώρισαν από κοντά στο σανίδι ήξεραν ότι η καρδιά του χτυπούσε πάντα για το διαφορετικό, το περιθωριακό, το «άλλο». Ήταν ένας καλλιτέχνης που ήξερε να φοράει το στρας για να τυφλώνει τους ανόητους και να το βγάζει για να μιλήσει στην ψυχή των απλών ανθρώπων.
Η επιλογή του να αποσυρθεί πλήρως από τα φώτα της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν η τελευταία του μεγάλη παράσταση. Μια πράξη αξιοπρέπειας απέναντι στον κανιβαλισμό των media και την παρακμή του θεάματος. Έφυγε όπως έζησε: με τους δικούς του όρους, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά και μια σπουδαία κληρονομιά θάρρους.
Σε μια εποχή που η Alt-Right και ο νεοσυντηρητισμός προσπαθούν να μας ξαναβάλουν στις ντουλάπες και στα καλούπια τους, η παρακαταθήκη του είναι ένα φωτεινό «όχι» στη συμμόρφωση.
Αντίο, Γιώργο Μαρίνο. Σε ευχαριστούμε που μας έμαθες ότι η ελευθερία είναι η πιο όμορφη παράσταση.
