της Άννας Λαζαρέτου
Να μην συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα.
Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια οργανωμένη, ολομέτωπη επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου και της πολιτικής της λιτότητας, που στραγγαλίζει την κοινωνική πλειοψηφία. Η καθημερινότητα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων έχει μετατραπεί σε έναν μόνιμο εφιάλτη οικονομικής καταπίεσης, ακρίβειας και ταξικών φραγμών. Η υγεία, η παιδεία και η ίδια η αξιοπρέπεια της ζωής μας λογίζονται από το αστικό κράτος ως «κόστος» και «ζημιά». Την ίδια ώρα, η χώρα μας εμπλέκεται όλο και πιο βαθιά στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα και τους πολεμικούς σχεδιασμούς, σπαταλώντας δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, αντί να στηρίξει τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.
Η πιο εγκληματική πτυχή αυτής της πολιτικής καθρεφτίζεται στο μέλλον που προδιαγράφουν για τη νέα γενιά. Τα παιδιά της εργατικής τάξης καταδικάζονται στην αβεβαιότητα, εγκλωβισμένα σε ένα σχολείο-εξεταστικό κέντρο, φτιαγμένο για τις ανάγκες της αγοράς. Ένα σύστημα άκρατου, ανθρωποφάγου ανταγωνισμού, που αντί να μορφώνει, εξοντώνει τις ψυχές των νέων, γεμίζοντάς τους με άγχος, ανασφάλεια και απόγνωση.
Όσα τραγικά βιώνουμε δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά» ούτε «κακές στιγμές». Είναι τα δομικά αποτελέσματα ενός σάπιου καπιταλιστικού συστήματος που θυσιάζει τις ανθρώπινες ζωές στον βωμό του κέρδους. Είναι η κραυγή μιας νεολαίας που ασφυκτιά. Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, δεν χωράει καμία αυταπάτη, κανένας συμβιβασμός και καμία μοιρολατρία. Μόνη διέξοδος είναι ο οργανωμένος, ταξικός αγώνας για να ανατρέψουμε τον κόσμο της εκμετάλλευσης.
Αυτόν τον αγώνα για τη ζωή, όμως, οφείλουμε να τον δώσουμε με όρους πραγματικής αξιοπρέπειας και σεβασμού. Η συλλογική μας οργή δεν μπορεί να εκφυλίζεται σε κανιβαλισμό. Το να μετατρέπονται οι τελευταίες, δραματικές λέξεις ενός παιδιού σε δημόσιο θέαμα και να μοιράζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή στις τηλεοράσεις, δεν είναι πράξη αλληλεγγύης. Είναι μια βαθιά αντιδραστική, νοσηρή πρακτική που ευτελίζει τον ανθρώπινες ψυχές, εμπορευματοποιεί τον πόνο και αποπροσανατολίζωει από τους πραγματικούς ενόχους.
Το σημείωμα ενός παιδιού που δεν αντεξε είναι υλικό για φτηνό εντυπωσιασμό. Είναι το τελικό κατηγορώ απέναντι στο σύστημά τους.
