Ενώ χιλιάδες εργαζόμενοι, νέοι, εκπρόσωποι κοινωνικών οργανώσεων και συνδικαλιστικών φορέων αψηφούσαν τους ανέμους, τη βροχή και την απειλή μιας τεράστιας αστυνομικής δύναμης που είχε μετατρέψει το κέντρο γύρω από το Κοινοβούλιο σε φρούριο, η Γερουσία της Αργεντινής ετοιμαζόταν να συζητήσει και να ψηφίσει το νέο, αντικοινωνικό νομοσχέδιο-έκτρωμα της κυβέρνησης του ακραίου φιλελεύθερου προέδρου Χαβιέρ Μιλέι. Με συνθήματα ενάντια στη φτώχεια, την εξαθλίωση και την εκχώρηση των πάντων στα μεγάλα κεφάλαια, ο λαός της Αργεντινής έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης απέναντι στην πολιτική της κοινωνικής ισοπέδωσης.
Το νομοσχέδιο της ασυδοσίας και της εκποίησης
Το επίμαχο νομοσχέδιο, που τιτλοφορείται προκλητικά ως «απαραβίαστο της ιδιωτικής ιδιοκτησίας», αποτελεί το νέο εργαλείο της κυβέρνησης Μιλέι για να σαρώσει ό,τι έχει απομείνει από τα κοινωνικά και εργατικά δικαιώματα. Μεταξύ άλλων, το κείμενο επιχειρεί να διευκολύνει τις σαρωτικές εξώσεις σε περιπτώσεις απλήρωτων οφειλών, προστατεύοντας αποκλειστικά τους τραπεζίτες και τους ιδιοκτήτες, ενώ παράλληλα χαλαρώνει επικίνδυνα τους κανόνες για τις αλλαγές χρήσης αγροτικών εκτάσεων και εδαφών στην επαρχία — ακόμα και περιοχών που έγιναν στάχτη από τις καταστροφικές πυρκαγιές, ανοίγοντας τον δρόμο σε κερδοσκόπους και real estate.
Ωστόσο, η οργή του δρόμου και η έλλειψη κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας υποχρέωσαν την κυβέρνηση σε προσωρινή υποχώρηση σε ένα από τα πιο σκανδαλώδη σημεία: την αύξηση του ορίου απόκτησης γης από ξένους υπηκόους ή εταιρείες από το 15% στο 25%. Το κόμμα του Μιλέι, διαθέτοντας μόλις 20 από τις 72 έδρες στη Γερουσία, αναγκάστηκε να αποσύρει τη συγκεκριμένη διάταξη κάτω από την πίεση της καθολικής κατακραυγής.
Η λεηλασία των φυσικών πόρων και η εμπορευματοποίηση
Όπως κατήγγειλαν η συνομοσπονδία εργατικών συνδικάτων CTA και περιβαλλοντικά κινήματα, το σχέδιο αυτό εγκυμονεί τον κίνδυνο μιας ολοκληρωτικής καταστροφής και εμπορευματοποίησης της χώρας προς όφελος των πολυεθνικών. Σύμφωνα με στοιχεία από το Παρατηρητήριο Γαιών, σχεδόν το 5% της συνολικής επιφάνειας της Αργεντινής βρίσκεται ήδη σε χέρια αλλοδαπών, με το ποσοστό αυτό να εκτοξεύεται σε πολλές περιοχές πάνω από το υφιστάμενο όριο του 15% — κυρίως σε ζώνες στρατηγικής σημασίας με πλούσιους υδάτινους και ορυκτούς πόρους, καθώς και σε κρίσιμα λιμάνια.
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να παραδώσει τους δημόσιους πόρους και τη γη σε πολυεθνικές και ξένους επενδυτές συνοδεύεται από την ωμή καταστολή και την εξαθλίωση της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Οι διαδηλώσεις έξω από τη Γερουσία απέδειξαν ότι οι εργαζόμενοι και τα κινήματα της Αργεντινής δεν πρόκειται να παραδώσουν αμαχητί τις ζωές τους στα αρπακτικά του κεφαλαίου. Ο αγώνας συνεχίζεται, με το βλέμμα στραμμένο στην ανατροπή μιας πολιτικής που μετατρέπει την κοινωνία σε βορά των αγορών, των ιμπεριαλιστών και της εκμετάλλευσης.
